Skutek kliniczny

Przy połączeniu inhibitora proteazy z ikatybantem, inhibitorem C1-esterazy, konestatem alfa lub lanadelumabem nie oczekuje się klinicznie istotnych skutków. Przy połączeniu z berotralstatem rośnie ryzyko działań niepożądanych zależnych od stężenia berotralstatu, głównie dolegliwości żołądkowo-jelitowych i wydłużenia odstępu QT z ryzykiem zaburzeń rytmu serca. Ryzyko kardiologiczne jest największe przy sakwinawirze, który sam wydłuża QT.

Mechanizm

Klasa nie jest jednolita. Ikatybant jest peptydem, a inhibitor C1-esterazy, konestat alfa i lanadelumab są białkami. Wszystkie te leki są rozkładane przez peptydazy i proteazy oraz usuwane drogami właściwymi dla białek, a nie przez cytochrom P450 ani glikoproteinę P. Dlatego hamowanie CYP3A4 i transporterów przez inhibitory proteazy HIV nie zmienia ich stężeń, a one same nie wpływają na metabolizm leków przeciwwirusowych. Wyjątkiem jest berotralstat. Jest substratem glikoproteiny P, BCRP i CYP3A4, a inhibitory proteazy (szczególnie wzmacniane rytonawirem) mogą podnosić jego stężenie. Berotralstat jako umiarkowany inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P może z kolei nieco zwiększać ekspozycję na inhibitor proteazy. Typranawir podawany z rytonawirem może jednocześnie indukować glikoproteinę P, więc kierunek zmiany stężenia berotralstatu jest przy nim trudny do przewidzenia.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przy włączaniu berotralstatu u chorego przyjmującego inhibitor proteazy
• stężenie potasu i magnezu przy połączeniu z berotralstatem
• dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, wymioty) przy połączeniu z berotralstatem
• skuteczność profilaktyki napadów obrzęku po zmianie leczenia przeciwwirusowego

Skutek kliniczny

Przy większości połączeń nie należy się spodziewać istotnych klinicznie skutków. Gdy berotralstat stosuje się z ranolazyną, wyższe stężenie ranolazyny zwiększa ryzyko wydłużenia QT, zawrotów głowy, nudności i zaparć. Gdy berotralstat stosuje się z iwabradyną, może wystąpić nasilona bradykardia, zaburzenia widzenia w postaci błysków (fosfeny) i migotanie przedsionków. Gdy berotralstat stosuje się z mawakamtenem, może dojść do nadmiernego obniżenia frakcji wyrzutowej lewej komory i objawowej niewydolności serca.

Mechanizm

Większość leków obu grup nie ma wspólnego szlaku interakcji. Leki biologiczne i peptydowe stosowane w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym są rozkładane jak białka ustrojowe i nie wpływają na enzymy metabolizujące leki. Trimetazydyna, meldonium, regadenozon i fosfokreatyna są wydalane głównie przez nerki lub rozkładane poza wątrobą. Adenozynę wychwytują komórki w ciągu kilku sekund. Ubidekarenon i preparaty z głogu nie zależą istotnie od CYP3A4. Interakcja dotyczy tylko berotralstatu, który umiarkowanie hamuje CYP3A4, glikoproteinę P i BCRP. Berotralstat zwiększa przez to stężenie ranolazyny, iwabradyny i mawakamtenu. W przypadku ranolazyny dochodzi do tego addycyjne wydłużenie odstępu QT.

Monitorować

• EKG z pomiarem odstępu QTc przy połączeniu berotralstatu z ranolazyną
• spoczynkowa częstość akcji serca przy połączeniu berotralstatu z iwabradyną
• frakcja wyrzutowa lewej komory w echokardiografii przy połączeniu berotralstatu z mawakamtenem
• objawy niewydolności serca, zawroty głowy, omdlenia
• stężenie potasu i magnezu u pacjentów z wydłużonym QT

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnej zmiany stężeń ani działania leków z żadnej z grup. Interakcja nie jest opisywana dla całej klasy i dotyczy w tym samym stopniu wszystkich leków obu grup. Znaczenie praktyczne ma natomiast sama sytuacja kliniczna, bo ciężkie zakażenie może wyzwolić napad dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego, a obrzęk w przebiegu reakcji alergicznej na antybiotyk trzeba odróżnić od napadu choroby podstawowej.

