Interakcje / Amiodaron / Amiodaron i prylokaina
Jaki opis pokazać?
Niekorzystna interakcja
U pacjenta przyjmującego amiodaron prylokainę podaje się pod ścisłą obserwacją i z monitorowaniem EKG.
Przed każdym znieczuleniem, także u dentysty, powiedz lekarzowi, że przyjmujesz amiodaron lub przyjmowałeś go w ostatnich miesiącach.
Niekorzystna interakcjaAmiodaron+ PrylokainaU pacjenta przyjmującego amiodaron prylokainę podaje się pod ścisłą obserwacją i z monitorowaniem EKG.Przed każdym znieczuleniem, także u dentysty, powiedz lekarzowi, że przyjmujesz amiodaron lub przyjmowałeś go w ostatnich miesiącach.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Przed każdym znieczuleniem, także u dentysty, powiedz lekarzowi, że przyjmujesz amiodaron lub przyjmowałeś go w ostatnich miesiącach.
Amiodaron i prylokaina, czyli lek do znieczulenia miejscowego, mogą razem za bardzo zwolnić pracę serca lub zaburzyć jego rytm. Ryzyko dotyczy głównie znieczulenia w zastrzyku, np. u dentysty lub przed zabiegiem. Amiodaron długo utrzymuje się w organizmie, więc ostrożność obowiązuje nawet kilka miesięcy po jego odstawieniu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- bardzo wolne lub nierówne bicie serca
- zawroty głowy albo omdlenie
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- drętwienie wokół ust, szum w uszach lub metaliczny smak w ustach
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
U pacjenta przyjmującego amiodaron prylokainę podaje się pod ścisłą obserwacją i z monitorowaniem EKG[1]. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i unikać podania donaczyniowego. Lekarz lub stomatolog wykonujący znieczulenie musi wiedzieć o leczeniu amiodaronem, także jeśli zakończono je w ostatnich miesiącach, bo interakcje z amiodaronem mogą występować nawet kilka miesięcy po jego odstawieniu[2].
Skutek kliniczny
Możliwe są bradykardia, zaburzenia przewodzenia, niedociśnienie i zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza przy znieczuleniu przewodowym lub podpajęczynówkowym. U pacjentów leczonych amiodaronem należy liczyć się z problemami ze strony serca podczas znieczulenia prylokainą[1].
Mechanizm
Oba leki hamują przewodzenie w sercu, więc ich działanie depresyjne na serce może się sumować. Amiodaron i jego metabolit hamują CYP1A2 i CYP3A4[2], które uczestniczą w przemianach amidowych leków znieczulających miejscowo, co teoretycznie może zwiększać stężenie prylokainy. Interakcji prylokainy z lekami przeciwarytmicznymi klasy III nie badano[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- EKG w trakcie i po znieczuleniu
- częstość pracy serca
- ciśnienie tętnicze
- objawy toksyczności leków znieczulających miejscowo ze strony OUN
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 12.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 12.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Alkohol przy tych lekach
Niekorzystna interakcjaAmiodarona alkoholNależy poinformować pacjenta o konieczności ograniczenia picia alkoholu przez cały okres leczenia amiodaronem.Ogranicz alkohol w czasie leczenia amiodaronem i przez kilka miesięcy po jego odstawieniu, a jeśli pijesz regularnie lub dużo, porozmawiaj o tym z lekarzem.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Ogranicz alkohol w czasie leczenia amiodaronem i przez kilka miesięcy po jego odstawieniu, a jeśli pijesz regularnie lub dużo, porozmawiaj o tym z lekarzem.
Amiodaron jest lekiem na zaburzenia rytmu serca, który u części osób może uszkadzać wątrobę. Alkohol również obciąża wątrobę, a picie większych ilości może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca. Nie opisano groźnych reakcji po alkoholu u osób przyjmujących ten lek, ale zaleca się ograniczenie picia przez cały czas leczenia.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- zawroty głowy, zasłabnięcie lub omdlenie
- bardzo wolne bicie serca
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- ciemny mocz lub jasny stolec
- ból lub uczucie ucisku pod prawym łukiem żebrowym
- nietypowe, nasilone zmęczenie lub nudności
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Należy poinformować pacjenta o konieczności ograniczenia picia alkoholu przez cały okres leczenia amiodaronem[1]. U osób pijących regularnie lub nadmiernie warto zalecić unikanie alkoholu, kontrolować próby wątrobowe oraz stężenie potasu i magnezu, a przy objawach uszkodzenia wątroby lub zaburzeń rytmu skierować pacjenta do lekarza. Ze względu na bardzo długi okres półtrwania amiodaronu ostrożność warto zachować także przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia.
