Interakcje / Oritawancyna
Oritawancyna – interakcje
5 opisanych interakcji z lekami. Marki: brak w rejestrze.
Interakcje z innymi lekami 5
Jaki opis pokazać?
Niekorzystna interakcja3
Niekorzystna interakcjaOritawancyna+ Przeciwnowotworowe inhibitory mTOR (np. ewerolimus, temsyrolimus) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu glikopeptydu i przeciwnowotworowego inhibitora mTOR należy przed leczeniem i regularnie w jego trakcie oceniać czynność nerek, a dawkowanie glikopeptydu dostosowywać do eGFR.Jeśli przyjmujesz lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów mTOR i masz dostać antybiotyk glikopeptydowy, powiedz o tym lekarzowi i nie odstawiaj żadnego leku na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów mTOR i masz dostać antybiotyk glikopeptydowy, powiedz o tym lekarzowi i nie odstawiaj żadnego leku na własną rękę.
Niektóre antybiotyki z grupy glikopeptydów, zwłaszcza wankomycyna podawana w kroplówce, mogą obciążać nerki. Leki przeciwnowotworowe ewerolimus i temsyrolimus również mogą pogarszać pracę nerek. Gdy stosuje się je razem, ryzyko uszkodzenia nerek rośnie, a antybiotyk może gromadzić się w organizmie. Dlatego lekarz będzie wtedy częściej sprawdzał twoje wyniki krwi i moczu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wyraźnie mniejsza ilość oddawanego moczu
- obrzęki nóg, stóp lub twarzy
- pienienie się moczu
- nietypowe zmęczenie, osłabienie lub nudności
- siniaki, krwawienia z nosa lub dziąseł
- szum w uszach lub pogorszenie słuchu
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – wydalanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu glikopeptydu i przeciwnowotworowego inhibitora mTOR należy przed leczeniem i regularnie w jego trakcie oceniać czynność nerek, a dawkowanie glikopeptydu dostosowywać do eGFR. W przypadku wankomycyny podawanej dożylnie należy prowadzić monitorowanie stężeń leku w surowicy i unikać stężeń wyższych niż konieczne. Jeśli dostępna jest skuteczna terapia przeciwbakteryjna bez działania nefrotoksycznego, warto ją rozważyć, szczególnie u pacjentów z białkomoczem lub przewlekłą chorobą nerek. Przy narastaniu kreatyniny lub białkomoczu trzeba ocenić, czy kontynuować glikopeptyd, i skonsultować z onkologiem ewentualne wstrzymanie lub zmianę dawki ewerolimusu albo temsyrolimusu. Należy unikać dokładania kolejnych leków nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy, kolistyna czy NLPZ.
Skutek kliniczny
Zwiększone ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, nasilenia białkomoczu i kumulacji glikopeptydu z jego toksycznością. Możliwe jest też addycyjne pogłębienie małopłytkowości i innych cytopenii. Ryzyko jest największe przy wankomycynie podawanej dożylnie, przy wysokich stężeniach w surowicy, dłuższej terapii oraz u pacjentów z wyjściowo obniżoną czynnością nerek.
Mechanizm
Glikopeptydy działają nefrotoksycznie, a najsilniej i najlepiej udokumentowanie dotyczy to wankomycyny. Teikoplanina, dalbawancyna i oritawancyna mają ten potencjał mniejszy, ale nie zerowy. Przeciwnowotworowe inhibitory mTOR (ewerolimus, temsyrolimus) mogą powodować białkomocz, wzrost stężenia kreatyniny i niewydolność nerek, a także mielosupresję. Skutki uszkadzające nerki obu grup sumują się. Pogorszenie czynności nerek zmniejsza z kolei wydalanie glikopeptydów, które są eliminowane głównie przez nerki, co prowadzi do ich kumulacji i dalszego wzrostu ryzyka toksyczności. Mechanizm jest wspólny dla całej klasy, a różnice między lekami dotyczą głównie nasilenia ryzyka. Oritawancyna jest dodatkowo słabym induktorem CYP3A4, przez który metabolizowane są ewerolimus i temsyrolimus, więc teoretycznie może nieco obniżać ich stężenie.
