Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w skrajnym przypadku częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, chorobie serca, wysokich dawkach beta2-mimetyku i stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Beta2-mimetyki wziewne pobudzają receptory beta w sercu, przyspieszają rytm, mogą wydłużać QT i obniżać stężenie potasu we krwi, co dodatkowo zwiększa podatność na zaburzenia rytmu. Działania obu leków na repolaryzację mięśnia sercowego się sumują. Mechanizm jest wspólny dla wszystkich beta2-mimetyków wziewnych, w tym fenoterolu, dla którego brak osobnych danych o tym połączeniu.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem i w trakcie testu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• częstość i rytm serca
• kontrola objawów astmy lub POChP przy przerwie w leczeniu

Skutek kliniczny

Przy makimorelinie rośnie ryzyko wydłużenia QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, zwłaszcza u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią lub chorobą serca. W przypadku obu testów wynik może być niewiarygodny – fałszywie dodatni lub fałszywie ujemny – co prowadzi do błędnego rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu albo niedoczynności osi przysadkowo-nadnerczowej.

Mechanizm

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne blokują kanały sodowe i potasowe w mięśniu sercowym i wydłużają odstęp QT. Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, również wydłuża odstęp QT, więc oba działania się sumują. Leki wpływające na układ noradrenergiczny i serotoninergiczny mogą ponadto zmieniać wydzielanie hormonu wzrostu i ACTH, co grozi zafałszowaniem wyniku testu z makimoreliną i z metyraponem. Opipramol nie ma danych dla tej pary, ale jako lek o budowie trójpierścieniowej i podobnym wpływie na przewodzenie w sercu traktuje się go tak samo jak pozostałe leki grupy.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem z makimoreliną, jeśli lek przeciwdepresyjny nie został odstawiony
• stężenie potasu i magnezu we krwi przed testem
• objawy nawrotu depresji lub objawy odstawienne w okresie przerwy w leczeniu
• wiarygodność wyniku testu w zestawieniu z obrazem klinicznym

Skutek kliniczny

Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko istotnego wydłużenia odstępu QT, a w rzadkich przypadkach komorowych zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, zwłaszcza u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Leki wpływające na wydzielanie hormonu wzrostu mogą ponadto zafałszować wynik testu diagnostycznego.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, przejściowo wydłuża odstęp QTc w ciągu kilku godzin po podaniu. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny także mogą wydłużać QTc, najwyraźniej cytalopram i escytalopram, w mniejszym stopniu sertralina, fluoksetyna, paroksetyna i fluwoksamina. Działanie obu grup na repolaryzację komór sumuje się. Fluwoksamina dodatkowo hamuje CYP3A4, a przez ten enzym jest metabolizowana makimorelina, więc może zwiększać jej stężenie i nasilać wpływ na QT. Serotoninergiczna regulacja wydzielania hormonu wzrostu może też teoretycznie wpływać na wynik testu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie) w ciągu kilku godzin po podaniu makimoreliny
• inne jednocześnie stosowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia QTc i groźnych zaburzeń rytmu komorowego, zwłaszcza u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią, chorobą serca albo przyjmujących inne leki wydłużające QT. Wynik testu stymulacyjnego hormonu wzrostu może być trudniejszy do interpretacji i może sugerować niedobór, którego w rzeczywistości nie ma. Ostrzeżenie dotyczy wszystkich trzech analogów gonadoliberyny w połączeniu z makimoreliną. Nie dotyczy metyraponu.

Mechanizm

Głównym mechanizmem jest addycyjne wydłużenie odstępu QT. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny, wydłuża QTc w ciągu kilku godzin po podaniu. Analogi gonadoliberyny (tryptorelina, leuprorelina, goserelina) wydłużają QT pośrednio, bo wywołują trwały niedobór testosteronu, czyli efekt kastracji farmakologicznej. Oba działania sumują się i zwiększają ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Drugim, mniej udokumentowanym elementem jest wpływ hipogonadyzmu wywołanego analogiem na wydzielanie hormonu wzrostu. Niedobór steroidów płciowych może osłabiać odpowiedź somatotropową na bodziec i dawać fałszywie dodatni wynik testu w kierunku niedoboru hormonu wzrostu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną i w razie objawów w trakcie testu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed badaniem
• czynność serca, kołatania serca, zawroty głowy i omdlenia w dniu testu
• inne leki wydłużające odstęp QT przyjmowane przez pacjenta
• interpretacja wyniku testu hormonu wzrostu w kontekście hipogonadyzmu polekowego

Skutek kliniczny

Addytywne wydłużenie odstępu QT z ryzykiem częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, omdlenia, a w skrajnych przypadkach nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, wrodzonym zespole długiego QT, chorobie serca, niewydolności nerek, w podeszłym wieku i przy stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu u dorosłych, wydłuża odstęp QT. Lewofloksacyna, cyprofloksacyna i norfloksacyna również wydłużają repolaryzację komór przez hamowanie kanału potasowego hERG. Działania obu leków sumują się, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca w czasie testu i po nim
• funkcja nerek (eGFR) przy dawkowaniu fluorochinolonu

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko istotnego wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią, niewydolnością serca lub wrodzonym zespołem długiego QT. Ponieważ makimorelinę podaje się jednorazowo, narażenie jest krótkie, ale przypada na okres najwyższego stężenia obu leków.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu u dorosłych, wydłuża odstęp QT. Nilotynib, dazatynib i bosutynib również wydłużają odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację mięśnia sercowego sumuje się z działaniem makimoreliny. Dodatkowo makimorelina jest metabolizowana przez CYP3A4, a część inhibitorów kinazy BCR-ABL, zwłaszcza nilotynib, hamuje ten enzym i może zwiększać jej stężenie, co dodatkowo nasila wpływ na QT. Ponatynib słabo wydłuża QT, ale ma wyraźną kardiotoksyczność, w tym zaburzenia rytmu i niewydolność serca, które same zwiększają podatność na arytmie.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed badaniem
• objawy zaburzeń rytmu w trakcie testu i po nim (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie)

Skutek kliniczny

Wydłużenie odstępu QT z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Zwiększona ekspozycja na makimorelinę teoretycznie może też zmieniać przebieg odpowiedzi hormonu wzrostu, choć wpływ na wiarygodność wyniku testu nie jest dobrze poznany.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Flukonazol, pozakonazol, worykonazol i w mniejszym stopniu itrakonazol również wydłużają odstęp QT, więc oba efekty się sumują. Dodatkowo triazole hamują CYP3A4, który odpowiada za metabolizm makimoreliny, co może zwiększać jej stężenie i nasilać wpływ na repolaryzację serca. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy – nie dotyczy izawukonazolu, który skraca QT, ani metyraponu, który nie wpływa na QT.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed podaniem makimoreliny i w trakcie testu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• inne leki wydłużające odstęp QT przyjmowane przez pacjenta
• objawy zaburzeń rytmu serca w trakcie testu

