Interakcje / Tolwaptan / Tolwaptan i trandolapryl
Jaki opis pokazać?
Niekorzystna interakcja
Połączenie można stosować – u chorych z ADPKD inhibitor ACE jest często podstawą kontroli ciśnienia – ale wymaga ono monitorowania ciśnienia tętniczego, w tym w pozycji stojącej, oraz kreatyniny, potasu i sodu.
Pij wodę zawsze, gdy czujesz pragnienie, wstawaj powoli i zgłoś się do lekarza, jeśli masz biegunkę, wymioty lub nie możesz pić.
Niekorzystna interakcjaTolwaptan+ TrandolaprylPołączenie można stosować – u chorych z ADPKD inhibitor ACE jest często podstawą kontroli ciśnienia – ale wymaga ono monitorowania ciśnienia tętniczego, w tym w pozycji stojącej, oraz kreatyniny, potasu i sodu.Pij wodę zawsze, gdy czujesz pragnienie, wstawaj powoli i zgłoś się do lekarza, jeśli masz biegunkę, wymioty lub nie możesz pić.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Pij wodę zawsze, gdy czujesz pragnienie, wstawaj powoli i zgłoś się do lekarza, jeśli masz biegunkę, wymioty lub nie możesz pić.
Tolwaptan sprawia, że oddajesz dużo moczu i tracisz wodę, a trandolapryl obniża ciśnienie krwi. Razem mogą za bardzo obniżyć ciśnienie, zwłaszcza przy wstawaniu, i obciążyć nerki, gdy jesteś odwodniony. Te leki często stosuje się razem, ale lekarz powinien kontrolować ciśnienie i wyniki krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy lub zamroczenie przy wstawaniu
- omdlenie
- silne pragnienie, suchość w ustach
- wyraźnie mniej oddawanego moczu
- duże osłabienie, kołatanie serca
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenie można stosować – u chorych z ADPKD inhibitor ACE jest często podstawą kontroli ciśnienia – ale wymaga ono monitorowania ciśnienia tętniczego, w tym w pozycji stojącej, oraz kreatyniny, potasu i sodu. Przy włączaniu tolwaptanu u pacjenta leczonego trandolaprylem należy upewnić się, że pacjent ma swobodny dostęp do wody i pije zgodnie z pragnieniem. Pacjent nie powinien być odwodniony. W razie objawów niedociśnienia, odwodnienia lub wzrostu kreatyniny należy rozważyć zmniejszenie dawki trandolaprylu albo przerwę lub zmniejszenie dawki tolwaptanu oraz zwiększenie podaży płynów. U pacjentów z wyjściowo podwyższonym potasem trzeba kontrolować jego stężenie po rozpoczęciu leczenia tolwaptanem.
Skutek kliniczny
Możliwe niedociśnienie, w tym ortostatyczne, zawroty głowy i omdlenia, zwłaszcza w pierwszych dniach leczenia tolwaptanem lub przy niedostatecznej podaży płynów. Odwodnienie może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, a także do hiperkaliemii i hipernatremii.
Mechanizm
Tolwaptan blokuje receptory wazopresynowe V2 w nerkach i powoduje wydalanie dużej ilości wody bez elektrolitów, co zmniejsza objętość płynu pozakomórkowego. Trandolapryl hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, przez co nerki gorzej bronią ciśnienia filtracyjnego i ciśnienia tętniczego przy zmniejszonej objętości krwi. Oba leki działają addytywnie, obniżając ciśnienie tętnicze i zwiększając ryzyko przednerkowego pogorszenia czynności nerek. Zmniejszenie objętości płynu pozakomórkowego po tolwaptanie może dodatkowo zwiększać stężenie potasu, co sumuje się z hiperkaliemicznym działaniem inhibitora ACE. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa – trandolapryl nie wpływa na CYP3A ani glikoproteinę P, a tolwaptan nie zmienia wydalania trandolaprylatu.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- ciśnienie tętnicze, także w pozycji stojącej
- kreatynina i eGFR
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie sodu w surowicy
- objawy odwodnienia i masa ciała
Kiedy ocena się zmienia
| eGFR ≤ 60pacjent | ryzyko rośnie | Przy obniżonym eGFR odwodnienie i blokada układu RAA łatwiej prowadzą do ostrego pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii, dlatego kreatyninę i potas należy kontrolować częściej. |
| Tolwaptan dołączany do trwającego leczenia trandolaprylemkolejność włączenia · tolwaptan | ryzyko rośnie | Największe ryzyko niedociśnienia i odwodnienia dotyczy pierwszych dni po włączeniu lub zwiększeniu dawki tolwaptanu – w tym okresie należy kontrolować ciśnienie, także w pozycji stojącej, oraz kreatyninę, sód i potas. |
| wiek ≥ 65pacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych osłabione odczuwanie pragnienia i skłonność do niedociśnienia ortostatycznego zwiększają ryzyko odwodnienia, upadków i pogorszenia czynności nerek. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Alkohol przy tych lekach
Niekorzystna interakcjaTolwaptana alkoholNależy zalecić ograniczenie alkoholu do okazjonalnych, niewielkich ilości i bezwzględne unikanie upijania się w trakcie leczenia tolwaptanem.Pij alkohol rzadko i w małych ilościach, nie upijaj się i zawsze pij wodę, gdy czujesz pragnienie.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Pij alkohol rzadko i w małych ilościach, nie upijaj się i zawsze pij wodę, gdy czujesz pragnienie.
Ten lek powoduje oddawanie dużych ilości moczu, a alkohol dodatkowo odwadnia organizm. Razem mogą prowadzić do odwodnienia, zawrotów głowy i zbyt wysokiego poziomu sodu we krwi. Po alkoholu łatwiej nie zauważyć pragnienia, a przy tym leku regularne picie wody jest bardzo ważne. Alkohol obciąża też wątrobę, na którą ten lek może źle działać.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- bardzo silne pragnienie i suchość w ustach
- zawroty głowy lub omdlenie przy wstawaniu
- splątanie, nadmierna senność
- wyraźnie mniej oddawanego moczu
- zażółcenie skóry lub oczu, ciemny mocz
- ból pod prawym łukiem żebrowym, nudności, uporczywe zmęczenie
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Należy zalecić ograniczenie alkoholu do okazjonalnych, niewielkich ilości i bezwzględne unikanie upijania się w trakcie leczenia tolwaptanem. Pacjent powinien przy każdym spożyciu alkoholu mieć dostęp do wody i pić według pragnienia, także przed snem i w nocy. Przy wymiotach, biegunce lub braku możliwości przyjmowania płynów po alkoholu należy skontaktować się z lekarzem w sprawie wstrzymania dawki. U chorych z hiponatremią i alkoholizmem stężenie sodu należy korygować wolniej i prowadzić leczenie bardzo ostrożnie[1]. U osób przewlekle nadużywających alkoholu warto omówić z lekarzem częstsze kontrole parametrów wątrobowych.