Mechanizm

Nie ma potwierdzonego mechanizmu interakcji między lekami stosowanymi w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym a cefalosporynami z tej grupy. Ceftarolina, ceftobiprol i cefiderokol są wydalane głównie przez nerki w postaci niezmienionej i nie są w istotnym stopniu metabolizowane przez enzymy cytochromu P450. Inhibitor C1-esterazy, konestat alfa i lanadelumab są białkami usuwanymi przez katabolizm białek, a ikatybant jest peptydem rozkładanym przez peptydazy, więc nie wpływają na metabolizm ani transport antybiotyków. Berotralstat hamuje CYP3A4, CYP2D6 i glikoproteinę P, ale żaden z tych szlaków nie odpowiada w istotnym stopniu za eliminację tych cefalosporyn. Ostrzeżenie dla połączenia berotralstatu z cefiderokolem nie ma uzasadnienia farmakologicznego i ma charakter teoretyczny.

Monitorować

• Brak specjalnego monitorowania związanego z interakcją
• Obserwacja w kierunku napadu obrzęku w trakcie ciężkiego zakażenia
• Obserwacja w kierunku reakcji nadwrażliwości na cefalosporynę (pokrzywka, świąd, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia)
• Czynność nerek w celu doboru dawki cefalosporyny

Skutek kliniczny

Przy połączeniu ryfampicyny z ikatybantem, konestatem alfa, inhibitorem C1-esterazy lub lanadelumabem nie należy spodziewać się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa leczenia. Przy berotralstacie spadek jego stężenia może prowadzić do utraty ochrony przed napadami obrzęku, w tym potencjalnie groźnymi obrzękami krtani.

Mechanizm

Między ryfampicyną a lekami białkowymi i peptydowymi stosowanymi w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym nie oczekuje się interakcji farmakokinetycznej. Ikatybant, konestat alfa, inhibitor C1-esterazy i lanadelumab są rozkładane przez peptydazy albo katabolizm białek i nie zależą od cytochromu P450 ani od glikoproteiny P, które indukuje ryfampicyna. Wyjątkiem jest berotralstat, który jest substratem CYP3A4 i glikoproteiny P, więc ryfampicyna przyspiesza jego eliminację i zmniejsza wchłanianie.

Monitorować

• częstość i nasilenie napadów obrzęku u pacjenta przyjmującego berotralstat, jeśli połączenia nie dało się uniknąć

Skutek kliniczny

Przy połączeniu inhibitora MAO-B z białkowym lub peptydowym lekiem stosowanym w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym nie należy się spodziewać skutków klinicznych. Przy połączeniu safinamidu z berotralstatem wzrost stężenia berotralstatu może nasilać jego działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i teoretycznie zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QT. Przy połączeniu selegiliny z berotralstatem możliwe jest niewielkie nasilenie działań niepożądanych selegiliny, takich jak bezsenność, zawroty głowy czy hipotonia ortostatyczna.

Mechanizm

Dla większości par brak mechanizmu interakcji. Ikatybant, inhibitor C1-esterazy, konestat alfa i lanadelumab to peptydy lub białka rozkładane proteolitycznie, które nie wpływają na enzymy CYP ani na transportery błonowe i nie działają na układ monoaminergiczny. Wyjątkiem jest berotralstat. Safinamid hamuje BCRP i może zwiększać ekspozycję na berotralstat, który jest substratem tego transportera. Berotralstat hamuje CYP3A4, co teoretycznie może nieznacznie zwiększać stężenie selegiliny, częściowo metabolizowanej tym szlakiem. Rasagilina jest metabolizowana głównie przez CYP1A2, na który berotralstat nie wpływa istotnie.