Skutek kliniczny
Najważniejszym możliwym skutkiem jest nasilenie uszkodzenia wątroby, od wzrostu aktywności aminotransferaz do zapalenia wątroby i marskości przy długotrwałym leczeniu i regularnym piciu. Intensywne picie może sprzyjać zaburzeniom elektrolitowym i zaburzeniom rytmu serca, które u chorego leczonego z powodu arytmii mają szczególne znaczenie kliniczne. Nie opisano w literaturze nasilenia działań niepożądanych amiodaronu po alkoholu, więc ryzyko ocenia się na podstawie przesłanek farmakologicznych[1].
Mechanizm
Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i dotyczy głównie wątroby oraz układu bodźcoprzewodzącego serca. Amiodaron może uszkadzać wątrobę, a obraz histologiczny tego uszkodzenia może przypominać pseudoalkoholowe zapalenie wątroby i obejmować marskość[1]. Alkohol również działa hepatotoksycznie, dlatego przy regularnym lub nadmiernym piciu można spodziewać się sumowania obciążenia wątroby. Alkohol, zwłaszcza pity w dużych ilościach, sprzyja hipokaliemii i hipomagnezemii oraz może wyzwalać zaburzenia rytmu serca, co u pacjenta leczonego amiodaronem zwiększa teoretyczne ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. ChPL amiodaronu w postaci chlorowodorku nie wymienia alkoholu, natomiast ChPL innego produktu amiodaronu zaleca informowanie pacjentów o ograniczaniu picia alkoholu podczas leczenia, choć zaznacza, że w literaturze nie ma doniesień o nasileniu działań niepożądanych po alkoholu[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) i inne próby wątrobowe
- stężenie potasu i magnezu w surowicy
- EKG z oceną odstępu QT i częstości rytmu
- objawy kliniczne uszkodzenia wątroby
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Prylokaina a alkohol: brak opisu w bazie.
Inne interakcje tych leków 285
Połączenie przeciwwskazaneAmiodaron+ EscytalopramNie należy łączyć escytalopramu z amiodaronem, ponieważ ChPL escytalopramu przeciwwskazuje jego stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT.Nie zaczynaj brać escytalopramu razem z amiodaronem i jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który dobierze inny lek, a jeśli już przyjmujesz oba, nie odstawiaj ich samodzielnie, tylko zapytaj lekarza o dalsze postępowanie.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie zaczynaj brać escytalopramu razem z amiodaronem i jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który dobierze inny lek, a jeśli już przyjmujesz oba, nie odstawiaj ich samodzielnie, tylko zapytaj lekarza o dalsze postępowanie.
Amiodaron i escytalopram mogą zaburzać rytm serca, a razem ten wpływ się sumuje. Może to wywołać groźną arytmię, która objawia się kołataniem serca, zawrotami głowy lub omdleniem. Tych leków nie łączy się ze sobą. Amiodaron działa jeszcze przez kilka miesięcy po odstawieniu, więc ostrożność obowiązuje także po zakończeniu jego przyjmowania.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie lub nierówne bicie serca
- zawroty głowy lub uczucie zbliżającego się omdlenia
- omdlenie lub nagła utrata przytomności
- duszność albo ból w klatce piersiowej
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie należy łączyć escytalopramu z amiodaronem, ponieważ ChPL escytalopramu przeciwwskazuje jego stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT[1][2][3]. U pacjenta leczonego amiodaronem, który wymaga leczenia przeciwdepresyjnego, należy wybrać lek o mniejszym wpływie na QT w porozumieniu z kardiologiem i lekarzem prowadzącym leczenie psychiatryczne. Jeśli w wyjątkowej sytuacji lekarz uzna połączenie za niezbędne, ChPL amiodaronu wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści oraz monitorowania odstępu QT[4]. Należy wtedy zapobiegać hipokaliemii i uzupełniać niedobory potasu[4]. Przed włączeniem escytalopramu po odstawieniu amiodaronu trzeba pamiętać, że jego działanie utrzymuje się przez wiele miesięcy.
Skutek kliniczny
Połączenie zwiększa ryzyko istotnego wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, które mogą prowadzić do omdlenia lub nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii lub hipomagnezemii, bradykardii i chorobach serca. ChPL amiodaronu podaje, że z powodu jego długiego okresu półtrwania interakcje mogą występować nawet po kilku miesiącach od zakończenia leczenia[4].
