Interakcje / Binimetynib / Binimetynib a alkohol
Jaki opis pokazać?
Interakcja nieistotna klinicznie
Nie trzeba zmieniać dawkowania binimetynibu ani zakazywać okazjonalnego, umiarkowanego spożycia alkoholu.
Możesz okazjonalnie wypić niewielką ilość alkoholu, ale nie pij dużo ani codziennie i zapytaj lekarza, jeśli masz chorą wątrobę.
Interakcja nieistotna klinicznieBinimetyniba alkoholNie trzeba zmieniać dawkowania binimetynibu ani zakazywać okazjonalnego, umiarkowanego spożycia alkoholu.Możesz okazjonalnie wypić niewielką ilość alkoholu, ale nie pij dużo ani codziennie i zapytaj lekarza, jeśli masz chorą wątrobę.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Możesz okazjonalnie wypić niewielką ilość alkoholu, ale nie pij dużo ani codziennie i zapytaj lekarza, jeśli masz chorą wątrobę.
Ten lek nie wchodzi w znane interakcje z alkoholem i okazjonalne wypicie niewielkiej ilości alkoholu nie powinno ci zaszkodzić. Lek może jednak obciążać wątrobę i mięśnie oraz wywoływać biegunkę i nudności, a duże ilości alkoholu działają podobnie. Dlatego nie pij dużo ani codziennie. Alkohol poliwinylowy wymieniony w składzie tabletki to składnik otoczki, a nie alkohol do picia.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- ciemny mocz
- silne lub nietypowe bóle i osłabienie mięśni
- nasilona biegunka, nudności lub wymioty
- ból w prawym podżebrzu
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie trzeba zmieniać dawkowania binimetynibu ani zakazywać okazjonalnego, umiarkowanego spożycia alkoholu. Należy odradzać picie dużych ilości alkoholu i picie regularne, ponieważ może to nakładać się na hepatotoksyczność i toksyczność mięśniową leku oraz zaburzać interpretację prób wątrobowych i aktywności kinazy kreatynowej.
Skutek kliniczny
Przy umiarkowanym spożyciu alkoholu nie należy się spodziewać istotnych klinicznie skutków. Przy piciu dużych ilości lub regularnym piciu teoretycznie może wzrosnąć ryzyko uszkodzenia wątroby, zwiększenia aktywności kinazy kreatynowej z bólami mięśni, nasilenia biegunki, nudności i wymiotów oraz nadciśnienia tętniczego, a także utrudniona może być ocena wyników badań kontrolnych.
Mechanizm
Nie opisano interakcji farmakokinetycznej ani farmakodynamicznej binimetynibu z etanolem. ChPL binimetynibu nie wymienia alkoholu ani w przeciwwskazaniach, ani w interakcjach[1] Jedyny alkohol w składzie tabletek to alkohol poliwinylowy w otoczce, czyli substancja pomocnicza niezwiązana z etanolem[1] Binimetynib jest metabolizowany głównie przez glukuronidację zależną od UGT1A1[1] Etanol nie jest znanym klinicznie istotnym induktorem ani inhibitorem tej drogi, dlatego nie należy oczekiwać zmiany ekspozycji na lek. Teoretycznie możliwe jest jedynie sumowanie działań niepożądanych, ponieważ zarówno binimetynib, jak i nadmierne spożycie alkoholu mogą uszkadzać wątrobę, podnosić aktywność kinazy kreatynowej i nasilać dolegliwości żołądkowo-jelitowe.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) i stężenie bilirubiny
- aktywność kinazy kreatynowej i bóle mięśni
- ciśnienie tętnicze
- nasilenie biegunki, nudności i wymiotów
Kiedy ocena się zmienia
| Duże ilości lub regularne, codzienne picieilość alkoholu · pacjent | ryzyko rośnie | Przy dużym lub regularnym spożyciu alkoholu teoretycznie sumuje się hepatotoksyczność i toksyczność mięśniowa binimetynibu z działaniem etanolu, a nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych i kinazy kreatynowej trudniej przypisać lekowi. Warto zapytać o ilość wypijanego alkoholu i poinformować pacjenta o objawach uszkodzenia wątroby i mięśni. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mektovi 15 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mektovi-100411243/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mektovi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mektovi-100411243/
Inne interakcje tych leków 7
Niekorzystna interakcjaTypranawir+ BinimetynibPołączenie można stosować tylko pod ścisłą kontrolą onkologa i lekarza prowadzącego leczenie zakażenia HIV, a w miarę możliwości warto rozważyć schemat przeciwretrowirusowy bez typranawiru.Powiedz onkologowi i lekarzowi od HIV, że bierzesz oba leki, rób zlecone badania krwi i nie odstawiaj żadnego z nich na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Powiedz onkologowi i lekarzowi od HIV, że bierzesz oba leki, rób zlecone badania krwi i nie odstawiaj żadnego z nich na własną rękę.