Monitorować

• działania niepożądane berotralstatu (ból brzucha, biegunka, wymioty) przy łączeniu z safinamidem
• EKG z oceną odstępu QTc u pacjentów z czynnikami ryzyka przy łączeniu safinamidu z berotralstatem
• stężenie potasu i magnezu u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia QT
• ciśnienie tętnicze w pozycji stojącej, bezsenność i zawroty głowy przy łączeniu selegiliny z berotralstatem

Skutek kliniczny

W większości par połączenie nie powoduje klinicznie istotnych skutków. Przy łączeniu guanfacyny z berotralstatem wyższe stężenie guanfacyny może nasilić jej działania niepożądane – niedociśnienie, bradykardię, senność, uspokojenie i omdlenia. Po odstawieniu berotralstatu stężenie guanfacyny stopniowo spada, co może osłabić jej skuteczność.

Mechanizm

Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy i dotyczy wyłącznie pary guanfacyna z berotralstatem. Berotralstat umiarkowanie hamuje CYP3A4, a guanfacyna jest substratem tego enzymu, więc jej stężenie we krwi rośnie i wydłuża się jej działanie. Pozostałe leki grupy A są wydalane głównie przez nerki, a pozostałe leki grupy B są peptydami lub białkami, które nie hamują ani nie indukują enzymów metabolizujących leki, dlatego w pozostałych parach nie ma mechanizmu interakcji farmakokinetycznej. Nie opisano też istotnego wspólnego działania farmakodynamicznego obu grup.

Monitorować

• ciśnienie tętnicze, także po pionizacji – dotyczy guanfacyny z berotralstatem
• tętno – dotyczy guanfacyny z berotralstatem
• senność i nadmierne uspokojenie – dotyczy guanfacyny z berotralstatem
• skuteczność guanfacyny po odstawieniu berotralstatu

Skutek kliniczny

Leki białkowe i peptydowe stosowane w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym nie wywołują istotnej interakcji z tolwaptanem. Przy berotralstacie wzrost stężenia tolwaptanu może nasilić akwarezę. Grozi to odwodnieniem, nadmiernym pragnieniem i zbyt szybkim wzrostem natremii z ryzykiem zespołu osmotycznej demielinizacji u chorych leczonych z powodu hiponatremii. U chorych z wielotorbielowatością nerek może też wzrosnąć ryzyko uszkodzenia wątroby.

Mechanizm

Większość leków stosowanych w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym to peptydy lub białka: ikatybant, konestat alfa, inhibitor C1-esterazy i przeciwciało monoklonalne lanadelumab. Rozkładają się one na drodze proteolizy i nie wpływają na enzymy CYP ani na transportery błonowe, więc nie zmieniają losów tolwaptanu w organizmie. Tolwaptan z kolei nie wpływa na eliminację tych leków. Inaczej działa berotralstat. Jako umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor glikoproteiny P zwiększa ekspozycję na tolwaptan, który jest wrażliwym substratem CYP3A4.

Monitorować

• stężenie sodu w surowicy (przy berotralstacie)
• bilans płynów, diureza i objawy odwodnienia (przy berotralstacie)
• aktywność aminotransferaz i bilirubina u chorych z wielotorbielowatością nerek (przy berotralstacie)

Skutek kliniczny

Dla leków białkowych i peptydowych stosowanych w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym nie należy oczekiwać klinicznie istotnej zmiany działania inhibitorów kalcyneuryny ani odwrotnie. Przy berotralstacie wzrost stężenia inhibitora kalcyneuryny może prowadzić do nefrotoksyczności, hiperkaliemii, nadciśnienia, neurotoksyczności i nasilenia immunosupresji. Wzrost ekspozycji na berotralstat po cyklosporynie zwiększa ryzyko działań niepożądanych berotralstatu, głównie żołądkowo-jelitowych, oraz wydłużenia odstępu QT przy wysokich stężeniach.

Mechanizm

Ikatybant, inhibitor C1-esterazy, konestat alfa i lanadelumab to peptydy lub białka podawane pozajelitowo. Ich eliminacja zachodzi przez rozkład proteolityczny, a nie przez cytochrom P450 ani przenośniki błonowe, dlatego nie wpływają na metabolizm inhibitorów kalcyneuryny i nie zależą od niego. Brak też wspólnego działania farmakodynamicznego, które mogłoby się sumować. Wyjątkiem jest berotralstat. Jako umiarkowany inhibitor CYP3A4 i inhibitor glikoproteiny P może zwiększać stężenie takrolimusu, cyklosporyny i woklosporyny, czyli leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Cyklosporyna hamuje glikoproteinę P i BCRP, przez co zwiększa ekspozycję na berotralstat, a interakcja ma charakter dwukierunkowy.