Mechanizm
Oba leki wydłużają odstęp QT, a ich działania na repolaryzację komór mogą się sumować. ChPL escytalopramu wskazuje, że nie badano go z innymi lekami wydłużającymi QT i nie można wykluczyć działania addytywnego, dlatego takie połączenia, w tym z lekami przeciwarytmicznymi klasy III, są przeciwwskazane[1]. Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, a jego ChPL wymaga szczególnej oceny ryzyka i korzyści oraz monitorowania QT przy łączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT[4]. Dodatkowo amiodaron i jego metabolit hamują CYP3A4 i CYP2D6[4], które w mniejszym stopniu uczestniczą w metabolizmie escytalopramu obok głównego szlaku CYP2C19[1]. Może to nieznacznie zwiększać ekspozycję na escytalopram i dodatkowo nasilać jego wpływ na QT.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Amiodaron – inhibitor CYP2C19[5], escytalopram – wrażliwy substrat CYP2C19[6]
- Amiodaron – słaby inhibitor CYP2D6[7], escytalopram – drugorzędny szlak substrat CYP2D6[6]
- Amiodaron – słaby inhibitor CYP3A4[7], escytalopram – drugorzędny szlak substrat CYP3A4[6]
- Amiodaron: inhibitor CYP1A2[5], inhibitor CYP2B6[5], inhibitor CYP2C19[5], inhibitor CYP2C8[5], umiarkowany inhibitor CYP2C9[7], słaby inhibitor CYP2D6[7], słaby inhibitor CYP3A4[7], inhibitor OCT2[5], inhibitor P-gp[7], drugorzędny szlak substrat CYP2C8[5], wrażliwy substrat CYP3A4[5]
- Escytalopram: słaby inhibitor CYP2C19[6], słaby inhibitor CYP2D6[7], wrażliwy substrat CYP2C19[6], drugorzędny szlak substrat CYP2D6[6], drugorzędny szlak substrat CYP3A4[6]
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia
- stężenie potasu i magnezu w surowicy
- częstość rytmu serca w kierunku bradykardii
- objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń
Bezpieczniejsze alternatywy
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026].
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Escipram. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Połączenie przeciwwskazaneAmiodaron+ LefamulinaNie stosuj lefamuliny u pacjenta leczonego amiodaronem ani w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu amiodaronu.Jeśli przyjmujesz amiodaron lub przyjmowałeś go w ostatnich miesiącach, nie zaczynaj lefamuliny i od razu powiedz o tym lekarzowi lub farmaceucie, aby dobrali inny antybiotyk.szybki (godziny)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz amiodaron lub przyjmowałeś go w ostatnich miesiącach, nie zaczynaj lefamuliny i od razu powiedz o tym lekarzowi lub farmaceucie, aby dobrali inny antybiotyk.
Amiodaronu, leku na zaburzenia rytmu serca, nie wolno łączyć z antybiotykiem lefamuliną. Oba leki wpływają na przewodzenie elektryczne w sercu, a razem mogą wywołać groźną, nieregularną pracę serca. Ryzyko utrzymuje się nawet kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu, bo lek ten bardzo długo pozostaje w organizmie.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub uczucie nierównej pracy serca
- zawroty głowy
- omdlenie lub uczucie zbliżającego się omdlenia
- bardzo wolne bicie serca
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie stosuj lefamuliny u pacjenta leczonego amiodaronem ani w ciągu kilku miesięcy po odstawieniu amiodaronu[1][2]. Wybierz antybiotyk bez działania wydłużającego QT, unikając także makrolidów i fluorochinolonów[2]. Jeśli połączenie zostało już podane, wykonaj EKG z oceną QTc, oznacz potas i magnez i wyrównaj niedobory[2].
Skutek kliniczny
Grozi znaczne wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu typu torsade de pointes, które mogą prowadzić do omdlenia lub nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii i bradykardii[2].