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem jest fałszywie dodatni wynik testu z makimoreliną. Niski szczyt hormonu wzrostu może zostać błędnie uznany za niedobór tego hormonu i prowadzić do niepotrzebnego leczenia. Drugorzędnym ryzykiem jest addytywne wydłużenie odstępu QT, szczególnie u pacjentów z hipokaliemią, hipomagnezemią, chorobą serca lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Makimorelina jest metabolizowana głównie przez CYP3A4. Dabrafenib, enkorafenib i wemurafenib indukują CYP3A4, dlatego przyspieszają jej rozkład i obniżają jej stężenie w osoczu. Toworafenib prawdopodobnie działa podobnie, ale danych jest mniej. Niższe stężenie makimoreliny słabiej pobudza wydzielanie hormonu wzrostu. Dodatkowo makimorelina wydłuża odstęp QT, a wemurafenib i enkorafenib (w mniejszym stopniu dabrafenib) również go wydłużają, więc ich działanie na repolaryzację serca może się sumować. Indukcja enzymów narasta przez około 1–2 tygodnie i utrzymuje się jeszcze przez pewien czas po odstawieniu inhibitora BRAF.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• krytyczna interpretacja niskiego szczytu hormonu wzrostu w teście
• data odstawienia inhibitora BRAF w stosunku do terminu testu

Skutek kliniczny

Łączne wydłużenie odstępu QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, omdleń i w skrajnych przypadkach nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, wrodzonym zespole długiego QT, chorobie serca oraz przy stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Hydroksychlorochina i chlorochina wydłużają odstęp QT, głównie przez hamowanie szybkiej składowej prądu potasowego w komórkach mięśnia sercowego. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście rezerwy hormonu wzrostu, również wydłuża odstęp QTc w ciągu kilku godzin po podaniu. Działanie obu leków na repolaryzację sumuje się. Dodatkowo aminochinoliny mają bardzo długi okres półtrwania i gromadzą się w tkankach, dlatego krótkie odstawienie przed testem nie usuwa ich działania. Metyrapon nie wpływa na repolaryzację i nie uczestniczy w tej interakcji.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem i w ciągu kilku godzin po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• częstość i miarowość rytmu serca w trakcie testu
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Wydłużenie odstępu QT i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest większe przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, niewydolności serca i u osób z wrodzonym zespołem długiego QT. Nieleczona niedoczynność tarczycy, którą może wywołać amiodaron, osłabia też wyrzut hormonu wzrostu i może fałszować wynik testu.

Mechanizm

Leki przeciwarytmiczne klasy III i makimorelina wydłużają odstęp QT, a ich działanie na repolaryzację komór sumuje się. Makimorelina jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, a dronedaron i w mniejszym stopniu amiodaron hamują ten enzym. Może to podnosić stężenie makimoreliny i dodatkowo wydłużać QT. Interakcja dotyczy obu leków grupy A. Po stronie testów przysadkowych dotyczy makimoreliny, a nie metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed podaniem makimoreliny i w czasie testu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• TSH i fT4 u pacjentów leczonych amiodaronem przed oceną osi somatotropowej
• potas przy przewlekłym stosowaniu metyraponu

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem dla całej klasy jest fałszywy wynik testu czynności przysadki. Może to prowadzić do błędnego rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu albo niewydolności osi przysadka–nadnercza, a w konsekwencji do niepotrzebnego leczenia albo do przeoczenia choroby. Przy połączeniu fenotiazyny z makimoreliną występuje dodatkowo ryzyko nadmiernego wydłużenia QT i komorowych zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, większe u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią, chorobą serca albo przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Fenotiazyny alifatyczne blokują receptory dopaminowe, a także receptory adrenergiczne, histaminowe i serotoninowe w podwzgórzu i przysadce. W ten sposób zmieniają regulację osi podwzgórze–przysadka, w tym wydzielanie hormonu wzrostu, prolaktyny i ACTH. Ta zmiana dotyczy całej grupy fenotiazyn alifatycznych i może zaburzać odpowiedź hormonalną mierzoną w teście z makimoreliną (wydzielanie hormonu wzrostu) albo z metyraponem (rezerwa ACTH). Przy makimorelinie dochodzi drugi mechanizm. Makimorelina sama wydłuża odstęp QT, a promazyna, chloropromazyna i lewomepromazyna również wydłużają QT, więc ich działanie się sumuje. Metyrapon nie wydłuża QT, dlatego przy nim dotyczy to wyłącznie wiarygodności testu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną, jeśli fenotiazyny nie odstawiono
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem z makimoreliną
• kontrola objawów psychiatrycznych lub objawów leczonych fenotiazyną w okresie jej odstawienia
• krytyczna ocena wyniku testu w kontekście przyjmowanych leków, a przy wyniku granicznym rozważenie powtórzenia po odstawieniu fenotiazyny

Skutek kliniczny

Addytywne wydłużenie odstępu QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie u osób z wrodzonym zespołem długiego QT, bradykardią, niewydolnością serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przy stosowaniu innych leków wydłużających QT. Interakcja jest wspólna dla wszystkich setronów w połączeniu z makimoreliną, choć jej nasilenie zależy od konkretnego setronu, dawki i drogi podania.

Mechanizm

Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Setrony blokują receptory 5-HT3 i w różnym stopniu wpływają na kanały jonowe kardiomiocytów, co również może wydłużać QT. Najsilniej działa tak ondansetron, zwłaszcza dożylnie i w większych dawkach, słabiej granisetron, a najsłabiej palonosetron. Efekty obu leków na repolaryzację serca sumują się. Nie jest to interakcja farmakokinetyczna, bo setrony nie indukują ani nie hamują w istotny sposób metabolizmu makimoreliny.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenie) w trakcie i po teście
• przegląd innych przyjmowanych leków wydłużających QT

Skutek kliniczny

Jednoczesne działanie antyestrogenu wydłużającego QT i makimoreliny zwiększa ryzyko nadmiernego wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wrodzonym zespole długiego QT i przyjmowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany jednorazowo w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Tamoksyfen i toremifen również wydłużają odstęp QT, przy czym działanie toremifenu jest silniejsze i zależne od dawki. Skutki obu leków sumują się w zakresie opóźnienia repolaryzacji komór. Interakcja nie dotyczy fulwestrantu, elacestrantu ani metyraponu, które nie wywierają istotnego wpływu na odstęp QT.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu w czasie testu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie)
• inne przyjmowane leki wydłużające odstęp QT

Skutek kliniczny

Połączenie może wydłużyć odstęp QT bardziej niż każdy z leków osobno i zwiększyć ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes, omdleń, a rzadko nagłego zgonu sercowego. Ryzyko jest przejściowe, bo makimorelinę podaje się jednorazowo, ale rośnie u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią, chorobą serca lub wrodzonym zespołem długiego QT oraz przy jednoczesnym przyjmowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu u dorosłych, wydłuża odstęp QT. Neuroleptyki z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin również wydłużają repolaryzację komór przez blokowanie kanałów potasowych hERG, w różnym stopniu dla poszczególnych substancji. Działania te sumują się, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Najsilniejszy wpływ na QT w tej grupie mają kwetiapina, klozapina i asenapina, słabszy olanzapina, a loksapina ma najmniej danych.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• inne przyjmowane leki wydłużające QT
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie

Skutek kliniczny

W czasie testu rośnie ryzyko wydłużenia QT, bradykardii i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. U pacjentów leczonych lorlatynibem test może dać fałszywie dodatni wynik i prowadzić do błędnego rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu.