Monitorować

• przy berotralstacie: stężenie minimalne takrolimusu lub cyklosporyny po włączeniu i po odstawieniu
• przy berotralstacie: kreatynina i eGFR
• przy berotralstacie: potas w surowicy
• przy berotralstacie: ciśnienie tętnicze
• przy berotralstacie i cyklosporynie: EKG z oceną odstępu QT u chorych z innymi czynnikami ryzyka

Skutek kliniczny

Dla typowej pary obu grup nie oczekuje się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa leczenia. Przy berotralstacie z teriflunomidem lub leflunomidem rośnie ryzyko hepatotoksyczności, neutropenii, zakażeń i nadciśnienia, a przy tofacytynibie także ryzyko zakażeń, cytopenii i zakrzepicy. Przy efgartigimodzie alfa lub imlifidazie zapobieganie napadom obrzęku lanadelumabem może być słabsze, co grozi napadem obrzęku, w tym obrzęku krtani.

Mechanizm

Dla większości par nie istnieje wspólny szlak, przez który leki mogłyby na siebie wpływać. Leki grupy B poza berotralstatem to peptydy lub białka (ikatybant, inhibitor C1-esterazy, konestat alfa, lanadelumab), które nie są metabolizowane przez CYP ani przenoszone przez transportery leków. Leki biologiczne z grupy A (abatacept, natalizumab, immunoglobulina przeciw limfocytom T, rawulizumab, belatacept, inebilizumab) również nie wchodzą w takie interakcje, a fingolimod, ozanimod, ponesimod, apremilast i mykofenolany nie mają wspólnych z grupą B szlaków o znaczeniu klinicznym. Interakcja wspólna dla obu grup więc nie występuje. Istotne wyjątki wynikają z dwóch mechanizmów. Berotralstat hamuje glikoproteinę P, BCRP i umiarkowanie CYP3A4, przez co może zwiększać stężenie teriflunomidu i leflunomidu (przez BCRP) oraz tofacytynibu, tolebrutynibu i nerandomilastu (przez CYP3A4). Efgartigimod alfa przyspiesza usuwanie przeciwciał IgG przez blokadę FcRn, a imlifidaza rozcina IgG, więc obie mogą obniżać stężenie i działanie lanadelumabu.

Monitorować

• AlAT i AspAT przy berotralstacie z teriflunomidem, leflunomidem lub tolebrutynibem
• morfologia z rozmazem (neutrofile, limfocyty) przy berotralstacie z teriflunomidem, leflunomidem lub tofacytynibem
• ciśnienie tętnicze przy berotralstacie z teriflunomidem lub leflunomidem
• objawy zakażenia i zakrzepicy przy berotralstacie z tofacytynibem
• częstość i nasilenie napadów obrzęku przy lanadelumabie z efgartigimodem alfa lub imlifidazą

Skutek kliniczny

Przy stosowaniu azolu na skórę lub dopochwowo nie oczekuje się klinicznie istotnej zmiany działania ani bezpieczeństwa leków stosowanych w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym. Teoretycznie, przy znaczącym wchłanianiu azolu, mogłoby wzrosnąć stężenie berotralstatu, a wraz z nim ryzyko działań niepożądanych zależnych od dawki, takich jak dolegliwości żołądkowo-jelitowe i wydłużenie odstępu QT.