Mechanizm
Oba leki wydłużają odstęp QT, a ich działania na repolaryzację komór się sumują. Lefamuliny nie łączy się z lekami przeciwarytmicznymi klasy III, takimi jak amiodaron[1]. Amiodaron i jego metabolit deetyloamiodaron hamują CYP3A4 i glikoproteinę P[2], a lefamulina jest substratem CYP3A i P-gp[1], więc amiodaron może dodatkowo zwiększać stężenie lefamuliny. Lefamulina jest umiarkowanym inhibitorem CYP3A[1], co teoretycznie może zwiększać ekspozycję na amiodaron metabolizowany przez ten enzym.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Amiodaron – słaby inhibitor CYP3A4[3], lefamulina – umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[4]
- Amiodaron – inhibitor P-gp[3], lefamulina – substrat P-gp[4]
- Lefamulina – inhibitor CYP2C8[4], amiodaron – drugorzędny szlak substrat CYP2C8[5]
- Lefamulina – umiarkowany inhibitor CYP3A4[4], amiodaron – wrażliwy substrat CYP3A4[5]
- Amiodaron: inhibitor CYP1A2[5], inhibitor CYP2B6[5], inhibitor CYP2C19[5], inhibitor CYP2C8[5], umiarkowany inhibitor CYP2C9[3], słaby inhibitor CYP2D6[3], słaby inhibitor CYP3A4[3], inhibitor OCT2[5], inhibitor P-gp[3], drugorzędny szlak substrat CYP2C8[5], wrażliwy substrat CYP3A4[5]
- Lefamulina: inhibitor BCRP[4], inhibitor CYP2C8[4], umiarkowany inhibitor CYP3A4[4], inhibitor MATE1[4], inhibitor OATP1B1[4], inhibitor OATP1B3[4], umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[4], substrat P-gp[4]
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QTc
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie magnezu w surowicy
- częstość i rytm serca
Bezpieczniejsze alternatywy
amoksycylinaamoksycylina z kwasem klawulanowymcefuroksymceftriaksondoksycyklina
Źródła
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 21.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Xenleta. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 21.10.2026].
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 21.10.2026].
Połączenie przeciwwskazaneAmiodaron+ LitAmiodaronu nie łączy się z litem.Nie odstawiaj żadnego z tych leków na własną rękę, tylko jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który zdecyduje o zmianie leczenia.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie odstawiaj żadnego z tych leków na własną rękę, tylko jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który zdecyduje o zmianie leczenia.
Amiodaron i lit razem mogą wywołać groźne zaburzenia rytmu serca. Oba leki mogą też osłabiać pracę tarczycy, a razem to działanie jest silniejsze. Amiodaron działa w organizmie jeszcze przez kilka miesięcy po odstawieniu, więc ryzyko nie znika od razu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- zawroty głowy, omdlenie lub uczucie bliskiego omdlenia
- duża senność, marznięcie, przybieranie na wadze, suchość skóry
- drżenie rąk, splątanie, chwiejny chód
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Amiodaronu nie łączy się z litem.[1][2] Przy konieczności leczenia przeciwarytmicznego u pacjenta przyjmującego lit decyzję o zmianie normotymiku lub leku przeciwarytmicznego podejmują wspólnie kardiolog i psychiatra. Litu nie odstawia się nagle bez nadzoru lekarza. Przed włączeniem litu po zakończonym leczeniu amiodaronem trzeba uwzględnić, że amiodaron działa jeszcze przez kilka miesięcy.[1] Jeśli połączenia nie da się czasowo uniknąć, potrzebne są kontrola EKG z oceną QTc, wyrównanie potasu i magnezu oraz kontrola TSH i stężenia litu.
Skutek kliniczny
Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych komorowych zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, które mogą prowadzić do omdlenia lub nagłego zgonu.[1] Dodatkowo rośnie ryzyko niedoczynności tarczycy, która może się rozwijać stopniowo przez tygodnie lub miesiące.
Mechanizm
Amiodaronu nie łączy się z lekami mogącymi wywołać częstoskurcz typu torsade de pointes, a do tej grupy należą preparaty litu.[1][2] Oba leki wydłużają repolaryzację komór, więc ich działanie na odstęp QT się sumuje. Ryzyko działania proarytmicznego amiodaronu dodatkowo zwiększają zaburzenia elektrolitowe.[1] Drugim punktem styku jest tarczyca – jedna tabletka amiodaronu 200 mg zawiera 75 mg jodu[2], a lit nasila hamujące czynność tarczycy działanie dużych dawek jodu.[3] Amiodaron i jego metabolit mają bardzo długi okres półtrwania, dlatego interakcje mogą występować jeszcze kilka miesięcy po jego odstawieniu.[1]
Metabolizm i transportery
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QTc
- stężenie potasu i magnezu w surowicy
- TSH
- stężenie litu w surowicy
Bezpieczniejsze alternatywy
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Połączenie przeciwwskazaneAmiodaron+ MeksyletynaMeksyletyny nie łączy się z amiodaronem.Nie zaczynaj przyjmować żadnego z tych leków samodzielnie i od razu skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz przepisane oba, także gdy amiodaron odstawiono w ostatnich miesiącach.nieznanyteoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie zaczynaj przyjmować żadnego z tych leków samodzielnie i od razu skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz przepisane oba, także gdy amiodaron odstawiono w ostatnich miesiącach.