Mechanizm

Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4. Kryzotynib i cerytynib wydłużają odstęp QT i zwalniają rytm serca, dlatego razem z makimoreliną sumują wpływ na repolaryzację komór. Brygatynib, alektynib i lorlatynib słabiej wpływają na QT, ale wywołują bradykardię, a lorlatynib także wydłużenie PR i blok AV. Bradykardia zwiększa ryzyko częstoskurczu typu torsade de pointes przy leku wydłużającym QT. Dodatkowo kryzotynib i cerytynib hamują CYP3A4 i mogą zwiększać stężenie makimoreliny, a lorlatynib indukuje CYP3A4 i może obniżać jej stężenie, co grozi fałszywie dodatnim wynikiem testu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc i częstości rytmu przed testem i po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu przed testem
• objawy zaburzeń rytmu w czasie testu (zawroty głowy, kołatanie serca, omdlenie)
• wiarygodność wyniku testu u pacjentów leczonych lorlatynibem

Skutek kliniczny

Główne ryzyko to addycyjne wydłużenie odstępu QT z możliwością wystąpienia arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii lub chorobie serca. Przy enzalutamidzie i apalutamidzie dochodzi ryzyko fałszywie dodatniego wyniku testu makimorelinowego, czyli błędnego rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu.

Mechanizm

Terapia antyandrogenowa obniża działanie androgenów i może wydłużać odstęp QT. Makimorelina również wydłuża odstęp QT, więc oba efekty się sumują. Dodatkowo makimorelina jest metabolizowana głównie przez CYP3A4. Enzalutamid i apalutamid są silnymi induktorami CYP3A4, a darolutamid słabym, więc mogą obniżać stężenie makimoreliny i osłabiać wyrzut hormonu wzrostu w teście. Bikalutamid i flutamid nie mają istotnego działania indukującego, u nich dominuje składowa wydłużenia QT.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed podaniem makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy arytmii w trakcie i po teście (kołatanie serca, omdlenie)
• krytyczna interpretacja niskiego wyrzutu hormonu wzrostu u pacjentów na enzalutamidzie lub apalutamidzie
• inne leki wydłużające QT przyjmowane przez pacjenta

Skutek kliniczny

Ryzyko nasilonej bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego i wydłużenia odstępu QT z możliwością wystąpienia groźnej arytmii komorowej typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe w okresie rozpoczynania lub wznawiania leczenia modulatorem receptora S1P oraz u osób z chorobą serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (fingolimod, ozanimod, ponesimod) działają na receptory S1P w komórkach mięśnia sercowego i układu bodźcoprzewodzącego, co powoduje zwolnienie rytmu serca i opóźnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, najsilniej w pierwszych dniach leczenia. Fingolimod dodatkowo wiąże się z wydłużeniem odstępu QT. Bradykardia sama w sobie zwiększa ryzyko arytmii typu torsade de pointes przy wydłużonym QT, więc działania obu leków się sumują. Ponesimod nie ma wpisu w bazie interakcji, ale działa tym samym mechanizmem co fingolimod i ozanimod, dlatego obejmuje go ta interakcja. Pozostałe leki immunosupresyjne z grupy oraz metyrapon nie wpływają w istotny sposób na rytm serca ani odstęp QT.

Monitorować

• EKG przed testem i po podaniu makimoreliny z oceną odstępu QTc, częstości rytmu i odstępu PQ
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• tętno i ciśnienie tętnicze w trakcie testu
• objawy bradykardii i arytmii: zawroty głowy, omdlenie, kołatanie serca

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko nadmiernego wydłużenia odstępu QT i poszerzenia QRS, a w konsekwencji groźnych komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe u osób z chorobą strukturalną serca, bradykardią, hipokaliemią, hipomagnezemią, wrodzonym zespołem długiego QT oraz przy wysokim stężeniu leku przeciwarytmicznego. Makimorelinę podaje się jednorazowo, więc ekspozycja jest krótka. Pacjent leczony lekiem klasy IC ma jednak zwykle chorobę serca, która zwiększa podatność na arytmię.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Propafenon i flekainid blokują szybki prąd sodowy, poszerzają zespół QRS, wydłużają odstęp QT i mają działanie proarytmiczne. Przy jednoczesnym podaniu te działania na przewodzenie i repolaryzację komór się sumują. Nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej. Makimorelina jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, a propafenon i flekainid nie hamują tego szlaku w stopniu znaczącym klinicznie. Interakcja dotyczy w równym stopniu obu leków klasy IC. W grupie testów czynności przysadki dotyczy tylko makimoreliny, a metyrapon jest wyjątkiem.

Monitorować

• EKG przed testem z oceną QTc i szerokości QRS
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• monitorowanie EKG lub obserwacja rytmu serca po podaniu makimoreliny
• objawy arytmii: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie
• czynność nerek u osób przyjmujących flekainid

Skutek kliniczny

Addytywne wydłużenie odstępu QT z ryzykiem częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, nasilone przez bradykardię. Ryzyko rośnie u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, wrodzonym zespołem długiego QT, niewydolnością serca lub przy innych lekach wydłużających QT.

Mechanizm

Makimorelina wydłuża odstęp QT. Ranolazyna również wydłuża odstęp QT, a iwabradyna, adenozyna i regadenozon zwalniają rytm serca lub przewodzenie przedsionkowo-komorowe, co sprzyja zaburzeniom rytmu przy wydłużonym QT. Działania sumują się na poziomie repolaryzacji i przewodzenia w sercu. Nie jest to interakcja wspólna dla wszystkich leków obu grup – dotyczy wyłącznie makimoreliny w połączeniu z lekami nasercowymi wpływającymi na odstęp QT lub częstość rytmu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i po podaniu makimoreliny
• częstość rytmu serca
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem jest niewiarygodny wynik testu na niedobór hormonu wzrostu u dorosłych. Słabsza odpowiedź po modafinilu może dać wynik fałszywie dodatni, czyli rozpoznanie niedoboru, którego nie ma. Pobudzenie wydzielania hormonu wzrostu przez stymulant może z kolei ukryć rzeczywisty niedobór. Przy atomoksetynie dochodzi ryzyko nadmiernego wydłużenia QT i zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, chorobą serca lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Psychostymulanty mogą zafałszować wynik testu stymulacyjnego hormonu wzrostu z makimoreliną. Działają przez kilka mechanizmów. Leki zwiększające przekaźnictwo dopaminergiczne i noradrenergiczne, zwłaszcza pochodne amfetaminy i metylofenidat, same pobudzają wydzielanie hormonu wzrostu przez przysadkę. Zmienia to wyjściowe stężenie i odpowiedź na bodziec, więc wynik testu przestaje być miarodajny. Makimorelina wydłuża odstęp QT. Atomoksetyna może dodatkowo wydłużać QT i przyspieszać czynność serca, więc działania sumują się. Modafinil indukuje CYP3A4, przez który metabolizowana jest makimorelina. Obniża to jej stężenie, a w efekcie odpowiedź hormonu wzrostu jest słabsza.