Monitorować
- stężenie kreatyniny i eGFR przed leczeniem i regularnie w jego trakcie
- białkomocz w badaniu moczu
- stężenie wankomycyny w surowicy (TDM) przy podaniu dożylnym
- diureza i bilans płynów
- morfologia krwi z liczbą płytek
- stężenie potasu i innych elektrolitów
Kiedy ocena się zmienia
| Doustnadroga podania · glikopeptydy | interakcja nie dotyczy | Wankomycyna podawana doustnie, np. w zakażeniu Clostridioides difficile, praktycznie nie wchłania się z przewodu pokarmowego i nie działa nefrotoksycznie, więc interakcja nie ma istotnego znaczenia. Wyjątkiem może być ciężkie zapalenie jelita z niewydolnością nerek, gdy wchłanianie bywa większe. |
| eGFR ≤ 60pacjent | ryzyko rośnie | U pacjentów z obniżonym eGFR ryzyko dalszego pogorszenia czynności nerek i kumulacji glikopeptydu jest większe. Wymagane jest dostosowanie dawki glikopeptydu, częstsze oznaczanie kreatyniny i rozważenie leczenia przeciwbakteryjnego bez działania nefrotoksycznego. |
| czas leczenia ≥ 7 dniglikopeptydy | ryzyko rośnie | Dłuższa terapia dożylnym glikopeptydem, zwłaszcza wankomycyną, zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, dlatego przy przedłużonym leczeniu kontrolę kreatyniny i stężeń leku należy prowadzić częściej. |
Niekorzystna interakcjaOritawancyna+ Chelatory żelaza (np. deferazyroks, deferoksamina) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu chelatora żelaza i glikopeptydu oceń czynność nerek przed włączeniem antybiotyku i kontroluj ją regularnie przez cały czas leczenia.Jeśli przyjmujesz lek usuwający nadmiar żelaza i dostajesz antybiotyk z grupy glikopeptydów, powiedz lekarzowi o obu lekach i pamiętaj o badaniach kontrolujących pracę nerek.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek usuwający nadmiar żelaza i dostajesz antybiotyk z grupy glikopeptydów, powiedz lekarzowi o obu lekach i pamiętaj o badaniach kontrolujących pracę nerek.
Leki usuwające nadmiar żelaza, takie jak deferazyroks i deferoksamina, oraz niektóre silne antybiotyki, takie jak wankomycyna czy teikoplanina, mogą obciążać nerki. Gdy przyjmujesz je jednocześnie, ryzyko uszkodzenia nerek rośnie. Deferypron nie ma takiego działania na nerki. Lekarz zwykle kontroluje wtedy częściej wyniki krwi i może na krótko zmienić dawkę leku na żelazo.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wyraźnie mniejsza ilość oddawanego moczu
- obrzęki nóg lub twarzy
- nietypowe zmęczenie, osłabienie lub nudności
- pienienie się moczu
- szumy w uszach lub pogorszenie słuchu
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – wydalanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu chelatora żelaza i glikopeptydu oceń czynność nerek przed włączeniem antybiotyku i kontroluj ją regularnie przez cały czas leczenia. Przy wankomycynie dawkuj lek na podstawie monitorowania stężeń we krwi i czynności nerek. Przy krótkiej antybiotykoterapii u chorego z czynnikami ryzyka rozważ czasowe wstrzymanie deferazyroksu lub zmniejszenie jego dawki w porozumieniu z lekarzem prowadzącym leczenie chelatujące. Jeśli dojdzie do wzrostu kreatyniny, wstrzymaj deferazyroks zgodnie z ChPL i rozważ zmianę antybiotyku na lek bez działania nefrotoksycznego. Unikaj dodatkowych leków nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy, amfoterycyna B czy niesteroidowe leki przeciwzapalne, i dbaj o dobre nawodnienie chorego.
Skutek kliniczny
Połączenie zwiększa ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, które zwykle ma charakter odwracalny po odstawieniu jednego z leków, ale u chorych z wyjściowo upośledzoną czynnością nerek może być ciężkie. Kumulacja wankomycyny przy pogorszeniu czynności nerek może nasilać jej działania niepożądane, w tym ototoksyczność. Ryzyko jest największe dla pary wankomycyna i deferazyroks, mniejsze przy teikoplaninie i lipoglikopeptydach.