Lek na HIV, który przyjmujesz, może z czasem osłabiać działanie leku przeciwnowotworowego. Oba leki mogą też obciążać wątrobę. Dlatego lekarze muszą wiedzieć o obu lekach i regularnie sprawdzać twoje wyniki.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- ciemny mocz
- ból pod prawym łukiem żebrowym
- nietypowe zmęczenie lub utrata apetytu
- nudności lub wymioty
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PK – transport, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenie można stosować tylko pod ścisłą kontrolą onkologa i lekarza prowadzącego leczenie zakażenia HIV, a w miarę możliwości warto rozważyć schemat przeciwretrowirusowy bez typranawiru. Charakterystyka binimetynibu zaleca ostrożność przy stosowaniu z lekami wpływającymi na jego metabolizm i transport.[1] Należy kontrolować czynność wątroby przed włączeniem i regularnie w trakcie skojarzenia oraz oceniać, czy leczenie nowotworu nie traci skuteczności. Zmiany schematu przeciwretrowirusowego nie należy wprowadzać bez lekarza prowadzącego leczenie HIV, bo typranawir stosuje się zwykle przy oporności wirusa na inne leki.
Skutek kliniczny
Najbardziej prawdopodobnym skutkiem jest stopniowe zmniejszenie stężenia binimetynibu i osłabienie leczenia przeciwnowotworowego. Na początku skojarzenia, przy przejściowym hamowaniu P-gp, możliwy jest odwrotny kierunek zmian ekspozycji. Dodatkowo rośnie ryzyko uszkodzenia wątroby z powodu sumowania hepatotoksyczności obu leków.
Mechanizm
Typranawir podawany z małą dawką rytonawiru w stanie stacjonarnym znacząco indukuje CYP1A2 i w niewielkim stopniu indukuje P-gp, choć po pierwszej dawce silnie hamuje P-gp.[2] Charakterystyka binimetynibu wskazuje, że induktory CYP1A2 oraz induktory P-gp mogą zmniejszać ekspozycję na binimetynib i osłabiać jego skuteczność.[1] Binimetynib jest głównie glukuronidowany przez UGT1A1, a nie wiadomo, czy typranawir hamuje, czy pobudza transferazy glukuronozylowe.[2] Oba leki mogą uszkadzać wątrobę, więc ich działania niepożądane w tym zakresie mogą się sumować.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Typranawir – inhibitor CYP1A2[3], binimetynib – drugorzędny szlak substrat CYP1A2[4]
- Typranawir – inhibitor CYP2C19[3], binimetynib – drugorzędny szlak substrat CYP2C19[4]
- Typranawir – słaby inhibitor P-gp[3], binimetynib – substrat P-gp[4]
- Typranawir – induktor CYP1A2[3], binimetynib – drugorzędny szlak substrat CYP1A2[4]
- Typranawir – silny induktor P-gp[3], binimetynib – substrat P-gp[4]
- Typranawir: inhibitor CYP1A2[3], inhibitor CYP2C19[3], inhibitor CYP2C9[3], inhibitor CYP2D6[3], inhibitor CYP3A4[3], słaby inhibitor P-gp[3], induktor CYP1A2[3], induktor CYP2C9[3], induktor CYP3A4[3], silny induktor P-gp[3], wrażliwy substrat CYP3A4[5], substrat P-gp[3]
- Binimetynib: słaby inhibitor CYP1A2[4], słaby inhibitor CYP2C9[4], słaby inhibitor OAT3[4], induktor CYP1A2[4], substrat BCRP[4], drugorzędny szlak substrat CYP1A2[4], drugorzędny szlak substrat CYP2C19[4], substrat P-gp[4], substrat UGT1A1[4]
Monitorować
- aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny
- odpowiedź guza na leczenie w kolejnych badaniach obrazowych
- objawy uszkodzenia wątroby
- działania niepożądane binimetynibu w pierwszych dniach skojarzenia
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| Kilka dniczas leczenia · typranawir | inne zalecenie | Indukcja CYP1A2 i P-gp rozwija się po kilku dniach podawania typranawiru z rytonawirem, natomiast po pierwszej dawce dominuje silne hamowanie P-gp. Na początku skojarzenia należy zwracać uwagę na działania niepożądane binimetynibu, a później na możliwy spadek skuteczności. |