Monitorować

• data i godzina ostatniej dawki psychostymulantu przed testem
• EKG z oceną odstępu QT przed testem z makimoreliną u osób przyjmujących atomoksetynę lub z czynnikami ryzyka arytmii
• stężenie potasu i magnezu przed testem z makimoreliną
• interpretacja wyniku hormonu wzrostu z uwzględnieniem przyjmowanych leków
• objawy kardiologiczne w trakcie testu, takie jak kołatanie serca i zawroty głowy

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, zwłaszcza u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka. Przy klarytromycynie dochodzi wzrost ekspozycji na makimorelinę, co nasila to ryzyko.

Mechanizm

Wszystkie makrolidy (azytromycyna, klarytromycyna, roksytromycyna, spiramycyna) wydłużają repolaryzację komór i odstęp QT. Makimorelina także wydłuża QTc, więc przy jednoczesnym podaniu działania obu leków się sumują. Klarytromycyna jako silny inhibitor CYP3A4 dodatkowo hamuje metabolizm makimoreliny, co zwiększa jej stężenie i może nasilać wpływ na QT. Azytromycyna, roksytromycyna i spiramycyna hamują CYP3A4 słabo lub wcale, ale efekt na QT pozostaje. Interakcja jest wspólna dla wszystkich makrolidów z listy i dotyczy makimoreliny, nie dotyczy metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu w trakcie testu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie)
• inne przyjmowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Addytywne wydłużenie odstępu QTc ze wzrostem ryzyka komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca lub wrodzonym zespole długiego QT.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QTc. Papaweryna, zwłaszcza podana dożylnie lub dowieńcowo, również może wydłużać odstęp QT i wywoływać komorowe zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes. Oba działania sumują się na poziomie repolaryzacji mięśnia sercowego. Interakcja nie ma podłoża farmakokinetycznego i nie jest wspólna dla całej klasy – dotyczy pary papaweryna i makimorelina, a drotaweryna i metyrapon są z niej wyłączone.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem i po podaniu makimoreliny, jeśli połączenia nie da się uniknąć
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenie)

Skutek kliniczny

Addycyjne wydłużenie odstępu QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca oraz przy stosowaniu innych leków wydłużających QT, co u chorych na ostrą białaczkę limfoblastyczną zdarza się często (np. leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, fluorochinolony, ondansetron).

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, przejściowo wydłuża odstęp QT w ciągu kilku godzin po przyjęciu. Inotuzumab ozogamycyna również może wydłużać odstęp QT. Oba działania sumują się farmakodynamicznie. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy, bo metyrapon nie wpływa na repolaryzację serca.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i w ciągu kilku godzin po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• przegląd innych przyjmowanych leków wydłużających QT
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie

Skutek kliniczny

Wynik testu z makimoreliną może być fałszywie dodatni, czyli wskazywać na niedobór hormonu wzrostu, którego w rzeczywistości nie ma. Jednocześnie rośnie ryzyko wydłużenia QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii lub innych lekach wydłużających QT.

Mechanizm

Iwosydenib jest induktorem CYP3A4 i przyspiesza metabolizm makimoreliny, która jest wrażliwym substratem tego enzymu. Niższe stężenie makimoreliny słabiej pobudza wydzielanie hormonu wzrostu. Oba leki wydłużają też odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację serca może się sumować.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• krytyczna interpretacja wyniku testu stymulacyjnego (ryzyko wyniku fałszywie dodatniego)
• inne leki wydłużające QT przyjmowane przez pacjenta

Skutek kliniczny

Łączne wydłużenie odstępu QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, omdlenia i nagłego zatrzymania krążenia. Ryzyko jest największe przy niedoborze potasu, magnezu lub wapnia, niewydolności nerek, bradykardii i chorobach serca.

Mechanizm

Makimorelina jako agonista receptora greliny wydłuża odstęp QT. Foskarnet również wydłuża odstęp QT, a dodatkowo wywołuje hipokalcemię, hipomagnezemię i hipokaliemię, które same zwiększają podatność na zaburzenia repolaryzacji. Działania sumują się, a zaburzenia elektrolitowe wywołane foskarnetem nasilają ryzyko arytmii. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy, bo metyrapon nie wpływa na odstęp QT.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• stężenie wapnia zjonizowanego
• kreatynina i eGFR
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Możliwe istotne wydłużenie odstępu QT z ryzykiem częstoskurczu typu torsade de pointes, omdlenia lub nagłego zatrzymania krążenia. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy i dotyczy tylko połączenia makimoreliny z rybocyklibem. Oba leki wydłużają odstęp QT w zależności od stężenia, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Rybocyklib dodatkowo hamuje CYP3A4, główny szlak metabolizmu makimoreliny, co może podnieść jej stężenie i jeszcze bardziej nasilić wydłużenie QT.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenie) w trakcie i po teście
• przegląd innych przyjmowanych leków wydłużających QT

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem jest fałszywie prawidłowy wynik testu z makimoreliną i przeoczenie niedoboru hormonu wzrostu u dorosłego. Przy apomorfinie dochodzi ryzyko nadmiernego wydłużenia odstępu QT z możliwością groźnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii lub chorobie serca. Samodzielne, nagłe odstawienie agonisty dopaminy przed badaniem grozi nasileniem objawów choroby Parkinsona, zespołem odstawiennym, a rzadko zespołem przypominającym złośliwy zespół neuroleptyczny.

Mechanizm

Agoniści dopaminy pobudzają receptory dopaminowe w podwzgórzu i przysadce, a to u osób bez guza przysadki zwiększa wydzielanie hormonu wzrostu. Apomorfinę dawniej wykorzystywano nawet jako bodziec w testach wydzielania hormonu wzrostu. Makimorelina, agonista receptora greliny, ocenia zdolność przysadki do wyrzutu hormonu wzrostu. Dodatkowy bodziec dopaminergiczny może więc sztucznie podnieść stężenie hormonu wzrostu w teście i zamaskować jego niedobór. Apomorfina i makimorelina wydłużają ponadto odstęp QT, a ich działanie w tym zakresie się sumuje.

Monitorować

• Wynik testu z makimoreliną interpretowany w świetle leczenia dopaminergicznego
• EKG z oceną odstępu QTc przed testem i po podaniu makimoreliny u osób stosujących apomorfinę
• Stężenie potasu i magnezu przed testem u osób stosujących apomorfinę
• Objawy neurologiczne i objawy odstawienne, jeśli agonistę dopaminy czasowo wstrzymano

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem jest fałszywie prawidłowy wynik testu, czyli przeoczenie niedoboru hormonu wzrostu albo niewydolności osi przysadkowo-nadnerczowej. Następstwem może być brak potrzebnego leczenia substytucyjnego. Przy makimorelinie i argipresynie lub terlipresynie istnieje też teoretyczne ryzyko zaburzeń rytmu serca związanych z bradykardią i wydłużeniem QT. Interakcja dotyczy argipresyny i terlipresyny z oboma lekami diagnostycznymi, nie dotyczy natomiast typowego stosowania desmopresyny.