Skutek kliniczny
Najważniejszym zagrożeniem jest odwodnienie z hipernatremią, objawiające się silnym pragnieniem, zawrotami głowy, spadkiem ciśnienia przy wstawaniu i splątaniem, a przy znacznym odwodnieniu pogorszeniem czynności nerek. Zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej, hipernatremia oraz niezdolność do odczuwania pragnienia lub reagowania na nie są przeciwwskazaniami do stosowania tolwaptanu[1]. U osób z alkoholizmem leczonych z powodu hiponatremii zbyt szybkie wyrównanie stężenia sodu grozi zespołem osmotycznej demielinizacji[1]. Przewlekłe picie może zwiększać ryzyko uszkodzenia wątroby i utrudniać ocenę, czy wzrost aktywności aminotransferaz wynika z działania tolwaptanu.
Mechanizm
Tolwaptan i alkohol zwiększają utratę wody przez nerki różnymi drogami, przez co sumuje się ryzyko odwodnienia i hipernatremii. Tolwaptan blokuje receptory V2 wazopresyny w kanalikach zbiorczych i wywołuje akwarezę, czyli wydalanie wolnej wody. Etanol hamuje wydzielanie wazopresyny z tylnego płata przysadki i w ten sposób również zwiększa wydalanie wolnej wody. Upojenie alkoholowe osłabia też odczuwanie pragnienia i reagowanie na nie, a bezpieczeństwo leczenia tolwaptanem zależy od swobodnego uzupełniania płynów. Tolwaptan może powodować idiosynkratyczne uszkodzenie wątroby, więc przewlekłe picie dokłada drugi czynnik obciążający wątrobę, choć połączenia tego nie oceniono w badaniach. ChPL tolwaptanu stosowanego w ADPKD podaje, że dane o spożywaniu alkoholu są zbyt ograniczone, aby ocenić jego wpływ na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia[1]. ChPL tolwaptanu stosowanego w hiponatremii wymienia alkoholizm jako czynnik zwiększający ryzyko zespołów demielinizacyjnych i zaleca u takich chorych wolniejsze korygowanie stężenia sodu oraz bardzo ostrożne leczenie[1]. Produkty różnią się więc zapisem – w ADPKD charakterystyka nie formułuje zalecenia, a w hiponatremii wymaga ostrożności u osób nadużywających alkoholu.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- stężenie sodu w surowicy
- objawy odwodnienia i masa ciała
- kreatynina w surowicy
- aminotransferazy i bilirubina
- ciśnienie tętnicze w pozycji stojącej
Kiedy ocena się zmienia
| Duża jednorazowa ilość (upicie się)ilość alkoholu · pacjent | ryzyko rośnie | Upojenie alkoholowe silnie hamuje wydzielanie wazopresyny i osłabia reakcję na pragnienie, co przy akwarezie wywołanej tolwaptanem znacząco zwiększa ryzyko ciężkiego odwodnienia i hipernatremii. |
| Przewlekłe nadużywanie alkoholuczas leczenia · pacjent | ryzyko rośnie | Alkoholizm zwiększa ryzyko zespołu osmotycznej demielinizacji przy korygowaniu hiponatremii, dlatego tempo wyrównywania sodu powinno być wolniejsze. Przewlekłe picie dodatkowo obciąża wątrobę u pacjentów narażonych na hepatotoksyczność tolwaptanu. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc 15 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Niekorzystna interakcjaTrandolapryla alkoholPacjent leczony trandolaprylem powinien ograniczyć alkohol do minimum, a w początkowym okresie leczenia i po zwiększeniu dawki najlepiej go unikać.Na początku leczenia i po zmianie dawki lepiej nie pij alkoholu, a później ograniczaj go do małych ilości i nie prowadź po nim pojazdów.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Na początku leczenia i po zmianie dawki lepiej nie pij alkoholu, a później ograniczaj go do małych ilości i nie prowadź po nim pojazdów.
Alkohol obniża ciśnienie krwi, a twój lek też to robi. Razem mogą działać silniej, więc może pojawić się zawrót głowy, osłabienie albo nawet omdlenie, zwłaszcza przy wstawaniu. Ryzyko jest największe na początku leczenia i po zwiększeniu dawki. Alkohol może też pogorszyć twoją sprawność przy prowadzeniu samochodu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy lub uczucie „pustki w głowie” przy wstawaniu
- osłabienie, mroczki przed oczami albo uczucie zapadania się
- omdlenie lub upadek
- bardzo wolne albo bardzo szybkie bicie serca
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Pacjent leczony trandolaprylem powinien ograniczyć alkohol do minimum, a w początkowym okresie leczenia i po zwiększeniu dawki najlepiej go unikać. Przy ewentualnym piciu wskazane są małe ilości, nigdy na czczo ani przy odwodnieniu, oraz ostrożne wstawanie. Pacjent nie powinien prowadzić pojazdów po alkoholu.
Skutek kliniczny
Nasilone obniżenie ciśnienia z zawrotami głowy, osłabieniem, omdleniem i upadkami, szczególnie przy wstawaniu. Alkohol może też pogarszać sprawność psychofizyczną podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Mechanizm
Alkohol rozszerza naczynia i obniża ciśnienie tętnicze, a trandolapryl zmniejsza opór naczyniowy przez hamowanie układu renina–angiotensyna–aldosteron. Oba działania się sumują, więc ryzyko niedociśnienia rośnie, zwłaszcza po pierwszej dawce, po jej zwiększeniu i przy odwodnieniu.