| Odstawienie typranawiru w trakcie leczenia binimetynibemkolejność włączenia · typranawir | inne zalecenie | Po odstawieniu typranawiru indukcja stopniowo wygasa, więc ekspozycja na binimetynib może wzrosnąć i trzeba ponownie ocenić tolerancję leczenia. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mektovi 15 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mektovi-100411243/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Aptivus 250 mg, kapsułki miękkie. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/aptivus-100074662/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Aptivus. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/aptivus-100074662/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mektovi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mektovi-100411243/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Niekorzystna interakcjaInhibitory czynnika martwicy nowotworów (np. adalimumab, etanercept, golimumab)+ Inhibitory kinazy MEK (np. selumetynib, trametynib, binimetynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora TNF i inhibitora kinazy MEK połączenie jest możliwe, ale wymaga uzgodnienia z onkologiem i ścisłego monitorowania czynności serca, wątroby i objawów zakażenia.Jeśli przyjmujesz lek z grupy inhibitorów TNF i lek z grupy inhibitorów MEK, powiedz o tym obu lekarzom, chodź na zalecone badania serca i krwi oraz pilnie zgłaszaj duszność, obrzęki, gorączkę lub zażółcenie skóry.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek z grupy inhibitorów TNF i lek z grupy inhibitorów MEK, powiedz o tym obu lekarzom, chodź na zalecone badania serca i krwi oraz pilnie zgłaszaj duszność, obrzęki, gorączkę lub zażółcenie skóry.
Leki takie jak adalimumab, etanercept czy infliksymab oraz leki przeciwnowotworowe takie jak trametynib, kobimetynib czy binimetynib mogą osłabiać pracę serca i obciążać wątrobę. Przyjmowane razem mogą nasilać te działania. Leki z pierwszej grupy zwiększają też podatność na zakażenia. Te leki można łączyć, ale lekarz musi regularnie sprawdzać twoje serce i wyniki krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- duszność, zwłaszcza przy wysiłku lub w pozycji leżącej
- obrzęki nóg lub szybki przyrost masy ciała
- gorączka, dreszcze, uporczywy kaszel
- zażółcenie skóry lub białek oczu, ciemny mocz
- silne zmęczenie i osłabienie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora TNF i inhibitora kinazy MEK połączenie jest możliwe, ale wymaga uzgodnienia z onkologiem i ścisłego monitorowania czynności serca, wątroby i objawów zakażenia. Przed dołączeniem drugiego leku należy ocenić frakcję wyrzutową lewej komory w badaniu echokardiograficznym i powtarzać ją w trakcie leczenia. Należy też regularnie oznaczać aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny. U chorych z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością serca nie stosuje się inhibitorów TNF i trzeba wybrać lek immunomodulujący o innym mechanizmie. Przy spadku frakcji wyrzutowej postępuje się zgodnie z zasadami modyfikacji dawki inhibitora MEK i rozważa odstawienie inhibitora TNF. Gorączka u chorego przyjmującego trametynib z dabrafenibem, binimetynib z enkorafenibem lub kobimetynib z wemurafenibem wymaga wykluczenia zakażenia, a nie tylko rozpoznania gorączki polekowej. Przed leczeniem trzeba wykluczyć gruźlicę utajoną i zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B.