Tych dwóch leków nie wolno przyjmować razem. Oba wpływają na rytm serca i razem mogą wywołać groźne, zagrażające życiu zaburzenia rytmu. Amiodaron długo utrzymuje się w organizmie, więc ryzyko trwa jeszcze kilka miesięcy po jego odstawieniu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub uczucie nierównego bicia serca
- zawroty głowy lub uczucie zbliżającego się omdlenia
- omdlenie lub utrata przytomności
- bardzo wolne bicie serca
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Meksyletyny nie łączy się z amiodaronem.[1] Ponieważ amiodaron ma bardzo długi okres półtrwania, jego interakcje mogą występować jeszcze kilka miesięcy po zakończeniu leczenia.[2] Decyzję o leczeniu zaburzeń rytmu lub miotonii u takiego pacjenta podejmuje lekarz prowadzący we współpracy z kardiologiem.
Skutek kliniczny
Główne zagrożenie to częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, który może prowadzić do zgonu.[1] Dodatkowo wzrost stężenia meksyletyny może nasilać jej działania niepożądane ze strony serca i układu nerwowego.
Mechanizm
Oba leki działają przeciwarytmicznie i sumują wpływ na elektrofizjologię serca, co zwiększa ryzyko potencjalnie śmiertelnego częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes.[1] Amiodaron i jego metabolit deetyloamiodaron hamują CYP1A2 i CYP2D6 i mogą zwiększać ekspozycję na substraty tych enzymów.[2] Meksyletyna jest metabolizowana z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, a inhibitory tych enzymów istotnie zwiększają ekspozycję na nią i ryzyko jej działań niepożądanych.[1]
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Amiodaron – inhibitor CYP1A2[3], meksyletyna – substrat CYP1A2[4]
- Amiodaron – słaby inhibitor CYP2D6[5], meksyletyna – wrażliwy substrat CYP2D6[4]
- Amiodaron: inhibitor CYP1A2[3], inhibitor CYP2B6[3], inhibitor CYP2C19[3], inhibitor CYP2C8[3], umiarkowany inhibitor CYP2C9[5], słaby inhibitor CYP2D6[5], słaby inhibitor CYP3A4[5], inhibitor OCT2[3], inhibitor P-gp[5], drugorzędny szlak substrat CYP2C8[3], wrażliwy substrat CYP3A4[3]
- Meksyletyna: umiarkowany inhibitor CYP1A2[5], inhibitor OCT2[4], substrat CYP1A2[4], wrażliwy substrat CYP2D6[4]
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QT, szerokości zespołów QRS i odstępu PR
- częstość i miarowość rytmu serca
- stężenie potasu i magnezu w surowicy
- objawy toksyczności meksyletyny
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026].
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Namuscla. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Połączenie przeciwwskazaneCytalopram+ AmiodaronNie należy łączyć cytalopramu z amiodaronem, ponieważ ChPL cytalopramu przeciwwskazuje jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT.Nie zaczynaj brać cytalopramu, jeśli przyjmujesz lub niedawno przyjmowałeś amiodaron, i jak najszybciej porozmawiaj z lekarzem o zmianie leku przeciwdepresyjnego, ale nie odstawiaj amiodaronu na własną rękę.opóźniony (dni)opisy przypadków
Połączenie przeciwwskazane
Nie zaczynaj brać cytalopramu, jeśli przyjmujesz lub niedawno przyjmowałeś amiodaron, i jak najszybciej porozmawiaj z lekarzem o zmianie leku przeciwdepresyjnego, ale nie odstawiaj amiodaronu na własną rękę.