Monitorować
- ciśnienie tętnicze, zwłaszcza na początku leczenia i po zmianie dawki
- objawy niedociśnienia ortostatycznego (zawroty głowy przy wstawaniu, osłabienie, omdlenia)
- nawyki dotyczące spożywania alkoholu, także u pacjentów przyjmujących inne leki obniżające ciśnienie
Kiedy ocena się zmienia
| Początek leczenia albo zwiększenie dawki trandolapryluczas leczenia · pacjent | inne zalecenie | W początkowym okresie leczenia i po zwiększeniu dawki ryzyko niedociśnienia i wpływu na sprawność psychofizyczną jest największe, dlatego w tym czasie najlepiej całkowicie unikać alkoholu. |
| Duże jednorazowe ilości lub picie do upojeniailość alkoholu · pacjent | ryzyko rośnie | Większe ilości etanolu nasilają rozszerzenie naczyń i odwodnienie, co zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, omdleń i upadków. Nawet przy stabilnej dawce leku takie picie należy odradzać. |
| Osoby starszewiek · pacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych ryzyko upadków z powodu niedociśnienia ortostatycznego jest wyższe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kilku leków obniżających ciśnienie. Wskazana jest szczególna ostrożność. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Gopten 4,0 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/gopten-4-0-100232486/
Inne interakcje tych leków 186
Połączenie przeciwwskazaneTolwaptan+ KolchicynaPołączenie można stosować tylko przy zachowanej czynności nerek i wątroby, w najmniejszej skutecznej dawce kolchicyny i z monitorowaniem objawów jej toksyczności.Upewnij się, że lekarz wie o obu lekach, pij wodę zawsze, gdy czujesz pragnienie, a przy biegunce, wymiotach lub bólu mięśni przerwij kolchicynę i od razu skontaktuj się z lekarzem.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Upewnij się, że lekarz wie o obu lekach, pij wodę zawsze, gdy czujesz pragnienie, a przy biegunce, wymiotach lub bólu mięśni przerwij kolchicynę i od razu skontaktuj się z lekarzem.
Tolwaptan może zwiększać ilość kolchicyny we krwi, a to nasila jej działania niepożądane, zwłaszcza gdy nerki pracują słabiej. Oba leki mogą też prowadzić do odwodnienia – tolwaptan przez obfite oddawanie moczu, a kolchicyna przez biegunkę i wymioty. Odwodnienie obciąża nerki i jeszcze bardziej zwiększa ryzyko zatrucia kolchicyną.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- biegunka
- nudności lub wymioty
- ból, osłabienie lub tkliwość mięśni
- ciemny mocz
- silne pragnienie lub suchość w ustach
- zawroty głowy
- mniejsza ilość oddawanego moczu
- mrowienie lub drętwienie rąk i stóp
- gorączka, ból gardła lub łatwe powstawanie siniaków
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PK – transport, PK – metabolizm, PK – wydalanie, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenie można stosować tylko przy zachowanej czynności nerek i wątroby, w najmniejszej skutecznej dawce kolchicyny i z monitorowaniem objawów jej toksyczności. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby kolchicyny nie łączy się z inhibitorami glikoproteiny P, w tym z tolwaptanem[1]. Przy eGFR poniżej 50 ml/min kolchicyna jest przeciwwskazana niezależnie od tolwaptanu[2]. Substraty glikoproteiny P o wąskim zakresie terapeutycznym łączy się z tolwaptanem ostrożnie i ocenia pacjenta pod kątem nasilenia ich działania[3]. Przy biegunce lub wymiotach z cechami odwodnienia należy wstrzymać kolchicynę i ocenić potrzebę przerwania tolwaptanu, ponieważ zmniejszenie objętości wewnątrznaczyniowej wyklucza jego stosowanie[3].
Skutek kliniczny
Możliwy wzrost stężenia kolchicyny i nasilenie jej toksyczności – biegunka, wymioty, miopatia, rabdomioliza, toksyczność nerwowo-mięśniowa i zaburzenia hematologiczne – szczególnie przy upośledzonej czynności nerek lub wątroby. Odwodnienie wywołane sumą działań obu leków może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i hipernatremii.
Mechanizm
Tolwaptan jest konkurencyjnym inhibitorem glikoproteiny P i przy dawce 60 mg raz na dobę zwiększał AUC digoksyny 1,2-krotnie, a jej Cmax 1,3-krotnie[3]. Kolchicyna jest substratem glikoproteiny P i CYP3A4, a hamowanie glikoproteiny P z dużym prawdopodobieństwem zwiększa jej stężenie[2]. Tolwaptan zwiększał też 1,3–1,5-krotnie stężenie lowastatyny, co wskazuje na możliwy słaby wpływ na inne substraty CYP3A4[3]. Dodatkowo silna akwareza wywołana tolwaptanem oraz biegunka i wymioty wywołane kolchicyną sumują ryzyko odwodnienia, które pogarsza czynność nerek i zmniejsza wydalanie kolchicyny.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
Monitorować
- objawy toksyczności kolchicyny – biegunka, nudności, wymioty
- ból, tkliwość lub osłabienie mięśni, CK przy objawach
- morfologia krwi
- kreatynina i eGFR
- stężenie sodu w surowicy
- stan nawodnienia i masa ciała
- aktywność enzymów wątrobowych
Kiedy ocena się zmienia
| eGFR ≤ 49pacjent | interakcja nie dotyczy | Przy eGFR poniżej 50 ml/min kolchicyna jest przeciwwskazana, a u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie łączy się jej z inhibitorami glikoproteiny P, w tym z tolwaptanem. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Colchicine RPH 500 mcg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/colchicine-rph-100331923/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Colchicine AGEPHA Pharma 0,5 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/colchicine-agepha-pharma-100543360/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc 15 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Colchicine AGEPHA Pharma. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/colchicine-agepha-pharma-100543360/
Połączenie przeciwwskazaneTrandolapryl+ IkatybantNie stosuj trandolaprylu u pacjenta, który ma przepisany ikatybant z powodu dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego.Nie odstawiaj leku samodzielnie, ale jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, żeby zamienił trandolapryl na inny lek na ciśnienie, i powiedz mu o swoim obrzęku naczynioruchowym.nieznanyteoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie odstawiaj leku samodzielnie, ale jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, żeby zamienił trandolapryl na inny lek na ciśnienie, i powiedz mu o swoim obrzęku naczynioruchowym.
Ikatybant stosuje się przy napadach dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego. Trandolapryl, lek na ciśnienie, może u osób z tą chorobą wywoływać częstsze i groźniejsze napady obrzęku, także w obrębie gardła. Dlatego tych leków nie łączy się ze sobą. Lekarz może dobrać inny lek na ciśnienie, który nie nasila obrzęków.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- obrzęk twarzy, warg, języka lub gardła
- chrypka, trudności z przełykaniem lub oddychaniem – wezwij pogotowie
- silny ból brzucha z nudnościami lub wymiotami
- częstsze lub silniejsze napady obrzęku niż zwykle
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie stosuj trandolaprylu u pacjenta, który ma przepisany ikatybant z powodu dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego[1]. Jeśli pacjent już przyjmuje oba leki, skontaktuj się z lekarzem prowadzącym w celu odstawienia trandolaprylu i zamiany na lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy niż inhibitory ACE. Jeśli ikatybant podano z powodu obrzęku naczynioruchowego, który wystąpił w trakcie leczenia trandolaprylem, trandolaprylu nie wolno ponownie włączać[1].