Skutek kliniczny
Możliwe jest nasilenie lub ujawnienie niewydolności serca i dysfunkcji lewej komory. Może też wzrosnąć ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby, zapalenia płuc i ciężkich zakażeń, w tym oportunistycznych. U chorych leczonych inhibitorem MEK z inhibitorem BRAF gorączka polekowa może maskować zakażenie lub być z nim mylona.
Mechanizm
Interakcja jest farmakodynamiczna i dotyczy całej klasy po obu stronach. Inhibitory kinazy MEK mogą obniżać frakcję wyrzutową lewej komory, uszkadzać wątrobę i wywoływać zapalenie płuc. Inhibitory TNF mogą nasilać niewydolność serca, uszkadzać wątrobę, rzadko wywołują śródmiąższowe choroby płuc i zwiększają ryzyko ciężkich zakażeń. Działania te się sumują. Klasycznej interakcji farmakokinetycznej nie oczekuje się, bo przeciwciała i białka fuzyjne nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450 i nie wpływają na transportery. Teoretycznie wygaszenie stanu zapalnego przez inhibitor TNF może przywracać aktywność enzymów wątrobowych hamowaną przez cytokiny. Najbardziej dotyczyłoby to kobimetynibu i w mniejszym stopniu selumetynibu, ale znaczenie kliniczne tego efektu jest niepotwierdzone.
Monitorować
- frakcja wyrzutowa lewej komory (echokardiografia) przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
- objawy niewydolności serca: duszność, obrzęki, przyrost masy ciała
- aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny
- objawy zakażenia, temperatura ciała, morfologia krwi
- objawy ze strony płuc: kaszel, duszność
- przed leczeniem badania w kierunku gruźlicy i zakażenia wirusem HBV
Kiedy ocena się zmienia
| Inhibitor MEK dołączany u chorego leczonego inhibitorem TNFkolejność włączenia · pacjent | inne zalecenie | Przed dołączeniem inhibitora MEK należy wykonać echokardiografię i badania wątrobowe. Trzeba też ocenić z lekarzem prowadzącym leczenie biologiczne, czy inhibitor TNF jest nadal konieczny w trakcie terapii przeciwnowotworowej. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych ryzyko ciężkich zakażeń w trakcie leczenia inhibitorami TNF i ryzyko dysfunkcji lewej komory jest większe. Wymaga to częstszej kontroli. |
Niekorzystna interakcjaInhibitory kinazy BCR-ABL (np. dazatynib, imatynib, bosutynib)+ Inhibitory kinazy MEK (np. selumetynib, binimetynib, kobimetynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora kinazy BCR-ABL i inhibitora kinazy MEK leczenie powinien wspólnie zaplanować hematolog i onkolog, a pacjent wymaga ścisłego monitorowania czynności serca, obrzęków, krwawień i parametrów wątrobowych ze względu na nakładające się działania niepożądane.Jeśli przyjmujesz jednocześnie lek na białaczkę z grupy inhibitorów BCR-ABL i lek z grupy inhibitorów MEK, upewnij się, że każdy z lekarzy prowadzących wie o obu lekach, chodź na zlecone badania serca i krwi i nie zmieniaj dawek na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz jednocześnie lek na białaczkę z grupy inhibitorów BCR-ABL i lek z grupy inhibitorów MEK, upewnij się, że każdy z lekarzy prowadzących wie o obu lekach, chodź na zlecone badania serca i krwi i nie zmieniaj dawek na własną rękę.