Mechanizm
Interakcja wynika z sumowania się działania nefrotoksycznego obu grup. Deferazyroks może powodować wzrost stężenia kreatyniny, białkomocz i uszkodzenie kanalików nerkowych, aż do zespołu Fanconiego i ostrego uszkodzenia nerek. Deferoksamina, zwłaszcza podawana dożylnie w dużych dawkach, również może upośledzać czynność nerek. Glikopeptydy, przede wszystkim wankomycyna, uszkadzają kanaliki proksymalne. Teikoplanina, dalbawancyna i oritawancyna mają mniejszy potencjał nefrotoksyczny, ale nie można go wykluczyć. Wtórnie pogorszenie czynności nerek zmniejsza wydalanie wankomycyny i teikoplaniny, co podnosi ich stężenie i dodatkowo zwiększa toksyczność. Interakcja nie dotyczy w istotnym stopniu deferypronu.
Monitorować
- stężenie kreatyniny i eGFR przed leczeniem i regularnie w trakcie
- białkomocz w badaniu moczu
- stężenie wankomycyny we krwi
- diureza i stan nawodnienia
- elektrolity i równowaga kwasowo-zasadowa przy podejrzeniu uszkodzenia kanalików
- słuch przy dłuższym leczeniu wankomycyną z deferoksaminą
Kiedy ocena się zmienia
| Doustnadroga podania · glikopeptydy | ryzyko maleje | Wankomycyna podawana doustnie w leczeniu zakażenia Clostridioides difficile praktycznie nie wchłania się do krwi, więc ryzyko interakcji jest znikome. Wyjątkiem mogą być chorzy z ciężkim zapaleniem jelit i niewydolnością nerek, u których wchłanianie bywa większe. |
| eGFR ≤ 60pacjent | ryzyko rośnie | Upośledzona czynność nerek zwiększa ryzyko ostrego uszkodzenia nerek i kumulacji wankomycyny. Przy obniżonym klirensie kreatyniny deferazyroks jest według ChPL przeciwwskazany, więc w tej sytuacji należy zweryfikować samo leczenie chelatujące. |
| Dożylna deferoksamina w dużych dawkachdroga podania · chelatory żelaza | ryzyko rośnie | Dożylna deferoksamina w dużych dawkach, stosowana na przykład w ostrym zatruciu żelazem, wiąże się z większym ryzykiem uszkodzenia nerek niż przewlekłe wlewy podskórne. |
| wiek ≥ 65pacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych częściej występuje ukryte upośledzenie czynności nerek, odwodnienie i stosowanie innych leków nefrotoksycznych, co zwiększa ryzyko interakcji. |
Niekorzystna interakcjaOritawancyna+ Szczepionki przeciw cholerze (np. szczepionka przeciw cholerze) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu glikopeptydu i żywej doustnej szczepionki przeciw cholerze zachowaj odstęp zalecany dla tej szczepionki, czyli podaj szczepionkę po zakończeniu antybiotykoterapii, a nie w jej trakcie.Jeśli bierzesz antybiotyk z tej grupy albo niedawno go dostałeś, powiedz o tym lekarzowi lub farmaceucie przed szczepieniem przeciw cholerze, żeby ustalili dobry termin szczepienia albo wybrali inną szczepionkę.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli bierzesz antybiotyk z tej grupy albo niedawno go dostałeś, powiedz o tym lekarzowi lub farmaceucie przed szczepieniem przeciw cholerze, żeby ustalili dobry termin szczepienia albo wybrali inną szczepionkę.