Mechanizm

Azole stosowane na skórę, skórę głowy, paznokcie lub błony śluzowe pochwy wchłaniają się do krwi w bardzo małym stopniu, więc nie hamują w istotny sposób enzymów wątrobowych ani białek transportowych. Interakcję opisano dla ketokonazolu przyjmowanego doustnie. Silnie hamuje on CYP3A4 i glikoproteinę P, przez co może zwiększać stężenie berotralstatu, który jest metabolizowany przez CYP3A4 i CYP2D6 oraz transportowany przez glikoproteinę P i BCRP. Pozostałe leki stosowane w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym (ikatybant, inhibitor C1-esterazy, konestat alfa, lanadelumab) to peptydy lub białka rozkładane przez peptydazy i proteazy, a nie przez cytochrom P450, więc nie podlegają takiej interakcji nawet przy działaniu ogólnoustrojowym azolu. Interakcja nie dotyczy więc całej klasy azoli miejscowych w zwykłym stosowaniu, a jej teoretyczne ryzyko ogranicza się do berotralstatu przy postaciach azolu, które dają znaczące stężenie we krwi.

Monitorować

• przy mikonazolu w żelu do jamy ustnej i berotralstacie – dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, wymioty)
• przy mikonazolu w żelu do jamy ustnej i berotralstacie u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka – EKG z oceną odstępu QT

Skutek kliniczny

W typowym skojarzeniu leku przeciwpłytkowego z lekiem stosowanym w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym nie należy oczekiwać zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Przy połączeniu berotralstatu z cylostazolem większe stężenie cylostazolu może nasilać jego działania niepożądane, takie jak ból głowy, kołatanie serca, przyspieszona czynność serca, biegunka i obrzęki, a także zwiększać skłonność do krwawień. Przy połączeniu berotralstatu z tikagrelorem możliwy jest niewielki wzrost ryzyka krwawień.

Mechanizm

Ikatybant, lanadelumab, konestat alfa i inhibitor C1-esterazy to leki peptydowe lub białkowe, które są rozkładane do aminokwasów. Nie hamują ani nie indukują enzymów cytochromu P450, nie wpływają na białka transportowe i nie działają na płytki krwi. Dlatego nie zmieniają stężeń ani działania leków przeciwpłytkowych, a leki przeciwpłytkowe nie zmieniają ich działania. Wyjątkiem jest berotralstat – doustny inhibitor kalikreiny osoczowej, który umiarkowanie hamuje CYP3A4, CYP2D6 i glikoproteinę P. Może on zwolnić eliminację cylostazolu, metabolizowanego głównie przez CYP3A4, oraz w mniejszym stopniu tikagreloru, który jest substratem CYP3A4 i glikoproteiny P. Pozostałe leki przeciwpłytkowe są eliminowane innymi drogami. Kwas acetylosalicylowy jest hydrolizowany przez esterazy, a seleksypag i treprostynil są metabolizowane przez CYP2C8. Iloprost i epoprostenol ulegają rozkładowi niezależnemu od CYP, eptyfibatyd jest wydalany przez nerki, a kangrelor ulega defosforylacji we krwi. Aktywacja klopidogrelu, prasugrelu i tyklopidyny zależy głównie od innych izoenzymów niż CYP3A4 i umiarkowane hamowanie tego enzymu nie zmienia jej istotnie.

Monitorować

• przy berotralstacie z cylostazolem – ból głowy, kołatanie serca, częstość akcji serca, biegunka, objawy krwawienia
• przy berotralstacie z tikagrelorem – objawy krwawienia
• przy lanadelumabie – wynik APTT interpretuj ostrożnie, bo lek może go wydłużać w badaniu laboratoryjnym bez zwiększenia ryzyka krwawienia

Skutek kliniczny

Przy miejscowym stosowaniu erytromycyny nie należy oczekiwać klinicznie istotnych skutków z żadnym lekiem stosowanym w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym. Brak wpływu dotyczy całej klasy, także berotralstatu. Teoretyczne ryzyko wzrostu stężenia berotralstatu i wydłużenia QT z zaburzeniami rytmu serca dotyczy wyłącznie erytromycyny podawanej ogólnoustrojowo.

Mechanizm

Erytromycyna nałożona na skórę wchłania się do krwi w ilości znikomej, dlatego nie hamuje CYP3A4 ani glikoproteiny P i nie wpływa na odstęp QT. Interakcja z berotralstatem ma charakter teoretyczny i wynika z właściwości erytromycyny podawanej ogólnoustrojowo. Erytromycyna doustna lub dożylna hamuje CYP3A4 i glikoproteinę P, a berotralstat jest substratem glikoproteiny P i w części metabolizowany przez CYP3A4, więc jego stężenie może wzrosnąć. Oba leki mogą też wydłużać odstęp QT, co daje efekt addycyjny. Ikatybant, konestat alfa, lanadelumab i inhibitor C1-esterazy to peptydy lub białka podawane pozajelitowo, które nie są metabolizowane przez cytochrom P450 i nie wydłużają QT, więc nie wchodzą w tę interakcję niezależnie od drogi podania erytromycyny.