Mechanizm

Wazopresyna i jej analogi działające na receptory V1 pobudzają przysadkę przez receptory V1b na komórkach kortykotropowych. Zwiększają w ten sposób wydzielanie ACTH, a pośrednio także kortyzolu, i mogą zwiększać wydzielanie hormonu wzrostu. Leki diagnostyczne z grupy testów czynności przysadki mierzą właśnie rezerwę tych hormonów – metyrapon przez blokadę syntezy kortyzolu i ocenę wyrzutu ACTH, a makimorelina przez pobudzenie receptora greliny i ocenę wyrzutu hormonu wzrostu. Dodatkowy bodziec z analogu wazopresyny nakłada się na bodziec testowy. Argipresyna i terlipresyna mogą też zwalniać rytm serca, co przy makimorelinie, która wydłuża odstęp QT, jest dodatkowym czynnikiem ryzyka zaburzeń rytmu.

Monitorować

• czas od ostatniej dawki argipresyny lub terlipresyny przed testem
• EKG z oceną odstępu QT i częstości rytmu przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• zgodność wyniku testu z obrazem klinicznym

Skutek kliniczny

Główne ryzyko to nadmierne wydłużenie odstępu QT z możliwością zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii lub chorobie serca. Wyższe stężenie makimoreliny nasila to ryzyko. Wpływ połączenia na wiarygodność samego wyniku testu wydzielania hormonu wzrostu nie jest dobrze poznany.

Mechanizm

Makimorelina jest metabolizowana głównie przez CYP3A4. Inhibitory proteazy HIV, zwłaszcza wzmacniane rytonawirem, silnie hamują ten enzym i mogą zwiększać stężenie makimoreliny. Makimorelina wydłuża odstęp QT, a część inhibitorów proteazy, przede wszystkim sakwinawir z rytonawirem, a w mniejszym stopniu atazanawir, wydłuża odstępy QT i PR. Skutki obu leków na przewodzenie w sercu mogą się sumować. Ten mechanizm dotyczy wszystkich inhibitorów proteazy z listy, ale nie dotyczy metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc i PR przed podaniem makimoreliny oraz w trakcie testu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• częstość rytmu serca i objawy zaburzeń rytmu w trakcie testu

Skutek kliniczny

Addycyjne wydłużenie odstępu QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, szczególnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, wrodzonym zespole długiego QT, niewydolności serca lub przyjmowaniu innych leków wydłużających QT. Pacjenci leczeni lapatynibem mogą mieć dodatkowo obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory, co nasila ryzyko.

Mechanizm

Lapatynib i makimorelina wydłużają odstęp QT, a ich działania na repolaryzację mięśnia sercowego mogą się sumować. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy – dotyczy inhibitorów kinazy HER2 wydłużających QT (lapatynib) i testów przysadkowych wydłużających QT (makimorelina), nie dotyczy tukatynibu, neratynibu ani metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i w okresie maksymalnego stężenia makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenie)
• inne przyjmowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Addytywne wydłużenie odstępu QT zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobach serca i przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, często obecnych w schematach leczenia gruźlicy lekoopornej, takich jak moksyfloksacyna i klofazymina.

Mechanizm

Bedakilina, delamanid i pretomanid wydłużają odstęp QT przez hamowanie prądu potasowego hERG w kardiomiocytach. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, również wydłuża odstęp QT. Działania te sumują się. Bedakilina i jej metabolit mają bardzo długi okres półtrwania końcowego, a efekt delamanidu zależy od długo krążącego metabolitu, dlatego ryzyko utrzymuje się długo po odstawieniu leku przeciwgruźliczego.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca (bradykardia)
• pozostałe leki wydłużające QT w schemacie przeciwgruźliczym

Skutek kliniczny

Większe wydłużenie odstępu QT i ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, omdlenia lub nagłego zatrzymania krążenia. Ryzyko jest największe przy połączeniu cyzaprydu z makimoreliną, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii lub wrodzonym zespole długiego QT.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście rezerwy hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Cyzapryd silnie blokuje kanały potasowe hERG w komórkach mięśnia sercowego i wydłuża repolaryzację, a metoklopramid ma słabszy, ale opisany wpływ na odstęp QT. Przy jednoczesnym podaniu działania te się sumują. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy – nie dotyczy itoprydu, który nie wpływa na QT, ani metyraponu, który nie wpływa na przewodzenie w sercu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy lub omdlenia w trakcie i po teście

Skutek kliniczny

Jednoczesne działanie obu leków może nasilić wydłużenie odstępu QT i zwiększyć ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią, chorobą serca, wrodzonym zespołem długiego QT oraz u przyjmujących inne leki wydłużające QT, co jest częste u chorych na ostrą białaczkę szpikową leczonych glasdegibem.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, przejściowo wydłuża odstęp QTc. Glasdegib również wydłuża odstęp QTc w sposób zależny od stężenia. Oba efekty sumują się, co zwiększa ryzyko zaburzeń repolaryzacji komór. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy, bo dotyczy tylko leków wydłużających QT, czyli makimoreliny po stronie testów i glasdegibu po stronie inhibitorów szlaku Hedgehog.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem i po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zasłabnięcie, omdlenie) w trakcie testu

Skutek kliniczny

Addycyjne wydłużenie odstępu QTc zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii lub hipomagnezemii (np. po biegunce wywołanej inhibitorem EGFR), bradykardii, chorobie serca i przy innych lekach wydłużających QT. Ekspozycja na makimorelinę jest jednorazowa i krótka, więc ryzyko ogranicza się do okresu testu.

Mechanizm

Makimorelina, agonista receptora greliny stosowany w teście wydzielania hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QTc. Ozymertynib, a w mniejszym stopniu prawdopodobnie aumolertynib, również wydłużają odstęp QTc w sposób zależny od stężenia. Działania obu leków na repolaryzację komór sumują się. Nie oczekuje się istotnej interakcji farmakokinetycznej, bo inhibitory kinazy EGFR nie są silnymi induktorami ani inhibitorami CYP3A4, przez który metabolizowana jest makimorelina.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed podaniem makimoreliny
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy przed testem
• objawy zaburzeń rytmu w trakcie testu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie)
• inne przyjmowane leki wydłużające odstęp QT

Skutek kliniczny

Główny skutek wspólny dla całej klasy to niewiarygodny wynik testu. Możliwy jest wynik fałszywie nieprawidłowy, który prowadzi do błędnego rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu albo zaburzenia rezerwy ACTH, lub wynik fałszywie prawidłowy, który maskuje chorobę. Przy teście z makimoreliną dodatkowo rośnie ryzyko wydłużenia QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii lub wrodzonym zespole długiego QT.

Mechanizm

Fenotiazyny przeciwhistaminowe działają na ośrodkowe receptory dopaminowe, histaminowe, serotoninowe i adrenergiczne. Przez to mogą zmieniać wydzielanie hormonów przysadki i osi podwzgórze–przysadka–nadnercza, a w efekcie zakłócać odpowiedź mierzoną w teście stymulacyjnym. Przy makimorelinie dochodzi drugi mechanizm. Makimorelina wydłuża odstęp QT, prometazyna i tietyloperazyna również mogą go wydłużać, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Przy metyraponie dotyczy to wyłącznie zafałszowania odpowiedzi osi przysadkowo-nadnerczowej, bez składowej sercowej.