Skutek kliniczny
U chorego z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym trandolapryl może wywoływać częstsze i cięższe napady, w tym obrzęk krtani zagrażający życiu, a także osłabiać skuteczność leczenia napadów. Trandolapryl jest przeciwwskazany w dziedzicznym lub idiopatycznym obrzęku naczynioruchowym oraz po obrzęku naczynioruchowym wywołanym inhibitorem ACE w wywiadzie[1]. Inhibitory ACE są przeciwwskazane u pacjentów z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym ze względu na możliwość zwiększania stężenia bradykininy, a jednoczesnego podawania ikatybantu i inhibitorów ACE nie badano[2].
Mechanizm
Trandolapryl hamuje konwertazę angiotensyny, która rozkłada bradykininę, więc zwiększa jej stężenie. Ikatybant blokuje receptor bradykininowy B2 i w ten sposób przerywa napad obrzęku naczynioruchowego. Inhibitor ACE nasila więc ten sam szlak, który ikatybant ma zablokować, i może zwiększać częstość oraz nasilenie napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego.
Monitorować
- częstość i nasilenie napadów obrzęku naczynioruchowego
- objawy obrzęku górnych dróg oddechowych
- ciśnienie tętnicze po zamianie leku przeciwnadciśnieniowego
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Gopten 4,0 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/gopten-4-0-100232486/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Firazyr 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/firazyr-100218256/
Połączenie przeciwwskazaneInhibitory konwertazy (np. ramipryl, peryndopryl, lizynopryl)+ Inhibitory reniny (np. aliskiren) klasaNie należy łączyć inhibitora konwertazy z aliskirenem, a u chorych na cukrzycę lub z eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² połączenie to jest przeciwwskazane w ChPL.Jeśli przyjmujesz lek z grupy inhibitorów konwertazy razem z aliskirenem, nie odstawiaj żadnego z nich samodzielnie, tylko jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który zmieni leczenie.opóźniony (dni)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz lek z grupy inhibitorów konwertazy razem z aliskirenem, nie odstawiaj żadnego z nich samodzielnie, tylko jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który zmieni leczenie.
Leki z grupy inhibitorów konwertazy, np. ramipryl, peryndopryl czy enalapryl, oraz aliskiren obniżają ciśnienie, działając na ten sam układ w organizmie. Przyjmowane razem mogą zbyt mocno obniżyć ciśnienie, podnieść poziom potasu we krwi i zaszkodzić nerkom. U osób z cukrzycą lub chorymi nerkami takie połączenie jest zakazane, a u innych osób też nie jest zalecane. Dotyczy to wszystkich leków z tej grupy, nie tylko wymienionych przykładów.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy lub omdlenie, zwłaszcza przy wstawaniu
- wyraźne osłabienie mięśni lub mrowienie
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- wyraźnie mniej oddawanego moczu
- obrzęki nóg lub nagły przyrost masy ciała
- nudności i duża senność
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Nie należy łączyć inhibitora konwertazy z aliskirenem, a u chorych na cukrzycę lub z eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² połączenie to jest przeciwwskazane w ChPL. Interakcja dotyczy wszystkich inhibitorów konwertazy, w tym ramiprylu, peryndoprylu, enalaprylu, lizynoprylu, a także cylazaprylu, imidaprylu i zofenoprylu, dla których nie ma osobnych danych. Jeśli pacjent otrzymuje oba leki, należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym w celu odstawienia jednego z nich i zastąpienia go lekiem przeciwnadciśnieniowym działającym poza układem renina–angiotensyna–aldosteron. Nie należy też zamieniać inhibitora konwertazy na sartan, ponieważ połączenie sartanu z aliskirenem niesie to samo ryzyko. Jeśli w wyjątkowej sytuacji poza przeciwwskazaniami lekarz utrzymuje połączenie pod nadzorem specjalisty, konieczna jest ścisła kontrola potasu, kreatyniny i ciśnienia tętniczego.
Skutek kliniczny
Podwójna blokada układu renina–angiotensyna–aldosteron zwiększa ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia, w tym objawowego, oraz ostrego uszkodzenia nerek i pogorszenia ich czynności. W dużym badaniu klinicznym u chorych na cukrzycę typu 2 dodanie aliskirenu do leczenia inhibitorem konwertazy lub sartanem nie przyniosło korzyści sercowo-naczyniowych ani nerkowych, a zwiększyło częstość działań niepożądanych, w tym udaru, co doprowadziło do przerwania badania. Ryzyko jest największe u chorych na cukrzycę, z przewlekłą chorobą nerek, niewydolnością serca, odwodnieniem oraz przyjmujących inne leki podnoszące stężenie potasu.
Mechanizm
Inhibitory konwertazy i aliskiren hamują ten sam układ renina–angiotensyna–aldosteron w dwóch różnych miejscach, co prowadzi do podwójnej blokady tego układu. Aliskiren hamuje reninę i ogranicza powstawanie angiotensyny I, a inhibitory konwertazy blokują jej przekształcanie w angiotensynę II. Skutkiem jest nasilone zmniejszenie wydzielania aldosteronu, co ogranicza wydalanie potasu, oraz osłabienie autoregulacji przepływu kłębuszkowego w nerkach. Jest to efekt farmakodynamiczny wspólny dla wszystkich inhibitorów konwertazy, niezależny od ich budowy, farmakokinetyki i sposobu wydalania, dlatego brak części par w bazie oznacza brak danych, a nie inne zachowanie leku.