Cytalopram i amiodaron wpływają na pracę serca w podobny sposób, a razem mogą wywołać groźne zaburzenia rytmu. Tych leków nie wolno łączyć. Amiodaron długo utrzymuje się w organizmie, więc ryzyko trwa nawet kilka miesięcy po jego odstawieniu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie lub nierówne bicie serca
- nagłe zawroty głowy
- omdlenie lub uczucie bliskiego omdlenia
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- opisy przypadków
Postępowanie
Nie należy łączyć cytalopramu z amiodaronem, ponieważ ChPL cytalopramu przeciwwskazuje jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT.[1][2] Jeśli pacjent leczony amiodaronem wymaga leczenia przeciwdepresyjnego, lekarz powinien wybrać lek o mniejszym wpływie na odstęp QT, najlepiej po konsultacji z kardiologiem. Amiodaron w swoim ChPL wymaga, aby łączenie z lekami wydłużającymi odstęp QT opierało się na indywidualnej ocenie ryzyka i korzyści oraz monitorowaniu odstępu QT.[3] Jeśli połączenie jest już stosowane, pacjent powinien pilnie skontaktować się z lekarzem prowadzącym w celu wykonania EKG i zmiany leczenia, bez samodzielnego odstawiania amiodaronu. Należy zapobiegać hipokaliemii i uzupełniać niedobór potasu.[3] Przy planowaniu włączenia cytalopramu trzeba pamiętać, że interakcja może utrzymywać się kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu.[3]
Skutek kliniczny
Połączenie zwiększa ryzyko istotnego wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, który może prowadzić do omdlenia lub nagłego zgonu sercowego. ChPL amiodaronu podaje, że z powodu długiego okresu półtrwania interakcje mogą występować nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.[3] Ryzyko rośnie przy hipokaliemii i hipomagnezemii, ponieważ wtedy zwiększa się ryzyko złośliwych arytmii.[4]
Mechanizm
Oba leki wydłużają odstęp QT, a ich działanie na repolaryzację komór może się sumować. ChPL cytalopramu wskazuje, że nie można wykluczyć efektu addytywnego z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, i wymienia wśród nich leki przeciwarytmiczne klasy III, do których należy amiodaron.[4] Amiodaron i jego metabolit deetyloamiodaron hamują między innymi CYP3A4 i CYP2D6, co może dodatkowo zwiększać ekspozycję na substraty tych izoenzymów.[3] Cytalopram jest częściowo metabolizowany przez te szlaki, więc umiarkowany wzrost jego stężenia jest możliwy, choć jego znaczenie kliniczne nie zostało określone.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Amiodaron – inhibitor CYP2C19[5], cytalopram – substrat CYP2C19[6]
- Amiodaron – słaby inhibitor CYP2D6[7], cytalopram – drugorzędny szlak substrat CYP2D6[6]
- Amiodaron – słaby inhibitor CYP3A4[7], cytalopram – substrat CYP3A4[6]
- Cytalopram: słaby inhibitor CYP1A2[6], słaby inhibitor CYP2C19[6], słaby inhibitor CYP2D6[6], substrat CYP2C19[6], drugorzędny szlak substrat CYP2D6[6], substrat CYP3A4[6]
- Amiodaron: inhibitor CYP1A2[5], inhibitor CYP2B6[5], inhibitor CYP2C19[5], inhibitor CYP2C8[5], umiarkowany inhibitor CYP2C9[7], słaby inhibitor CYP2D6[7], słaby inhibitor CYP3A4[7], inhibitor OCT2[5], inhibitor P-gp[7], drugorzędny szlak substrat CYP2C8[5], wrażliwy substrat CYP3A4[5]
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QTc
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie magnezu w surowicy
- objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń
Bezpieczniejsze alternatywy
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026].
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Citabax 10. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Połączenie przeciwwskazaneDifenhydramina+ AmiodaronDifenhydraminy nie należy podawać pacjentowi leczonemu amiodaronem.Nie przyjmuj difenhydraminy, jeśli leczenie amiodaronem trwa lub zakończyło się w ostatnich miesiącach, i zapytaj farmaceutę albo lekarza o bezpieczny zamiennik.szybki (godziny)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie przyjmuj difenhydraminy, jeśli leczenie amiodaronem trwa lub zakończyło się w ostatnich miesiącach, i zapytaj farmaceutę albo lekarza o bezpieczny zamiennik.
Nie łącz difenhydraminy z amiodaronem. Oba leki wpływają na pracę serca i razem mogą wywołać groźne, zagrażające życiu zaburzenia rytmu. Amiodaron dodatkowo zwiększa ilość difenhydraminy w organizmie, co nasila senność i suchość w ustach. Amiodaron bardzo długo utrzymuje się w organizmie, dlatego to ryzyko trwa jeszcze kilka miesięcy po zakończeniu leczenia.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- zawroty głowy, zasłabnięcie lub omdlenie
- silna senność lub splątanie
- suchość w ustach lub trudność z oddawaniem moczu
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Difenhydraminy nie należy podawać pacjentowi leczonemu amiodaronem. Połączenie jest przeciwwskazane[1][2][3]. Interakcje amiodaronu mogą występować jeszcze kilka miesięcy po zakończeniu jego stosowania[4]. Przy objawach alergii można rozważyć lek przeciwhistaminowy o minimalnym wpływie na odstęp QT, np. cetyryzynę, a przy bezsenności należy w pierwszej kolejności zalecić metody niefarmakologiczne i konsultację z lekarzem prowadzącym. Jeśli pacjent już przyjął difenhydraminę, należy ocenić EKG z odstępem QTc oraz stężenie potasu i magnezu.