Monitorować

• Wywiad lekowy przed testem, w tym leki doraźne i bez recepty, np. syropy z prometazyną
• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną, gdy nie udało się odstawić fenotiazyny
• Stężenie potasu i magnezu przed testem z makimoreliną
• Krytyczna interpretacja wyniku testu w kontekście przyjmowanych leków

Skutek kliniczny

Możliwe jest dalsze wydłużenie odstępu QT i ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, hiponatremii, chorobach serca i stosowaniu innych leków wydłużających QT. Okres okołoporodowy i stosowanie analogu oksytocyny mogą też zaburzać oś podwzgórze–przysadka i zniekształcić wynik testu wydzielania hormonu wzrostu.

Mechanizm

Makimorelina jest doustnym agonistą receptora greliny i wydłuża odstęp QT. Oksytocyna podana dożylnie, zwłaszcza szybko w bolusie, może wywołać tachykardię, spadek ciśnienia, zmiany odcinka ST i wydłużenie QT. Karbetocyna działa na ten sam receptor i ma podobny profil sercowo-naczyniowy, choć danych o jej wpływie na QT jest mniej. Oba leki razem mogą więc sumować działanie na repolaryzację serca. Oksytocyna sprzyja też zatrzymaniu wody i hiponatremii, co dodatkowo zwiększa podatność na zaburzenia rytmu. Interakcja dotyczy obu analogów oksytocyny i makimoreliny, nie dotyczy metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem i po podaniu makimoreliny, jeśli analog oksytocyny był podany niedawno
• stężenie potasu, magnezu i sodu w surowicy
• tętno i ciśnienie tętnicze
• inne przyjmowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Najważniejszym skutkiem jest fałszywy wynik badania diagnostycznego. Przy induktorach enzymów test z makimoreliną może dać fałszywie dodatni wynik, czyli błędne rozpoznanie niedoboru hormonu wzrostu, a test z metyraponem może dać zaniżoną odpowiedź sugerującą niewydolność wydzielania ACTH. Przy połączeniu makimoreliny z rylpiwiryną lub efawirenzem rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i rzadko groźnych komorowych zaburzeń rytmu, zwłaszcza u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka.

Mechanizm

Efawirenz i newirapina, a w mniejszym stopniu etrawiryna, pobudzają wątrobowe enzymy metabolizujące leki, głównie CYP3A4. Makimorelina jest metabolizowana przez CYP3A4, więc u osób przyjmujących te leki jej stężenie może być za niskie, by wystarczająco pobudzić wydzielanie hormonu wzrostu. Metyrapon jest szybciej usuwany z organizmu przy jednoczesnym stosowaniu leków pobudzających enzymy wątrobowe, co osłabia hamowanie syntezy kortyzolu i zaburza ocenę rezerwy ACTH. Drugi mechanizm jest farmakodynamiczny: makimorelina wydłuża odstęp QT, a rylpiwiryna i efawirenz także mogą go wydłużać, więc ich działania się sumują. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy, bo poszczególne NNRTI różnią się wpływem na enzymy i na odstęp QT, a dorawiryna nie wykazuje żadnego z tych działań.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem z makimoreliną u osób przyjmujących rylpiwirynę lub efawirenz
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem z makimoreliną
• interpretacja wyniku testu z uwzględnieniem stosowanego induktora enzymów (efawirenz, newirapina, etrawiryna)
• objawy zaburzeń rytmu serca w dniu badania

Skutek kliniczny

Nasilone wydłużenie odstępu QT w ciągu kilku godzin po podaniu makimoreliny z ryzykiem groźnych komorowych zaburzeń rytmu, omdleń i w skrajnych przypadkach nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy dużych dawkach metadonu, hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobach serca i wrodzonym zespole długiego QT.

Mechanizm

Metadon i lewometadon wydłużają odstęp QT przez blokowanie kanałów potasowych hERG w mięśniu sercowym. Makimorelina po podaniu również przejściowo wydłuża odstęp QTc. Działania obu leków się sumują, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu komorowego, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Interakcja dotyczy obu leków grupy a i makimoreliny, nie dotyczy metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed podaniem makimoreliny i w razie objawów po podaniu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed badaniem
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie
• inne przyjmowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem dla całej klasy jest niewiarygodny wynik testu czynności przysadki. Fałszywie dodatni wynik może prowadzić do błędnego rozpoznania niedoboru hormonu wzrostu albo niewydolności kortykotropowej i do niepotrzebnego leczenia. Fałszywie ujemny wynik może opóźnić prawidłowe rozpoznanie. Przy makimorelinie dochodzi dodatkowo ryzyko nadmiernego wydłużenia QT z możliwością częstoskurczu typu torsade de pointes, zwłaszcza u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią lub chorobą serca.

Mechanizm

Haloperydol blokuje receptory dopaminowe D2 w podwzgórzu i przysadce. Zmienia przez to wydzielanie hormonów przysadki, przede wszystkim prolaktyny, i może zaburzać odpowiedź przysadki w testach stymulacyjnych. Wynik testu może wtedy nie odpowiadać rzeczywistej czynności przysadki. Makimorelina, agonista receptora greliny, sama wydłuża odstęp QT. Haloperydol również wydłuża QT, więc oba działania się sumują. Metyrapon nie wpływa na QT, a interakcja z nim ogranicza się do możliwego zaburzenia odpowiedzi osi podwzgórze–przysadka–nadnercza.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną, jeśli pacjent przyjmuje haloperydol lub niedawno go odstawił
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem z makimoreliną
• stan psychiczny pacjenta w okresie przerwy w stosowaniu haloperydolu
• interpretacja wyniku testu z uwzględnieniem aktualnie przyjmowanych neuroleptyków

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, w czasie testu z makimoreliną u pacjenta leczonego pochodną platyny. Ryzyko jest największe przy oksaliplatynie, przy niewyrównanych zaburzeniach elektrolitowych po cisplatynie oraz u osób z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia QT. Zaburzenia elektrolitowe i wymioty mogą też utrudnić prawidłowe przeprowadzenie i interpretację testu.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście rezerwy hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Oksaliplatyna sama może wydłużać QT i wywoływać częstoskurcz typu torsade de pointes. Cisplatyna i w mniejszym stopniu karboplatyna działają pośrednio. Przez uszkodzenie kanalików nerkowych oraz wymioty po chemioterapii powodują hipomagnezemię, hipokaliemię i hipokalcemię, które obniżają próg dla arytmii komorowych. Oba efekty się sumują. Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i nie wynika ze zmiany stężeń leków.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy przed testem
• inne leki wydłużające QT przyjmowane w okresie chemioterapii (m.in. przeciwwymiotne antagonisty 5-HT3)
• objawy zaburzeń rytmu w trakcie testu

Skutek kliniczny

Główne ryzyko to fałszywie prawidłowy wynik testu stymulacji hormonu wzrostu i przeoczenie niedoboru tego hormonu u dorosłego. Przy sotalolu dochodzi dodatkowo ryzyko nadmiernego wydłużenia QT i komorowych zaburzeń rytmu typu torsade de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii lub niewydolności nerek. Propranolol nie wydłuża QT, więc u niego dotyczy to głównie wiarygodności testu.