Leki na białaczkę z tej grupy (np. imatynib, dazatynib, nilotynib) i leki z grupy inhibitorów MEK (np. kobimetynib, selumetynib, trametynib) mają podobne działania niepożądane. Gdy przyjmujesz je razem, te działania mogą się sumować i bardziej obciążać serce, wątrobę i naczynia krwionośne. Niektóre z tych leków na białaczkę, np. imatynib i nilotynib, mogą też zwiększać ilość leku z grupy MEK w organizmie. Dlatego lekarze mogą zmienić dawkę i będą częściej zlecać badania.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- duszność, zwłaszcza przy wysiłku lub w pozycji leżącej
- obrzęki nóg lub twarzy i szybki przyrost masy ciała
- kołatanie serca, zawroty głowy lub omdlenie
- krwawienia z nosa lub dziąseł, siniaki bez urazu, czarne stolce
- nagły ból, obrzęk lub zaczerwienienie łydki, ból w klatce piersiowej
- nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia
- silne bóle mięśni lub ciemny mocz
- zażółcenie skóry lub oczu
- nasilona biegunka lub rozległa wysypka
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora kinazy BCR-ABL i inhibitora kinazy MEK leczenie powinien wspólnie zaplanować hematolog i onkolog, a pacjent wymaga ścisłego monitorowania czynności serca, obrzęków, krwawień i parametrów wątrobowych ze względu na nakładające się działania niepożądane. Przed rozpoczęciem leczenia skojarzonego należy ocenić frakcję wyrzutową lewej komory i powtarzać tę ocenę w trakcie terapii. Kobimetynibu i selumetynibu nie łączy się z imatynibem ani nilotynibem bez wyraźnej potrzeby. Jeśli połączenie jest konieczne, rozważa się zmniejszenie dawki inhibitora MEK i częstszą kontrolę jego toksyczności. Gdy wybór leku BCR-ABL jest możliwy, przy terapii kobimetynibem lub selumetynibem korzystniejszy farmakokinetycznie jest bosutynib albo ponatynib, które nie hamują istotnie CYP3A4. Binimetynibu z nilotynibem używa się ostrożnie z powodu hamowania jego sprzęgania. Przy nilotynibie i dazatynibie należy kontrolować EKG i elektrolity, szczególnie jeśli inhibitor MEK jest podawany razem z inhibitorem BRAF wydłużającym odstęp QT (wemurafenib, enkorafenib). Trametynib można łączyć z dowolnym inhibitorem BCR-ABL bez zmiany dawki, ale z tym samym monitorowaniem toksyczności.
Skutek kliniczny
Głównym ryzykiem jest sumowanie się toksyczności obu leków. Może to prowadzić do spadku frakcji wyrzutowej lewej komory i niewydolności serca, nasilonych obrzęków i wysięku opłucnowego, krwawień, incydentów zakrzepowych, uszkodzenia wątroby i rabdomiolizy. Przy imatynibie lub nilotynibie skojarzonym z kobimetynibem albo selumetynibem może dodatkowo wzrosnąć stężenie inhibitora MEK, a wraz z nim częstość i nasilenie jego typowych działań niepożądanych, takich jak wysypka trądzikopodobna, biegunka, retinopatia surowicza i wzrost aktywności kinazy kreatynowej. Skojarzenie z nilotynibem lub dazatynibem zwiększa też ryzyko zaburzeń rytmu przy obecności innych czynników wydłużających odstęp QT.