Monitorować
- stężenie potasu w surowicy
- kreatynina i eGFR
- ciśnienie tętnicze, w tym w pozycji stojącej
- objawy odwodnienia i niedociśnienia
- jednoczesne stosowanie innych leków podnoszących potas, np. spironolaktonu, eplerenonu, amilorydu, trimetoprimu, suplementów potasu i zamienników soli kuchennej
Niekorzystna interakcjaAntagoniści aldosteronu (np. eplerenon, spironolakton, kanrenon)+ Inhibitory konwertazy (np. ramipryl, peryndopryl, lizynopryl) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu antagonisty aldosteronu i inhibitora konwertazy należy przed włączeniem drugiego leku ocenić stężenie potasu i eGFR, a następnie regularnie je kontrolować, zwłaszcza w pierwszych tygodniach leczenia i po każdej zmianie dawki.Jeśli bierzesz razem lek z grupy antagonistów aldosteronu (np. spironolakton) i inhibitor konwertazy (np. ramipryl), nie odstawiaj żadnego z nich samodzielnie, regularnie badaj potas i kreatyninę we krwi i nie stosuj bez zgody lekarza suplementów potasu, soli z obniżoną zawartością sodu ani leków przeciwbólowych typu ibuprofen.opóźniony (dni)rozległe badania
Niekorzystna interakcja
Jeśli bierzesz razem lek z grupy antagonistów aldosteronu (np. spironolakton) i inhibitor konwertazy (np. ramipryl), nie odstawiaj żadnego z nich samodzielnie, regularnie badaj potas i kreatyninę we krwi i nie stosuj bez zgody lekarza suplementów potasu, soli z obniżoną zawartością sodu ani leków przeciwbólowych typu ibuprofen.
Leki z grupy antagonistów aldosteronu, takie jak spironolakton czy eplerenon, oraz leki na nadciśnienie i serce z grupy inhibitorów konwertazy, takie jak ramipryl, peryndopryl czy enalapryl, zatrzymują potas w organizmie. Gdy bierzesz je razem, potasu może być we krwi za dużo, a to może zaburzyć pracę serca i nerek. Lekarze często łączą te leki celowo, bo razem dobrze chronią serce, dlatego ważne są regularne badania krwi, a nie odstawianie leków.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- osłabienie lub uczucie ciężkości mięśni, zwłaszcza nóg
- mrowienie lub drętwienie rąk, stóp albo wokół ust
- kołatanie serca, nierówne lub wyraźnie wolne bicie serca
- zawroty głowy, omdlenie lub uczucie słabości przy wstawaniu
- wyraźnie mniejsza ilość oddawanego moczu albo obrzęki
- nudności, wymioty lub biegunka trwające dłużej niż dobę
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu antagonisty aldosteronu i inhibitora konwertazy należy przed włączeniem drugiego leku ocenić stężenie potasu i eGFR, a następnie regularnie je kontrolować, zwłaszcza w pierwszych tygodniach leczenia i po każdej zmianie dawki. Połączenie stosuje się tylko przy wyraźnym wskazaniu, takim jak niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, stan po zawale z dysfunkcją lewej komory lub cukrzycowa choroba nerek w przypadku finerenonu. Nie należy włączać antagonisty aldosteronu przy podwyższonym wyjściowo stężeniu potasu ani przy ciężkiej niewydolności nerek[1]. Należy unikać dołączania trzeciego leku hamującego układ renina–angiotensyna–aldosteron (sartanu, aliskirenu), a skojarzenie eplerenonu z inhibitorem konwertazy i sartanem jednocześnie jest przeciwwskazane w ChPL. Należy odstawić suplementy potasu i zamienniki soli z potasem oraz unikać NLPZ, trimetoprimu i innych diuretyków oszczędzających potas (amiloryd, triamteren). Spironolakton i eplerenon zaleca się stosować w najmniejszej skutecznej dawce. Przy wzroście stężenia potasu lub pogorszeniu czynności nerek należy zmniejszyć dawkę albo wstrzymać antagonistę aldosteronu, a w razie ciężkiej hiperkaliemii odstawić oba leki i wdrożyć leczenie doraźne. Pacjenta należy pouczyć o czasowym wstrzymaniu leków w razie wymiotów, biegunki lub odwodnienia.
Skutek kliniczny
Główne zagrożenie to hiperkaliemia, która w ciężkiej postaci może wywołać groźne zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardię, bloki przewodzenia i zatrzymanie krążenia[2]. Możliwe są też pogorszenie czynności nerek z wzrostem stężenia kreatyniny oraz nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Ryzyko rośnie przy przewlekłej chorobie nerek, cukrzycy, odwodnieniu, w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, zamienników soli z potasem, innych leków oszczędzających potas, sartanów, NLPZ, trimetoprimu lub heparyny. Jednocześnie połączenie jest celowo stosowane w niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową, po zawale serca z dysfunkcją lewej komory oraz – w przypadku finerenonu – w przewlekłej chorobie nerek u chorych na cukrzycę typu 2, gdzie poprawia rokowanie pod warunkiem ścisłego monitorowania[3].
Mechanizm
Interakcja jest farmakodynamiczna i wspólna dla wszystkich leków obu grup. Inhibitory konwertazy zmniejszają wytwarzanie angiotensyny II, a przez to wydzielanie aldosteronu. Antagoniści aldosteronu blokują receptor mineralokortykoidowy w kanaliku nerkowym. Oba mechanizmy ograniczają wydalanie potasu przez nerki i sumują się, co prowadzi do retencji potasu. Dodatkowo oba leki zmniejszają ciśnienie filtracyjne w kłębuszku, co może pogorszyć czynność nerek i dalej nasilić hiperkaliemię. Nie ma tu udziału metabolizmu ani transportu leków, dlatego różnice w budowie i farmakokinetyce poszczególnych substancji (np. steroidowa budowa spironolaktonu i kanrenonu, niesteroidowa budowa finerenonu, krótki czas działania kaptoprylu) nie znoszą interakcji. Finerenon i eplerenon mogą wiązać się z nieco mniejszym ryzykiem hiperkaliemii niż spironolakton, ale ryzyko to pozostaje klinicznie istotne. Brak części par w bazach danych oznacza brak danych, a nie brak interakcji.