Mechanizm

Makimorelina jest agonistą receptora greliny, który pobudza wydzielanie hormonu wzrostu i sama wydłuża odstęp QT. Sotalol ma działanie przeciwarytmiczne klasy III i wydłuża repolaryzację, dlatego razem z makimoreliną addycyjnie wydłuża QT. Nieselektywna blokada receptorów beta-adrenergicznych zmniejsza hamujący wpływ somatostatyny i nasila wydzielanie hormonu wzrostu po bodźcach stymulujących. Propranolol i sotalol mogą więc zawyżyć odpowiedź w teście z makimoreliną i zafałszować jego wynik.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i po podaniu makimoreliny u pacjenta przyjmującego sotalol
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• częstość akcji serca i ciśnienie tętnicze
• interpretacja wyniku testu w kontekście przyjmowanego beta-blokera

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem jest fałszywy wynik testu stymulacyjnego. Odpowiedź hormonu wzrostu na makimorelinę jest zaniżona, co może błędnie sugerować niedobór hormonu wzrostu i prowadzić do niepotrzebnego leczenia. Drugim skutkiem jest ryzyko zaburzeń rytmu serca. Zalicza się do nich bradykardia i wydłużenie odstępu QT, a w skrajnym przypadku częstoskurcz typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe przy pasyreotydzie oraz u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią lub chorobą serca.

Mechanizm

Analogi somatostatyny pobudzają receptory somatostatynowe w przysadce i hamują wydzielanie hormonu wzrostu. Makimorelina jest agonistą receptora greliny i działa odwrotnie, bo pobudza wydzielanie hormonu wzrostu. Na tym właśnie opiera się test diagnostyczny. Dlatego jednoczesne stosowanie analogu somatostatyny osłabia odpowiedź na makimorelinę. Dodatkowo makimorelina wydłuża odstęp QT, a analogi somatostatyny zwalniają czynność serca. Pasyreotyd sam wydłuża też odstęp QT, więc działania obu leków mogą się sumować. Hamowanie hormonu wzrostu jest wspólne dla wszystkich analogów somatostatyny z listy. Wpływ na odstęp QT jest najsilniejszy przy pasyreotydzie.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem z makimoreliną
• częstość akcji serca (bradykardia)
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• termin ostatniej dawki analogu somatostatyny i jego postać (depot czy krótko działająca)
• interpretacja wyniku testu w kontekście przyjmowanych leków

Skutek kliniczny

Addytywne wydłużenie odstępu QT z teoretycznym ryzykiem częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń. Ryzyko jest większe u osób z wrodzonym zespołem długiego QT, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią, niewydolnością serca oraz przyjmujących inne leki wydłużające QT. Ekspozycja jest krótka, bo makimorelinę podaje się jednorazowo w czasie testu.

Mechanizm

Makimorelina, doustny agonista receptora greliny używany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu u dorosłych, wydłuża odstęp QT. Wardenafil również wydłuża odstęp QT w dawkach leczniczych. Oba działania sumują się, co zwiększa ryzyko zaburzeń repolaryzacji komór. Nie ma interakcji farmakokinetycznej, a wardenafil nie zmienia wydzielania hormonu wzrostu w sposób zaburzający interpretację testu. Pozostałe inhibitory fosfodiesterazy typu 5 i metyrapon nie mają istotnego wpływu na QT, dlatego interakcja nie jest wspólna dla całej klasy i w praktyce dotyczy pary wardenafil + makimorelina.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia QT
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• wywiad o przyjmowaniu wardenafilu i innych leków wydłużających QT w dniach poprzedzających test
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy lub omdlenia w trakcie testu

Skutek kliniczny

Jednoczesne działanie benzamidu i makimoreliny zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, wrodzonym zespole długiego QT, chorobie serca, niewydolności nerek i przy stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT. Makimorelina podawana jest jednorazowo, więc okno ryzyka jest krótkie, ale skutek może być groźny.

Mechanizm

Benzamidy (amisulpryd, sulpiryd, tiapryd) blokują receptory dopaminowe D2 i D3 i zależnie od dawki wydłużają odstęp QT przez hamowanie prądu potasowego IKr. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w diagnostyce niedoboru hormonu wzrostu, także wydłuża odstęp QT. Działania obu leków na repolaryzację mięśnia sercowego sumują się. Benzamidy są wydalane głównie przez nerki w postaci niezmienionej, dlatego u osób z upośledzoną czynnością nerek ich stężenie i działanie na QT rośnie. Interakcja jest wspólna dla wszystkich trzech benzamidów, a po stronie testów dotyczy makimoreliny, nie metyraponu.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed badaniem
• czynność nerek (eGFR) u osób przyjmujących benzamid
• objawy zaburzeń rytmu w trakcie i po teście: kołatanie serca, zasłabnięcie, omdlenie

Skutek kliniczny

Przy makimorelinie rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Większe jest u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią lub wrodzonym zespołem długiego QT. Wynik testu wykonanego w trakcie leczenia opioidem może nie odzwierciedlać rzeczywistej czynności przysadki. Grozi to fałszywym rozpoznaniem niedoboru albo przeoczeniem zaburzenia.

Mechanizm

Makimorelina wydłuża odstęp QT. Buprenorfina też może go wydłużać, zwłaszcza w większych dawkach, więc oba leki działają w tym samym kierunku na przewodzenie w sercu. Opioidy wpływają też na oś podwzgórze–przysadka. Hamują wydzielanie ACTH i gonadotropin oraz zmieniają wydzielanie hormonu wzrostu, co może zafałszować wynik testu stymulacyjnego. Interakcja nie jest wspólna dla całej grupy testów. Ryzyko kardiologiczne dotyczy makimoreliny, a przy metyraponie w grę wchodzi tylko wpływ opioidu na oś hormonalną.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed podaniem makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem z makimoreliną
• objawy zaburzeń rytmu (kołatanie serca, omdlenie) w trakcie i po teście
• interpretacja wyniku testu z uwzględnieniem przewlekłego stosowania opioidu

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko nadmiernego wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie u osób starszych, przy hipokaliemii lub hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wrodzonym zespole długiego QT oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Hydroksyzyna i makimorelina wydłużają odstęp QT, każda innym mechanizmem. Hydroksyzyna blokuje kanały potasowe hERG w kardiomiocytach i opóźnia repolaryzację komór. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście stymulacji wydzielania hormonu wzrostu, również wydłuża QT. Przy jednoczesnej obecności obu leków w organizmie ich działanie na repolaryzację się sumuje. Nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej, a długi okres półtrwania hydroksyzyny sprawia, że jej działanie utrzymuje się kilka dni po odstawieniu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem, gdy hydroksyzyny nie odstawiono
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie) w dniu testu
• inne przyjmowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Możliwe wydłużenie odstępu QT z ryzykiem zaburzeń rytmu komorowych, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wysokim stężeniu takrolimusu i przy innych lekach wydłużających QT. Ponieważ makimorelinę podaje się jednorazowo, zagrożenie dotyczy głównie kilku godzin po teście.