Mechanizm
Interakcja ma dwa elementy. Element farmakodynamiczny jest wspólny dla całej klasy. Obie grupy wywołują częściowo te same działania niepożądane. Należą do nich zaburzenia czynności lewej komory i niewydolność serca (wśród inhibitorów BCR-ABL głównie dazatynib, nilotynib i ponatynib, a także wszystkie inhibitory MEK). Wspólne są też zatrzymanie płynów, obrzęki i wysięki w jamach ciała (szczególnie imatynib i dazatynib), krwawienia (dazatynib, ponatynib, binimetynib, kobimetynib) oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe (ponatynib, binimetynib). Dochodzą do tego nadciśnienie tętnicze, hepatotoksyczność, wzrost aktywności kinazy kreatynowej, biegunka i zmiany skórne. Element farmakokinetyczny dotyczy tylko części par. Imatynib i nilotynib, a w mniejszym stopniu dazatynib i asciminib, hamują CYP3A4. Mogą w ten sposób zwiększać ekspozycję na kobimetynib i selumetynib, które są metabolizowane głównie przez CYP3A4. Binimetynib jest sprzęgany głównie przez UGT1A1, więc inhibitory CYP3A4 wpływają na niego w niewielkim stopniu. Nilotynib hamuje jednak UGT1A1 i może podnosić jego stężenie. Bosutynib i ponatynib nie hamują istotnie CYP3A4. Inhibitory MEK nie wpływają w istotny sposób na metabolizm inhibitorów BCR-ABL.
Monitorować
- frakcja wyrzutowa lewej komory (echokardiografia) przed leczeniem i okresowo w trakcie
- EKG z oceną QTc oraz stężenie potasu i magnezu (szczególnie przy nilotynibie i dazatynibie)
- masa ciała, obrzęki, objawy wysięku opłucnowego (szczególnie przy dazatynibie i imatynibie)
- ciśnienie tętnicze
- morfologia krwi z liczbą płytek oraz objawy krwawienia
- aktywność AlAT, AspAT i stężenie bilirubiny
- aktywność kinazy kreatynowej i dolegliwości mięśniowe
- badanie okulistyczne przy zaburzeniach widzenia
- objawy zakrzepicy żylnej i tętniczej (szczególnie przy ponatynibie i binimetynibie)
Kiedy ocena się zmienia
| Odstawienie imatynibu lub nilotynibu w trakcie leczenia kobimetynibem lub selumetynibemkolejność włączenia · inhibitory kinazy BCR-ABL | inne zalecenie | Po odstawieniu inhibitora BCR-ABL hamującego CYP3A4 stężenie kobimetynibu lub selumetynibu spada. Jeśli wcześniej zmniejszono dawkę inhibitora MEK, należy rozważyć powrót do dawki standardowej po wygaśnięciu działania hamującego, w porozumieniu z onkologiem. |
| Krótkotrwałe skojarzenie kobimetynibu z imatynibem lub nilotynibemczas leczenia · inhibitory kinazy MEK | inne zalecenie | Przy krótkotrwałym, nieuniknionym skojarzeniu kobimetynibu z umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 zmniejsza się dawkę kobimetynibu na czas łączenia. Przy długotrwałym skojarzeniu należy rozważyć inny inhibitor MEK lub inny inhibitor BCR-ABL. |
Niekorzystna interakcjaInhibitory kinazy MEK (np. selumetynib, trametynib, binimetynib)+ Inhibitory kinazy Brutona (np. ibrutynib, akalabrutynib, zanubrutynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora kinazy MEK i inhibitora kinazy Brutona połączenie należy stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko, i pod ścisłą kontrolą objawów krwawienia oraz czynności serca.Jeśli przyjmujesz jednocześnie lek z grupy inhibitorów kinazy MEK i inhibitor kinazy Brutona, nie bierz bez zgody lekarza żadnych leków przeciwbólowych, rozrzedzających krew ani suplementów i od razu zgłaszaj lekarzowi każde krwawienie lub kłopoty z sercem.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz jednocześnie lek z grupy inhibitorów kinazy MEK i inhibitor kinazy Brutona, nie bierz bez zgody lekarza żadnych leków przeciwbólowych, rozrzedzających krew ani suplementów i od razu zgłaszaj lekarzowi każde krwawienie lub kłopoty z sercem.