Żywa szczepionka przeciw cholerze, którą się pije, zawiera osłabione, ale żywe bakterie. Antybiotyki, na przykład wankomycyna, teikoplanina, dalbawancyna czy oritawancyna, mogą osłabić jej działanie. Te antybiotyki raczej nie szkodzą bakteriom ze szczepionki, ale dla bezpieczeństwa szczepienie planuje się po zakończeniu leczenia. Szczepionki z zabitymi bakteriami ten problem nie dotyczy.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- Biegunka wodnista po pobycie w kraju, w którym występuje cholera, mimo szczepienia
- Antybiotyk przyjmowany w ostatnich tygodniach przed planowanym szczepieniem
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu glikopeptydu i żywej doustnej szczepionki przeciw cholerze zachowaj odstęp zalecany dla tej szczepionki, czyli podaj szczepionkę po zakończeniu antybiotykoterapii, a nie w jej trakcie. Zalecenie unikania antybiotyków przed szczepieniem i krótko po nim obejmuje teikoplaninę, wankomycynę, dalbawancynę i oritawancynę, mimo że nie działają one na bakterie Gram-ujemne. Dalbawancyna i oritawancyna mają bardzo długi okres półtrwania, więc po pojedynczym wlewie długo pozostają w organizmie, co warto uwzględnić przy planowaniu terminu szczepienia. Jeśli wyjazd nie pozwala odłożyć szczepienia, rozważ szczepionkę inaktywowaną, na którą antybiotyki nie wpływają. Nie przerywaj ani nie opóźniaj leczenia ciężkiego zakażenia glikopeptydem z powodu planowanego szczepienia.
Skutek kliniczny
Możliwe osłabienie lub brak ochrony po szczepieniu żywą doustną szczepionką przeciw cholerze. Nie występuje działanie toksyczne ani wpływ na skuteczność glikopeptydu. Jest to interakcja wspólna dla wszystkich leków obu grup, a jej znaczenie dla glikopeptydów jest prawdopodobnie małe ze względu na ich spektrum działania.
Mechanizm
Żywa, atenuowana doustna szczepionka przeciw cholerze działa tylko wtedy, gdy szczep szczepionkowy Vibrio cholerae przeżyje w jelicie i namnoży się w nim. Antybiotyki działające ogólnie lub w świetle jelita mogą ten szczep zniszczyć i osłabić odpowiedź odpornościową. Zalecenie unikania antybiotyków w okresie szczepienia obejmuje wszystkie antybiotyki stosowane doustnie i pozajelitowo, w tym glikopeptydy. Glikopeptydy działają jednak praktycznie wyłącznie na bakterie Gram-dodatnie. Nie przenikają przez błonę zewnętrzną bakterii Gram-ujemnych, takich jak Vibrio cholerae, dlatego ryzyko zniszczenia szczepu szczepionkowego jest dla tej grupy głównie teoretyczne. Dotyczy to wszystkich glikopeptydów jednakowo, także wankomycyny podawanej doustnie, która osiąga wysokie stężenia w jelicie. Szczepionka inaktywowana zawiera zabite bakterie i antybiotyki nie wpływają na jej działanie.
Monitorować
- Data zakończenia antybiotykoterapii w stosunku do planowanego terminu szczepienia
- Rodzaj szczepionki przeciw cholerze (żywa czy inaktywowana)
- Przestrzeganie zasad higieny żywności i wody w podróży przy niepewnej ochronie poszczepiennej
Kiedy ocena się zmienia
| Szczepionka inaktywowanapostać · szczepionki przeciw cholerze | interakcja nie dotyczy | Inaktywowana doustna szczepionka przeciw cholerze zawiera zabite bakterie i podjednostkę toksyny, więc antybiotyki nie zmniejszają jej skuteczności. Można ją podać w trakcie leczenia glikopeptydem. |
| odstep ≥ 14 dni między ostatnią dawką antybiotyku a podaniem żywej szczepionkiglikopeptydy | ryzyko maleje | Zachowanie odstępu zalecanego dla żywej szczepionki między zakończeniem antybiotykoterapii a szczepieniem usuwa ryzyko interakcji. Przy dalbawancynie i oritawancynie liczenie odstępu od ostatniej dawki może nie wystarczyć ze względu na bardzo długi okres półtrwania, choć brak aktywności wobec bakterii Gram-ujemnych czyni to ryzyko mało prawdopodobnym. |
| Doustna (wankomycyna)droga podania · glikopeptydy | inne zalecenie | Wankomycyna doustna osiąga bardzo wysokie stężenia w świetle jelita, gdzie namnaża się szczep szczepionkowy. Mimo braku aktywności wobec bakterii Gram-ujemnych szczepienie żywą szczepionką należy odłożyć do zakończenia leczenia zakażenia Clostridioides difficile, także dlatego, że trwająca biegunka może utrudniać skuteczne szczepienie. |
Interakcja nieistotna klinicznie2
Interakcja nieistotna klinicznieOritawancyna+ Szczepionki przeciw durowi brzusznemu (np. szczepionka przeciw durowi brzusznemu, szczepionka przeciw durowi brzusznemu i tężcowi) klasaGlikopeptyd i szczepionkę przeciw durowi brzusznemu można stosować jednocześnie bez zmiany dawkowania i bez zachowywania odstępu.Możesz zaszczepić się przeciw durowi brzusznemu w trakcie leczenia antybiotykiem z grupy glikopeptydów bez zmian w leczeniu, a jeśli dostajesz szczepionkę w kapsułkach, powiedz farmaceucie lub lekarzowi o wszystkich antybiotykach, które bierzesz.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Możesz zaszczepić się przeciw durowi brzusznemu w trakcie leczenia antybiotykiem z grupy glikopeptydów bez zmian w leczeniu, a jeśli dostajesz szczepionkę w kapsułkach, powiedz farmaceucie lub lekarzowi o wszystkich antybiotykach, które bierzesz.