Monitorować
- stężenie potasu w surowicy przed włączeniem, w pierwszych tygodniach leczenia, po każdej zmianie dawki i następnie okresowo
- kreatynina i eGFR w tych samych terminach co potas
- ciśnienie tętnicze, w tym objawy hipotonii ortostatycznej
- EKG przy podejrzeniu hiperkaliemii lub zaburzeń rytmu
- stan nawodnienia, zwłaszcza w czasie infekcji przebiegających z wymiotami, biegunką lub gorączką
- przegląd innych przyjmowanych leków i suplementów zwiększających stężenie potasu
Kiedy ocena się zmienia
| eGFR ≤ 30 ml/min/1,73 m²pacjent | interakcja nie dotyczy | Przy ciężkim upośledzeniu czynności nerek ryzyko hiperkaliemii jest bardzo duże, a spironolakton i eplerenon są w tej sytuacji przeciwwskazane w ChPL. Finerenonu nie należy włączać przy znacznie obniżonym eGFR zgodnie z jego ChPL. Decyzję o kontynuacji podejmuje lekarz prowadzący z uwzględnieniem aktualnych wartości potasu. |
| wiek ≥ 75 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób w podeszłym wieku częściej występuje obniżona czynność nerek, odwodnienie i wielolekowość, co zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Wskazane jest rozpoczynanie od małych dawek antagonisty aldosteronu i częstsze kontrole potasu oraz kreatyniny. |
| Dołączenie antagonisty aldosteronu do stosowanego inhibitora konwertazykolejność włączenia · antagoniści aldosteronu | inne zalecenie | Najczęściej antagonistę aldosteronu dołącza się do już stosowanego inhibitora konwertazy. Przed dołączeniem należy ocenić potas i eGFR, odstawić suplementy potasu, a kontrolę laboratoryjną wykonać wcześnie po włączeniu i po każdym zwiększeniu dawki. |
| Ostra choroba z odwodnieniem (wymioty, biegunka, gorączka)czas leczenia · pacjent | ryzyko rośnie | Odwodnienie pogarsza przepływ nerkowy i gwałtownie zwiększa ryzyko hiperkaliemii oraz ostrego uszkodzenia nerek. Należy rozważyć czasowe wstrzymanie antagonisty aldosteronu i inhibitora konwertazy do czasu wyrównania nawodnienia oraz skontrolować potas i kreatyninę. |
Źródła
- Spironolactone in severe heart failure: enhances efficacy of diuretic + ACE inhibitor combinations. Prescrire Int. 2000;9(49):158-9. PMID: 11603418.
- Juurlink DN, Mamdani MM, Lee DS, Kopp A, Austin PC, Laupacis A, et al. Rates of hyperkalemia after publication of the Randomized Aldactone Evaluation Study. N Engl J Med. 2004;351(6):543-51. doi: 10.1056/NEJMoa040135. PMID: 15295047.
- Pitt B, Zannad F, Remme WJ, Cody R, Castaigne A, Perez A, et al. The effect of spironolactone on morbidity and mortality in patients with severe heart failure. Randomized Aldactone Evaluation Study Investigators. N Engl J Med. 1999;341(10):709-17. doi: 10.1056/NEJM199909023411001. PMID: 10471456.
Niekorzystna interakcjaDesmopresyna+ TolwaptanNie łącz tolwaptanu z desmopresyną ani innymi analogami wazopresyny.Nie łącz tych leków na własną rękę i powiedz lekarzowi oraz farmaceucie, że przyjmujesz tolwaptan, zanim zaczniesz brać desmopresynę lub przed planowanym zabiegiem.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie łącz tych leków na własną rękę i powiedz lekarzowi oraz farmaceucie, że przyjmujesz tolwaptan, zanim zaczniesz brać desmopresynę lub przed planowanym zabiegiem.
Desmopresyna i tolwaptan działają w organizmie przeciwnie – jeden lek zatrzymuje wodę, a drugi zwiększa jej wydalanie z moczem. Przyjmowane razem słabiej działają oba, a desmopresyna podawana przed zabiegiem może gorzej chronić przed krwawieniem. Gdy przestaniesz brać tolwaptan, a nadal przyjmujesz desmopresynę, organizm może zatrzymać za dużo wody i obniżyć się poziom sodu we krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- przedłużające się krwawienie lub łatwe powstawanie siniaków
- nawrót częstego oddawania moczu, moczenia nocnego albo nasilone pragnienie
- ból głowy, nudności lub wymioty
- splątanie, nadmierna senność albo drgawki
- obrzęki lub szybki przyrost masy ciała
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie łącz tolwaptanu z desmopresyną ani innymi analogami wazopresyny[1][2]. Gdy u pacjenta leczonego tolwaptanem potrzebna jest desmopresyna w celu hemostazy, np. przed zabiegiem, lekarz prowadzący razem z hematologiem powinien uwzględnić osłabioną skuteczność desmopresyny i rozważyć inne metody zabezpieczenia hemostatycznego albo czasowe wstrzymanie tolwaptanu. Gdy desmopresyna jest stosowana w moczówce prostej, moczeniu nocnym lub nokturii, połączenie nie ma sensu terapeutycznego i należy wybrać jeden z leków po ponownej ocenie wskazania.
Skutek kliniczny
Działanie desmopresyny stosowanej w zapobieganiu lub ograniczaniu krwawienia może być osłabione u pacjentów przyjmujących jednocześnie tolwaptan[1][2][3]. Wzajemne znoszenie się działania w nerkach zmniejsza skuteczność obu leków – desmopresyna słabiej ogranicza diurezę, a tolwaptan słabiej zwiększa wydalanie wolnej wody. Po odstawieniu tolwaptanu przy kontynuowanej desmopresynie działanie przeciwdiuretyczne może się nagle nasilić, co grozi zatrzymaniem wody i hiponatremią.
Mechanizm
Desmopresyna pobudza receptory V2 wazopresyny, a tolwaptan je wybiórczo blokuje, więc oba leki działają przeciwstawnie na ten sam receptor. Tolwaptan blokuje receptory V2 w nerkach, przez co powoduje utratę wody, a także naczyniowe receptory V2 uczestniczące w uwalnianiu czynników krzepnięcia, np. czynnika von Willebranda, z komórek śródbłonka[1][2]. W ten sposób znosi zarówno działanie przeciwdiuretyczne, jak i hemostatyczne desmopresyny, a desmopresyna przeciwdziała działaniu akwaretycznemu tolwaptanu.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- stężenie sodu w surowicy, szczególnie po odstawieniu lub zmianie dawki tolwaptanu
- bilans płynów, diureza i masa ciała
- skuteczność hemostatyczna desmopresyny (aktywność czynnika VIII i czynnika von Willebranda, objawy krwawienia)
- objawy hiponatremii i hipernatremii
- kontrola objawów, dla których stosowana jest desmopresyna (diureza, moczenie nocne, nokturia)
Kiedy ocena się zmienia
| Dożylnie, podskórnie lub donosowo w celu hemostazydroga podania · desmopresyna | ryzyko rośnie | Gdy desmopresyna ma zapobiegać krwawieniu lub je ograniczać, osłabienie jej działania przez tolwaptan może mieć poważne skutki kliniczne. Należy zaplanować inne metody zabezpieczenia hemostatycznego. |
| eGFR ≤ 49 ml/min (klirens kreatyniny)pacjent | interakcja nie dotyczy | Desmopresyna jest przeciwwskazana przy klirensie kreatyniny poniżej 50 ml/min, co dotyczy części chorych z wielotorbielowatością nerek leczonych tolwaptanem. |
| Odstawienie tolwaptanu przy kontynuowanej desmopresyniekolejność włączenia · tolwaptan | inne zalecenie | Po odstawieniu tolwaptanu ustępuje blokada receptorów V2 i działanie przeciwdiuretyczne desmopresyny może się nagle nasilić. W tym okresie należy kontrolować stężenie sodu, bilans płynów i masę ciała oraz ograniczyć podaż płynów zgodnie z zaleceniami dla desmopresyny. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc 15 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Tolvaptan Sandoz 15 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 12.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/tolvaptan-sandoz-100523104/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Samsca 15 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/samsca-100316415/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 13.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Niekorzystna interakcjaDiklofenak+ TrandolaprylJeśli to możliwe, unikaj dłuższego łączenia diklofenaku z trandolaprylem, a gdy jest konieczne – stosuj najmniejszą skuteczną dawkę diklofenaku przez możliwie najkrótszy czas.Stosuj diklofenak jak najkrócej, pij odpowiednią ilość płynów, częściej mierz ciśnienie i zapytaj lekarza lub farmaceutę, jeśli potrzebujesz go dłużej niż kilka dni.opóźniony (dni)rozległe badania
Niekorzystna interakcja
Stosuj diklofenak jak najkrócej, pij odpowiednią ilość płynów, częściej mierz ciśnienie i zapytaj lekarza lub farmaceutę, jeśli potrzebujesz go dłużej niż kilka dni.