Skutek kliniczny
Połączenie grozi wydłużeniem odstępu QT i zagrażającym życiu częstoskurczem komorowym typu torsade de pointes. Możliwe są też nasilona senność i objawy przeciwcholinergiczne. Pacjent leczony amiodaronem ma zwykle rozpoznaną chorobę serca, która sama w sobie wyklucza stosowanie difenhydraminy[2].
Mechanizm
Oba leki wydłużają odstęp QT i ich działanie się sumuje. Difenhydraminy nie łączy się z lekami wydłużającymi odstęp QT, w tym z lekami przeciwarytmicznymi klasy III, do których należy amiodaron[1]. Amiodaron i jego metabolit deetyloamiodaron hamują CYP2D6[4], a difenhydramina jest substratem CYP2D6 o wysokim powinowactwie i nie należy jej łączyć z inhibitorami tego enzymu[1]. Wzrost stężenia difenhydraminy może dodatkowo nasilać wydłużenie QT, sedację i działanie przeciwcholinergiczne.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Difenhydramina: inhibitor CYP2D6[6], substrat CYP2D6[6]
- Amiodaron: inhibitor CYP1A2[7], inhibitor CYP2B6[7], inhibitor CYP2C19[7], inhibitor CYP2C8[7], umiarkowany inhibitor CYP2C9[5], słaby inhibitor CYP2D6[5], słaby inhibitor CYP3A4[5], inhibitor OCT2[7], inhibitor P-gp[5], drugorzędny szlak substrat CYP2C8[7], wrażliwy substrat CYP3A4[7]
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QTc przy przypadkowym połączeniu
- stężenie potasu i magnezu w surowicy
- objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zasłabnięcia, omdlenia
- nadmierna sedacja i objawy przeciwcholinergiczne
Bezpieczniejsze alternatywy
Źródła
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 12.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nodisen. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 12.10.2026].
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 12.10.2026].
Połączenie przeciwwskazaneDimaleinian prochloroperazyny+ AmiodaronNie łącz prochloroperazyny z amiodaronem – połączenie jest przeciwwskazane.Nie przyjmuj prochloroperazyny, jeśli bierzesz amiodaron lub odstawiłeś go w ostatnich miesiącach, i zapytaj lekarza o inny lek na nudności lub zawroty głowy.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie przyjmuj prochloroperazyny, jeśli bierzesz amiodaron lub odstawiłeś go w ostatnich miesiącach, i zapytaj lekarza o inny lek na nudności lub zawroty głowy.
Oba leki wpływają na pracę serca w podobny sposób i razem mogą wywołać groźne zaburzenia rytmu serca. Takie zaburzenia mogą być niebezpieczne dla życia. Ryzyko utrzymuje się nawet kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu, bo ten lek bardzo długo pozostaje w organizmie.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- nagłe zawroty głowy
- omdlenie lub uczucie, że zaraz zemdlejesz
- bardzo wolne bicie serca
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie łącz prochloroperazyny z amiodaronem – połączenie jest przeciwwskazane[1][2]. U pacjenta leczonego amiodaronem nudności i zawroty głowy leczy się lekiem bez działania wydłużającego QT, a wybór należy uzgodnić z lekarzem prowadzącym. Interakcja może wystąpić jeszcze kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu z powodu jego długiego okresu półtrwania[1]. Jeśli lekarz po indywidualnej ocenie zdecyduje o krótkim podaniu, konieczne jest monitorowanie EKG z oceną odstępu QT oraz wyrównanie potasu i magnezu[1].
Skutek kliniczny
Połączenie grozi wydłużeniem odstępu QT i komorowymi zaburzeniami rytmu typu torsade de pointes, które mogą przejść w migotanie komór i nagły zgon sercowy. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii i chorobach serca[1].
Mechanizm
Oba leki wydłużają odstęp QT i ich działanie na repolaryzację komór sumuje się, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. Amiodaronu nie łączy się z lekami mogącymi wywołać torsade de pointes, w tym z neuroleptykami fenotiazynowymi takimi jak chloropromazyna czy flufenazyna, do których należy prochloroperazyna[1]. Neuroleptyki stosowane z lekami przeciwarytmicznymi wydłużającymi QT zwiększają ryzyko arytmii[3]. Amiodaron i jego metabolit hamują CYP2D6 i CYP3A4, co może dodatkowo zwiększać ekspozycję na prochloroperazynę[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- EKG z oceną odstępu QTc
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie magnezu w surowicy
- częstość rytmu serca
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Cordarone. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026].