Antybiotyki z grupy glikopeptydów, takie jak wankomycyna, teikoplanina, dalbawancyna czy oritawancyna, nie działają na bakterie wywołujące dur brzuszny. Nie osłabiają więc szczepienia przeciw tej chorobie. Szczepionka podawana w zastrzyku nie zawiera żywych bakterii i żaden antybiotyk na nią nie działa. Ostrożność przy antybiotykach dotyczy tylko szczepionki w kapsułkach i innych grup antybiotyków.
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Glikopeptyd i szczepionkę przeciw durowi brzusznemu można stosować jednocześnie bez zmiany dawkowania i bez zachowywania odstępu. Dotyczy to teikoplaniny, wankomycyny, dalbawancyny i oritawancyny, bo żaden z tych leków nie działa na pałeczki Salmonella. Przy szczepionce inaktywowanej podawanej we wstrzyknięciu interakcja nie występuje. Przy żywej szczepionce doustnej zalecenie unikania antybiotyków w okolicy szczepienia dotyczy przede wszystkim leków aktywnych wobec bakterii Gram-ujemnych, takich jak fluorochinolony, beta-laktamy, kotrimoksazol czy tetracykliny. Jeśli pacjent poza glikopeptydem przyjmuje taki antybiotyk albo istnieje wątpliwość co do spektrum terapii, zachowuje się odstęp co najmniej trzech dni między antybiotykiem a ostatnią kapsułką szczepionki doustnej.
Skutek kliniczny
Nie należy oczekiwać osłabienia skuteczności szczepienia ani nasilenia działań niepożądanych żadnego z leków. Brak opisów klinicznych niepowodzenia szczepienia przypisywanego glikopeptydowi.
Mechanizm
Jedyny możliwy mechanizm dotyczy żywej, atenuowanej doustnej szczepionki przeciw durowi brzusznemu, czyli szczepu Salmonella Typhi Ty21a. Antybiotyk działający na pałeczki Salmonella mógłby zabić bakterie szczepionkowe w jelicie, zanim wywołają odpowiedź odpornościową. Glikopeptydy (teikoplanina, wankomycyna, dalbawancyna, oritawancyna) działają wyłącznie na bakterie Gram-dodatnie. Nie przenikają przez błonę zewnętrzną bakterii Gram-ujemnych, więc nie działają na Salmonella Typhi. Ten mechanizm dotyczy więc całej klasy jedynie teoretycznie. Szczepionki inaktywowane podawane we wstrzyknięciu, czyli polisacharydowa szczepionka Vi i skojarzona szczepionka przeciw durowi brzusznemu i tężcowi, nie zawierają żywych bakterii. Antybiotyk nie może ich unieczynnić.