Diklofenak może osłabiać działanie trandolaprylu, przez co ciśnienie krwi może wzrosnąć. Oba leki razem mogą też obciążać nerki i podnosić poziom potasu we krwi. Ryzyko jest większe u osób starszych, odwodnionych i przyjmujących leki moczopędne.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wyraźnie wyższe ciśnienie niż zwykle
- oddawanie znacznie mniejszej ilości moczu
- obrzęki nóg lub twarzy
- osłabienie mięśni, kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – antagonizm, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Jeśli to możliwe, unikaj dłuższego łączenia diklofenaku z trandolaprylem, a gdy jest konieczne – stosuj najmniejszą skuteczną dawkę diklofenaku przez możliwie najkrótszy czas. Pacjenta należy odpowiednio nawadniać i okresowo kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz w jego trakcie, szczególnie gdy przyjmuje także lek moczopędny[1]. Ciśnienie tętnicze należy kontrolować częściej przy włączaniu i odstawianiu diklofenaku, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku[1][2]. U pacjentów z niewydolnością serca nie łączy się NLPZ z inhibitorami ACE[2], a diklofenak jest u nich przeciwwskazany już od klasy II wg NYHA[1][3][4].
Skutek kliniczny
Słabsza kontrola ciśnienia tętniczego, pogorszenie czynności nerek aż do ostrego uszkodzenia nerek oraz hiperkaliemia[1][2]. Ryzyko jest największe u osób odwodnionych, w podeszłym wieku, z wcześniej upośledzoną czynnością nerek i przyjmujących jednocześnie lek moczopędny[1].
Mechanizm
Diklofenak hamuje syntezę prostaglandyn nerkowych, które rozszerzają naczynia i sprzyjają wydalaniu sodu i wody. W efekcie osłabia działanie przeciwnadciśnieniowe trandolaprylu[1][2]. Jednocześnie diklofenak zwęża tętniczkę doprowadzającą kłębuszka, a trandolapryl rozszerza tętniczkę odprowadzającą, co razem obniża ciśnienie filtracji kłębuszkowej. Oba leki zmniejszają też wydalanie potasu, dlatego ich działanie zwiększające stężenie potasu w surowicy i pogarszające czynność nerek sumuje się[2].
Metabolizm i transportery
- Diklofenak: substrat CYP2C9[5]
Monitorować
- ciśnienie tętnicze po włączeniu i po odstawieniu diklofenaku
- stężenie kreatyniny i eGFR
- stężenie potasu w surowicy
- stan nawodnienia i ilość oddawanego moczu
Kiedy ocena się zmienia
| Podeszły wiekwiek · pacjent | ryzyko rośnie | U osób w podeszłym wieku ryzyko pogorszenia czynności nerek i wzrostu ciśnienia jest większe, dlatego ciśnienie tętnicze należy kontrolować regularnie. |
| Miejscowadroga podania · diklofenak | ryzyko maleje | Diklofenak stosowany na skórę daje znacznie mniejsze stężenie w surowicy niż postać doustna, więc ryzyko interakcji jest wyraźnie mniejsze, choć przy rozległym i długim stosowaniu nie można go wykluczyć. |
| Włączenie lub odstawienie diklofenaku u pacjenta leczonego trandolaprylemkolejność włączenia · diklofenak | inne zalecenie | Przy rozpoczynaniu i kończeniu podawania NLPZ pacjentowi leczonemu trandolaprylem ciśnienie tętnicze należy kontrolować częściej. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Diclac 75 Duo 75 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/diclac-75-duo-100109870/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Gopten 4,0 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/gopten-4-0-100232486/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Olfen 75 SR 75 mg, tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/olfen-75-sr-100111630/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Majamil PPH 25 mg, tabletki dojelitowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/majamil-pph-100216091/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Diclac 75 Duo. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/diclac-75-duo-100109870/
Niekorzystna interakcjaDziurawiec+ TolwaptanNależy unikać jednoczesnego stosowania tolwaptanu z zielem dziurawca.Nie stosuj dziurawca w żadnej postaci podczas leczenia tolwaptanem, a jeśli już go przyjmujesz, powiedz o tym lekarzowi przed odstawieniem.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie stosuj dziurawca w żadnej postaci podczas leczenia tolwaptanem, a jeśli już go przyjmujesz, powiedz o tym lekarzowi przed odstawieniem.
Dziurawiec przyspiesza usuwanie tolwaptanu z organizmu, przez co lek może działać słabiej. Dotyczy to herbatek, kropli i tabletek z dziurawcem przyjmowanych regularnie. Nagłe odstawienie dziurawca w trakcie leczenia również może zmienić działanie tolwaptanu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silne pragnienie i suchość w ustach
- zawroty głowy lub osłabienie
- splątanie lub nietypowa senność
- zmniejszenie ilości oddawanego moczu
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Należy unikać jednoczesnego stosowania tolwaptanu z zielem dziurawca.[1] Pacjent przyjmujący dziurawiec powinien go odstawić przed rozpoczęciem leczenia tolwaptanem. Jeśli dziurawiec odstawiono w trakcie leczenia tolwaptanem, trzeba liczyć się ze stopniowym wzrostem narażenia na tolwaptan i kontrolować natremię, nawodnienie oraz tolerancję leku.