Skutek kliniczny

W typowej parze tryptanu z lekiem na dziedziczny obrzęk naczynioruchowy nie należy oczekiwać istotnego klinicznie skutku. Przy berotralstacie z eletryptanem większe stężenie eletryptanu może nasilać działania niepożądane tryptanu, takie jak ucisk w klatce piersiowej, kołatanie serca, zawroty głowy, parestezje i senność, a u osób z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego zwiększa ryzyko niedokrwienia. Przy berotralstacie z lasmidytanem wzrost stężenia berotralstatu może nasilać jego działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i teoretycznie zwiększać ryzyko wydłużenia QT.

Mechanizm

Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy i dotyczy wyłącznie berotralstatu. Ikatybant, konestat alfa, lanadelumab i inhibitor C1-esterazy są peptydami lub białkami rozkładanymi przez proteazy, więc nie wpływają na metabolizm ani transport tryptanów i lasmidytanu. Berotralstat umiarkowanie hamuje CYP3A4, co zwiększa ekspozycję na eletryptan, a w mniejszym stopniu na almotryptan, metabolizowany częściowo przez CYP3A4 i CYP2D6. Sumatryptan i ryzatryptan są rozkładane głównie przez MAO-A, a zolmitryptan przez CYP1A2, dlatego ich interakcja z berotralstatem jest mało prawdopodobna. Lasmidytan hamuje P-gp i BCRP, a berotralstat jest substratem tych transporterów, co może zwiększać stężenie berotralstatu. Berotralstat w dawkach większych niż zalecana wydłuża odstęp QT.

Monitorować

• działania niepożądane tryptanu (ucisk lub ból w klatce piersiowej, kołatanie serca, zawroty głowy, senność) przy berotralstacie z eletryptanem
• dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, wymioty) przy berotralstacie z lasmidytanem
• EKG u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia QT przyjmujących berotralstat

Skutek kliniczny

Łączenie inhibitora FGFR z lekami pozajelitowymi stosowanymi w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym nie powinno zmieniać skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Przy berotralstacie możliwy jest wzrost stężenia inhibitora FGFR, zwłaszcza pemigatynibu. To nasila działania niepożądane typowe dla tej grupy, czyli hiperfosfatemię, toksyczność oczną (odwarstwienie siatkówki, zespół suchego oka), biegunkę, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz zmiany skórne i w obrębie paznokci. Skuteczność berotralstatu nie powinna się zmienić.

Mechanizm

W większości par obu grup nie ma wspólnego szlaku farmakokinetycznego ani farmakodynamicznego. Ikatybant, konestat alfa, inhibitor C1-esterazy i lanadelumab są peptydem, białkami lub przeciwciałem rozkładanymi przez proteolizę. Nie wpływają na cytochrom P450 ani na transportery leków. Inhibitory kinazy FGFR są metabolizowane głównie przez CYP3A4, a erdafitynib także przez CYP2C9. Jedyna istotna interakcja w klasie dotyczy berotralstatu. Jest on umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i hamuje glikoproteinę P, więc może spowalniać metabolizm inhibitorów FGFR i zwiększać ich ekspozycję. Pemigatynib jest najbardziej wrażliwy na hamowanie CYP3A4. Futibatynib jest istotnie podatny głównie na silne, łączone inhibitory CYP3A i glikoproteiny P, a berotralstat do nich nie należy.

Monitorować

• stężenie fosforanów w surowicy (przy berotralstacie)
• badanie okulistyczne i zgłaszane zaburzenia widzenia (przy berotralstacie)
• objawy żołądkowo-jelitowe, zapalenie jamy ustnej, zmiany skóry i paznokci (przy berotralstacie)
• czynność wątroby (przy berotralstacie)