Kiedy ocena się zmienia
| Żywa szczepionka doustna (szczep Ty21a)postać · szczepionki przeciw durowi brzusznemu | inne zalecenie | Przy żywej szczepionce doustnej sam glikopeptyd nie wymaga odstępu, bo nie działa na Salmonella Typhi. Należy jednak sprawdzić, czy pacjent nie otrzymuje równocześnie antybiotyku aktywnego wobec bakterii Gram-ujemnych. Jeśli tak, zachowuje się odstęp co najmniej trzech dni między tym antybiotykiem a ostatnią dawką szczepionki. |
| Wstrzyknięcie (szczepionka inaktywowana)droga podania · szczepionki przeciw durowi brzusznemu | interakcja nie dotyczy | Szczepionki inaktywowane podawane we wstrzyknięciu, w tym szczepionka skojarzona przeciw durowi brzusznemu i tężcowi, nie zawierają żywych bakterii. Żaden antybiotyk nie wpływa na ich skuteczność. |
Interakcja nieistotna klinicznieOritawancyna+ Heparyny do stosowania miejscowego (np. heparyna, polisiarczan mukopolisacharydowy, polisiarczan mukopolisacharydów) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu heparyny do stosowania miejscowego i glikopeptydu nie trzeba zmieniać leczenia, dawkowania ani wprowadzać dodatkowego monitorowania.Możesz stosować żel lub maść z heparyną w czasie leczenia antybiotykiem z grupy glikopeptydów bez zmiany sposobu używania żadnego z leków.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Możesz stosować żel lub maść z heparyną w czasie leczenia antybiotykiem z grupy glikopeptydów bez zmiany sposobu używania żadnego z leków.
Żele, maści i kremy z heparyną lub polisiarczanem mukopolisacharydów działają tylko w miejscu nałożenia. Do krwi przenika z nich bardzo mało leku. Dlatego możesz je stosować w czasie leczenia antybiotykami z grupy glikopeptydów, takimi jak wankomycyna, teikoplanina, dalbawancyna czy oritawancyna. Te leki nie wpływają na siebie nawzajem.
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- –
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu heparyny do stosowania miejscowego i glikopeptydu nie trzeba zmieniać leczenia, dawkowania ani wprowadzać dodatkowego monitorowania. Żel lub maść z heparyną albo polisiarczanem mukopolisacharydów można stosować w trakcie terapii teikoplaniną, wankomycyną, dalbawancyną lub oritawancyną. Odrębna sytuacja dotyczy heparyny niefrakcjonowanej podawanej dożylnie. Przez 5 dni po podaniu oritawancyny się jej nie stosuje, bo wyniki aPTT są fałszywie wydłużone. Jeśli pacjent po oritawancynie wymaga antykoagulacji, wybiera się lek, którego nie monitoruje się testami zależnymi od fosfolipidów.
Skutek kliniczny
Przy miejscowym stosowaniu heparyny lub polisiarczanu mukopolisacharydów razem z teikoplaniną, wankomycyną, dalbawancyną lub oritawancyną nie należy się spodziewać klinicznie istotnych skutków. Nie rośnie ryzyko krwawienia ani toksyczności glikopeptydu, a skuteczność żadnego z leków się nie zmienia.
Mechanizm
Nie ma mechanizmu, przez który heparyna lub polisiarczan mukopolisacharydów nałożone na skórę wpływałyby na działanie glikopeptydów, ani odwrotnie. Z żelu, maści lub kremu do krwi przenikają tylko śladowe ilości substancji. Nie wydłużają one czasu krzepnięcia i nie wymagają kontroli parametrów krzepnięcia. Istotne zjawisko dotyczy wyłącznie heparyny podawanej ogólnoustrojowo. Oritawancyna wiąże się z fosfolipidami używanymi w odczynnikach i przez kilka dni fałszywie wydłuża wyniki testów krzepnięcia zależnych od fosfolipidów (aPTT, a krócej także PT/INR). To uniemożliwia wiarygodne monitorowanie heparyny niefrakcjonowanej podawanej dożylnie. Jest to interferencja laboratoryjna, a nie interakcja farmakokinetyczna. Nie dotyczy postaci miejscowych, przy których krzepnięcia się nie monitoruje.
Kiedy ocena się zmienia
| Dożylnie (heparyna niefrakcjonowana)droga podania · heparyny do stosowania miejscowego | inne zalecenie | Gdy heparyna jest podawana dożylnie, a nie miejscowo, połączenie z oritawancyną jest przeciwwskazane przez 5 dni po podaniu antybiotyku. Oritawancyna fałszywie wydłuża aPTT i uniemożliwia bezpieczne dawkowanie heparyny. Nie dotyczy to teikoplaniny, wankomycyny ani dalbawancyny. |
Alkohol
Brak opisu połączenia z alkoholem w bazie.
Oznaczenia na tej stronie
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.