Skutek kliniczny
Zmniejszone narażenie na tolwaptan obniża jego skuteczność.[1] W leczeniu autosomalnie dominującej wielotorbielowatości nerek grozi to słabszym hamowaniem postępu choroby, a w leczeniu hiponatremii – niewystarczającym wyrównaniem stężenia sodu. Po odstawieniu dziurawca w trakcie leczenia indukcja stopniowo wygasa, a narażenie na tolwaptan rośnie, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, w tym zbyt szybkiego wzrostu natremii i odwodnienia.
Mechanizm
Tolwaptanu nie łączy się z dzirawcem. Ziele dziurawca jest silnym induktorem CYP3A, a tolwaptan jest metabolizowany przez CYP3A, więc dziurawiec przyspiesza jego rozkład i zmniejsza narażenie na lek.[1] Systematyczne przyjmowanie dziurawca aktywuje cytochrom P450 i może osłabiać działanie innych leków.[2] Inny silny induktor CYP3A, ryfampicyna, zmniejsza Cmax i AUC tolwaptanu o około 85%.[1]
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
Monitorować
- stężenie sodu w surowicy
- objawy odwodnienia i bilans płynów
- czynność nerek
- aktywność enzymów wątrobowych
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| Stosowanie systematyczne (codzienne)czas leczenia · dziurawiec | ryzyko rośnie | Indukcja CYP3A rozwija się przy systematycznym przyjmowaniu dziurawca, więc ryzyko osłabienia działania tolwaptanu dotyczy głównie stosowania regularnego. |
| Odstawienie dziurawca w trakcie leczenia tolwaptanemkolejność włączenia · dziurawiec | inne zalecenie | Po odstawieniu dziurawca indukcja stopniowo wygasa i narażenie na tolwaptan rośnie, dlatego należy kontrolować natremię, nawodnienie i tolerancję leku. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc 15 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Digestonic -, płyn doustny. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/digestonic-100018913/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Jinarc. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/jinarc-100347380/
Niekorzystna interakcjaIbuprofen+ TrandolaprylU pacjentów z niewydolnością serca należy unikać łączenia ibuprofenu z trandolaprylem.Na ból wybieraj raczej paracetamol, a jeśli musisz wziąć ibuprofen, przyjmuj go jak najkrócej, pij dużo płynów i zapytaj farmaceutę lub lekarza, czy to dla ciebie bezpieczne.opóźniony (dni)rozległe badania
Niekorzystna interakcja
Na ból wybieraj raczej paracetamol, a jeśli musisz wziąć ibuprofen, przyjmuj go jak najkrócej, pij dużo płynów i zapytaj farmaceutę lub lekarza, czy to dla ciebie bezpieczne.
Ibuprofen może osłabiać działanie trandolaprylu, przez co ciśnienie krwi może rosnąć. Oba leki razem mogą też obciążać nerki i podnosić poziom potasu we krwi. Ryzyko jest większe u osób starszych, odwodnionych, z chorobami nerek lub serca oraz przyjmujących leki moczopędne.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wyraźnie wyższe ciśnienie w pomiarach domowych
- oddawanie mniejszej ilości moczu
- obrzęki nóg lub szybki przyrost masy ciała
- osłabienie mięśni, kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- nasilona duszność
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – antagonizm, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
U pacjentów z niewydolnością serca należy unikać łączenia ibuprofenu z trandolaprylem[1]. U pozostałych połączenie można stosować z ostrożnością, najlepiej krótko i w najmniejszej skutecznej dawce, przy dobrym nawodnieniu pacjenta[2]. Należy częściej kontrolować ciśnienie tętnicze przy włączaniu i odstawianiu ibuprofenu[1]. Po włączeniu leczenia skojarzonego należy rozważyć ocenę czynności nerek, a następnie jej okresowe sprawdzanie[2]. Przy doraźnym leczeniu bólu warto rozważyć paracetamol albo miejscową postać NLPZ.
Skutek kliniczny
Słabsza kontrola ciśnienia tętniczego, pogorszenie czynności nerek aż do ostrej niewydolności nerek, zwykle odwracalnej, oraz hiperkaliemia[2][1]. Ryzyko jest największe u osób w podeszłym wieku, odwodnionych, z zaburzoną czynnością nerek, z niewydolnością serca oraz przyjmujących jednocześnie diuretyk[2].
Mechanizm
Ibuprofen hamuje cyklooksygenazę i zmniejsza nerkowe wytwarzanie prostaglandyn rozszerzających naczynia i zwiększających wydalanie sodu. Osłabia to działanie przeciwnadciśnieniowe trandolaprylu[1]. Trandolapryl rozszerza tętniczkę odprowadzającą kłębuszka, a ibuprofen zwęża tętniczkę doprowadzającą, więc oba leki addytywnie obniżają przesączanie kłębuszkowe i zwiększają stężenie potasu w surowicy[1].
Metabolizm i transportery
- Ibuprofen: substrat CYP2C9[3]
Monitorować
- ciśnienie tętnicze
- stężenie kreatyniny i eGFR
- stężenie potasu w surowicy
- stan nawodnienia
- obrzęki i masa ciała u pacjentów z niewydolnością serca
Kiedy ocena się zmienia
| Miejscowa (na skórę)droga podania · ibuprofen | ryzyko maleje | Ibuprofen stosowany miejscowo na skórę osiąga niewielkie stężenia ogólnoustrojowe, więc wpływ na nerki i ciśnienie jest mało prawdopodobny. |
| Doraźnie, pojedyncze dawkiczas leczenia · ibuprofen | ryzyko maleje | Sporadyczne, krótkotrwałe przyjęcie ibuprofenu u dobrze nawodnionego pacjenta z prawidłową czynnością nerek niesie mniejsze ryzyko niż regularne stosowanie. |
| Podeszły wiekwiek · pacjent | ryzyko rośnie | U osób w podeszłym wieku skojarzenie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ostrej niewydolności nerek. |
| Zaburzona czynność nerek lub odwodnienieeGFR · pacjent | ryzyko rośnie | U pacjentów odwodnionych lub z zaburzoną czynnością nerek połączenie może doprowadzić do dalszego pogorszenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Gopten 4,0 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/gopten-4-0-100232486/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Ibuprofen TZF 40 mg/ml, zawiesina doustna. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/ibuprofen-tzf-100418660/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Ibuprofen TZF. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/ibuprofen-tzf-100418660/
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
- Korzystna interakcjaPołączenie celowe
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.