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Połączenie przeciwwskazaneSelektywne leki immunosupresyjne (np. fingolimod, teriflunomid, leflunomid)+ Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dronedaron) klasaPołączenia leku immunosupresyjnego z tej grupy z amiodaronem lub dronedaronem należy unikać, a gdy jest niezbędne, stosować je wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim.Jeśli przyjmujesz lek obniżający odporność z tej grupy razem z amiodaronem lub dronedaronem, nie zmieniaj leczenia na własną rękę i upewnij się, że twój lekarz wie o obu lekach i zleca regularne badania.szybki (godziny)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz lek obniżający odporność z tej grupy razem z amiodaronem lub dronedaronem, nie zmieniaj leczenia na własną rękę i upewnij się, że twój lekarz wie o obu lekach i zleca regularne badania.
Niektóre leki obniżające odporność, na przykład fingolimod, ozanimod czy ponesimod, mogą razem z amiodaronem lub dronedaronem zbyt mocno zwolnić pracę serca i zaburzyć jego rytm. Inne, na przykład leflunomid i teriflunomid, razem z tymi lekami mogą obciążać wątrobę. Wiele leków z tej grupy, takich jak natalizumab czy mykofenolan mofetyl, nie wchodzi w tę interakcję.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- Zawroty głowy lub omdlenie
- Bardzo wolne albo nierówne bicie serca
- Kołatanie serca lub ból w klatce piersiowej
- Nietypowe zmęczenie lub duszność
- Zażółcenie skóry lub białek oczu
- Ciemny mocz lub jasny stolec
- Ból pod prawym łukiem żebrowym, nudności lub utrata apetytu
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenia leku immunosupresyjnego z tej grupy z amiodaronem lub dronedaronem należy unikać, a gdy jest niezbędne, stosować je wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim. Nie należy rozpoczynać leczenia fingolimodem, ozanimodem ani ponesimodem u pacjenta przyjmującego lek przeciwarytmiczny klasy III bez konsultacji kardiologicznej, a jeśli połączenie zostaje utrzymane, pierwszą dawkę podaje się z wydłużoną obserwacją i całodobowym monitorowaniem EKG. Przy leflunomidzie, teriflunomidzie i tolebrutynibie należy rozważyć inny lek immunomodulujący lub przeciwarytmiczny, a przy kontynuacji często kontrolować próby wątrobowe. Po odstawieniu amiodaronu ryzyko utrzymuje się przez miesiące, a po odstawieniu leflunomidu lub teriflunomidu można zastosować procedurę przyspieszonej eliminacji.
Skutek kliniczny
Przy połączeniu z modulatorami receptorów S1P możliwa jest istotna bradykardia, blok przedsionkowo komorowy, wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu typu torsade de pointes, z omdleniem włącznie[1]. Przy połączeniu z leflunomidem, teriflunomidem lub tolebrutynibem rośnie ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby, od wzrostu aktywności aminotransferaz do ciężkiego zapalenia wątroby.
Mechanizm
Interakcja nie jest wspólna dla całej grupy A i dotyczy dwóch podgrup. Modulatory receptorów S1P (fingolimod, ozanimod, ponesimod) zwalniają rytm serca i spowalniają przewodzenie przedsionkowo komorowe, zwłaszcza na początku leczenia, a amiodaron i dronedaron działają w tym samym kierunku i dodatkowo wydłużają odstęp QT, co daje addycję efektów farmakodynamicznych[2]. Leflunomid i teriflunomid są hepatotoksyczne, podobnie jak amiodaron i dronedaron, więc ich połączenie sumuje ryzyko uszkodzenia wątroby, a wszystkie te leki wolno się eliminują, przez co ryzyko utrzymuje się długo po odstawieniu. Tolebrutynib łączy oba problemy w mniejszym stopniu – jest hepatotoksyczny i metabolizowany głównie przez CYP3A4, który dronedaron i amiodaron hamują, co może zwiększać jego stężenie. Po stronie grupy B mechanizm jest wspólny dla amiodaronu i dronedaronu.
Monitorować
- EKG z oceną częstości rytmu, odstępu PQ i QTc przed włączeniem i po włączeniu leku
- Całodobowe monitorowanie EKG po pierwszej dawce modulatora receptorów S1P
- Tętno i ciśnienie tętnicze
- Aktywność ALT i AST oraz stężenie bilirubiny
- Stężenie potasu i magnezu w surowicy
Źródła
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.