Leki przeciwnowotworowe z tych dwóch grup, na przykład trametynib lub binimetynib oraz ibrutynib lub zanubrutynib, przyjmowane razem mogą zwiększać skłonność do krwawień. Oba rodzaje leków mogą też obciążać serce, powodując zaburzenia rytmu, osłabienie pracy serca albo wzrost ciśnienia. Ryzyko jest większe, gdy dodatkowo bierzesz leki rozrzedzające krew, leki przeciwbólowe takie jak ibuprofen czy kwas acetylosalicylowy albo suplementy z rybimi olejami lub witaminą E.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- krwawienie z nosa lub dziąseł, które trudno zatrzymać
- duże siniaki bez wyraźnej przyczyny
- czarne, smoliste stolce lub krew w stolcu
- różowy lub czerwony mocz
- wymioty z krwią lub treścią przypominającą fusy od kawy
- nagły, silny ból głowy, zaburzenia mowy, widzenia lub osłabienie jednej strony ciała
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- duszność, obrzęki nóg lub szybki przyrost masy ciała
- zawroty głowy lub omdlenie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora kinazy MEK i inhibitora kinazy Brutona połączenie należy stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko, i pod ścisłą kontrolą objawów krwawienia oraz czynności serca. Przed włączeniem leczenia należy ocenić frakcję wyrzutową lewej komory, rytm serca, ciśnienie tętnicze i liczbę płytek krwi oraz przejrzeć listę leków pod kątem leków przeciwkrzepliwych, przeciwpłytkowych, niesteroidowych leków przeciwzapalnych i suplementów zwiększających krwawienie, takich jak preparaty z rybich olejów czy witamina E. Jednoczesnego leczenia przeciwkrzepliwego lepiej unikać, a jeśli jest konieczne, wymaga ono szczególnej ostrożności. Przed planowanym zabiegiem inhibitor kinazy Brutona zwykle odstawia się na kilka dni przed i po zabiegu, zgodnie z zaleceniem lekarza prowadzącego. Przy poważnym krwawieniu lub objawowym pogorszeniu czynności serca leczenie przerywa się i ponownie ocenia jego zasadność.
Skutek kliniczny
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora kinazy MEK i inhibitora kinazy Brutona rośnie ryzyko poważnych krwawień, w tym z przewodu pokarmowego, śródczaszkowych i pooperacyjnych. Możliwe jest też nasilenie działań niepożądanych ze strony serca, takich jak spadek frakcji wyrzutowej, niewydolność serca, zaburzenia rytmu i nadciśnienie tętnicze. Ryzyko dodatkowo rośnie u osób przyjmujących leki przeciwkrzepliwe lub przeciwpłytkowe, z małopłytkowością albo z chorobą serca.
Mechanizm
Interakcja jest farmakodynamiczna i wspólna dla całej klasy. Inhibitory kinazy Brutona zaburzają przekazywanie sygnału w płytkach krwi zależne od receptora kolagenowego i czynnika von Willebranda, przez co osłabiają ich agregację. Inhibitory kinazy MEK same zwiększają ryzyko krwawień, w tym krwotoków z przewodu pokarmowego i krwawień śródczaszkowych. Selumetynib w postaci kapsułek zawiera dodatkowo witaminę E, która nasila skłonność do krwawień. Obie grupy działają też niekorzystnie na serce. Inhibitory kinazy MEK mogą obniżać frakcję wyrzutową lewej komory, a inhibitory kinazy Brutona, zwłaszcza ibrutynib, sprzyjają migotaniu przedsionków, niewydolności serca i nadciśnieniu tętniczemu. Istotna interakcja farmakokinetyczna nie jest typowa dla klasy, ponieważ inhibitory kinazy Brutona nie hamują silnie enzymów metabolizujących inhibitory kinazy MEK. Słabe działanie indukujące zanubrutynibu może jedynie nieznacznie obniżać stężenie kobimetynibu i selumetynibu.