Mechanizm

Makimorelina wydłuża odstęp QT w zależności od stężenia. Takrolimus również wydłuża odstęp QT, więc oba działania mogą się sumować. Makimorelina jest metabolizowana głównie przez CYP3A4. Inhibitory kalcyneuryny hamujące ten enzym, zwłaszcza cyklosporyna, mogą zwiększać jej stężenie, a przez to także jej działanie na QT. Interakcja nie jest jednakowo silna w całej klasie. Ryzyko jest najlepiej uzasadnione dla takrolimusu, a dla cyklosporyny i woklosporyny wynika głównie z możliwego wpływu na stężenie makimoreliny i z ogólnego ryzyka u pacjentów po przeszczepieniu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i w ciągu kilku godzin po podaniu makimoreliny
• Stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• Ostatnie stężenie takrolimusu lub cyklosporyny we krwi
• Objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdlenia po teście

Skutek kliniczny

Głównym skutkiem jest fałszywie dodatni wynik testu, czyli zaniżony wyrzut hormonu wzrostu sugerujący jego niedobór, którego w rzeczywistości nie ma. Może to prowadzić do błędnego rozpoznania i niepotrzebnego leczenia hormonem wzrostu. Przy solifenacynie dochodzi niewielkie ryzyko addycyjnego wydłużenia odstępu QT, istotne zwłaszcza u osób z wrodzonym zespołem długiego QT, hipokaliemią lub bradykardią.

Mechanizm

Makimorelina jest doustnym agonistą receptora greliny, który pobudza wydzielanie hormonu wzrostu w diagnostyce jego niedoboru u dorosłych. Napięcie cholinergiczne hamuje uwalnianie somatostatyny, a leki przeciwmuskarynowe (solifenacyna, oksybutynina, tolterodyna, daryfenacyna, fezoterodyna) znoszą ten efekt, zwiększają wpływ somatostatyny i osłabiają odpowiedź hormonu wzrostu na bodziec. Dodatkowo makimorelina wydłuża odstęp QT, a solifenacyna w większych dawkach również, co daje addycyjne ryzyko zaburzeń repolaryzacji.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc u pacjentów z czynnikami ryzyka przyjmujących solifenacynę
• stężenie potasu i magnezu przed testem z makimoreliną
• data ostatniej dawki leku przeciwmuskarynowego przed badaniem
• wiarygodność wyniku testu – niski wyrzut hormonu wzrostu przy niewypłukanym leku przeciwmuskarynowym

Skutek kliniczny

Zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe u osób z kardiomiopatią poantracyklinową, niewydolnością serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Makimorelina wydłuża odstęp QT. Leki z grupy antracyklin i antracenodionów (doksorubicyna, idarubicyna, epirubicyna, piksantron, mitoksantron) uszkadzają mięsień sercowy i mogą powodować zaburzenia rytmu, w tym wydłużenie QT, zarówno w czasie wlewu, jak i w przebiegu późnej kardiomiopatii. Działania sumują się na poziomie elektrofizjologii serca. Nie ma interakcji farmakokinetycznej. Mechanizm dotyczy całej grupy antracyklin, a po stronie testów czynności przysadki tylko makimoreliny.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem z makimoreliną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• frakcja wyrzutowa lewej komory w ostatnim badaniu echokardiograficznym
• objawy zaburzeń rytmu w czasie testu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenie)

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko istotnego wydłużenia QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii i chorobie serca. Przy połączeniu metyraponu z osilodrostatem grozi niedoczynność kory nadnerczy, a wynik testu jest bezwartościowy.

Mechanizm

Makimorelina i osilodrostat wydłużają odstęp QT, a ich działanie na repolaryzację komór sumuje się. Osilodrostat dodatkowo zwiększa stężenie 11-deoksykortykosteronu. Sprzyja to hipokaliemii, a ta dalej nasila ryzyko arytmii. Osilodrostat słabo lub umiarkowanie hamuje CYP3A4, który rozkłada makimorelinę. Może więc zwiększać jej stężenie i przez to także jej wpływ na QT. Metyrapon działa inaczej – sumuje się z osilodrostatem w hamowaniu syntezy kortyzolu (patrz wyjątki).

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed testem i w ciągu kilku godzin po podaniu makimoreliny
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy przed testem
• czynność serca i ciśnienie tętnicze w trakcie testu
• objawy niedoczynności kory nadnerczy i stężenie kortyzolu przy połączeniu metyraponu z osilodrostatem

Skutek kliniczny

Jednoczesne działanie obu leków może nadmiernie wydłużyć odstęp QT i wywołać komorowe zaburzenia rytmu, w tym częstoskurcz typu torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, wrodzonym zespole długiego QT, chorobie serca oraz przy innych lekach wydłużających QT podawanych okołooperacyjnie, np. ondansetronie lub droperydolu. Dodatkowo stres zabiegowy i znieczulenie zmieniają wydzielanie hormonu wzrostu, więc wynik testu wykonanego w tym czasie jest niewiarygodny.

Mechanizm

Halogenowe anestetyki wziewne hamują szybką składową opóźnionego prostowniczego prądu potasowego (IKr, kanał hERG) i wydłużają odstęp QT. Najlepiej udokumentowano ten efekt dla sewofluranu, ale opisano go też dla izofluranu i desfluranu. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny stosowany w teście stymulacji hormonu wzrostu, również wydłuża odstęp QT. Oba działania sumują się i zwiększają ryzyko zaburzeń repolaryzacji komór.

Monitorować

• EKG z pomiarem QTc przed znieczuleniem i w okresie pooperacyjnym, jeśli makimorelina została już podana
• ciągłe monitorowanie rytmu serca w trakcie znieczulenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• inne leki wydłużające QT podawane okołooperacyjnie

Skutek kliniczny

Możliwe jest nasilone wydłużenie odstępu QT przy jednoczesnej bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowym. Grozi to omdleniem, częstoskurczem komorowym typu torsade de pointes, a rzadko nagłym zatrzymaniem krążenia. Ryzyko jest największe w fazie rozpoczynania lub wznawiania leczenia modulatorem S1P oraz u chorych z innymi czynnikami ryzyka arytmii, takimi jak hipokaliemia, hipomagnezemia, choroba serca, wyjściowo wydłużony QT lub inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Interakcja jest farmakodynamiczna i dotyczy serca. Makimorelina, doustny agonista receptora greliny używany w teście wydzielania hormonu wzrostu, wydłuża odstęp QT. Modulatory receptora S1P (siponimod, etrasymod) pobudzają receptory S1P1 w komórkach przedsionków serca. Powoduje to przejściową bradykardię i zwolnienie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, najsilniejsze w pierwszych dniach leczenia. Wolny rytm serca dodatkowo sprzyja wydłużeniu QT, dlatego oba efekty się sumują i zwiększają ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Interakcja nie ma podłoża farmakokinetycznego. Dotyczy obu leków grupy B. W grupie A dotyczy makimoreliny, ale nie metyraponu, który nie wpływa na QT ani na rytm serca.

Monitorować

• EKG przed testem z oceną QTc, częstości rytmu i przewodzenia przedsionkowo-komorowego
• EKG w okresie szczytowego działania makimoreliny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy przed testem
• objawy bradykardii i zaburzeń rytmu w trakcie testu i po nim (zawroty głowy, kołatanie serca, omdlenie)