Monitorować
- objawy krwawienia, w tym smoliste stolce, krwiomocz, rozległe siniaki, krwawienia z nosa i dziąseł
- morfologia krwi z liczbą płytek
- frakcja wyrzutowa lewej komory w echokardiografii przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
- rytm serca i EKG, zwłaszcza w kierunku migotania przedsionków
- ciśnienie tętnicze
- objawy niewydolności serca, takie jak duszność, obrzęki i szybki przyrost masy ciała
- objawy neurologiczne mogące wskazywać na krwawienie śródczaszkowe
Kiedy ocena się zmienia
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych częściej występują migotanie przedsionków, niewydolność serca, nadciśnienie oraz jednoczesne leczenie przeciwkrzepliwe lub przeciwpłytkowe, co zwiększa ryzyko krwawień i powikłań sercowych tego połączenia. Wymagają one szczególnie starannej oceny serca przed leczeniem i częstszej kontroli w jego trakcie. |
Niekorzystna interakcjaSelektywne leki immunosupresyjne (np. fingolimod, teriflunomid, leflunomid)+ Inhibitory kinazy MEK (np. selumetynib, trametynib, binimetynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu selektywnego leku immunosupresyjnego i inhibitora kinazy MEK należy unikać tego połączenia albo stosować je tylko po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka przez onkologa i lekarza prowadzącego leczenie immunosupresyjne, z regularną kontrolą morfologii, prób wątrobowych i objawów zakażenia.Jeśli przyjmujesz lek obniżający odporność i lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów MEK, nie zmieniaj leczenia samodzielnie, ale upewnij się, że obaj lekarze wiedzą o obu lekach, i od razu zgłaszaj gorączkę lub inne objawy zakażenia.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek obniżający odporność i lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów MEK, nie zmieniaj leczenia samodzielnie, ale upewnij się, że obaj lekarze wiedzą o obu lekach, i od razu zgłaszaj gorączkę lub inne objawy zakażenia.
Leki obniżające odporność, takie jak fingolimod, teriflunomid, leflunomid czy tofacytynib, oraz leki przeciwnowotworowe z grupy inhibitorów MEK, takie jak trametynib, binimetynib czy kobimetynib, mogą razem bardziej osłabiać obronę organizmu przed zakażeniami. Niektóre z tych leków mogą też obciążać wątrobę, oczy albo serce, a przy jednoczesnym stosowaniu ryzyko takich problemów rośnie. Część leków obniżających odporność działa jeszcze przez wiele tygodni lub miesięcy po odstawieniu. Takie połączenie wymaga uzgodnienia między lekarzami i regularnych badań.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze, kaszel, ból gardła lub pieczenie przy oddawaniu moczu
- pęcherzyki na skórze układające się w pas, typowe dla półpaśca
- nieostre lub zniekształcone widzenie, mroczki przed oczami
- zażółcenie skóry lub białek oczu, ciemny mocz, ból pod prawym łukiem żebrowym
- duszność, obrzęki nóg, kołatanie serca lub wyraźnie wolne tętno z zawrotami głowy
- nowe problemy z mową, chodzeniem, równowagą lub myśleniem
- łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – transport
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu selektywnego leku immunosupresyjnego i inhibitora kinazy MEK należy unikać tego połączenia albo stosować je tylko po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka przez onkologa i lekarza prowadzącego leczenie immunosupresyjne, z regularną kontrolą morfologii, prób wątrobowych i objawów zakażenia. Przed włączeniem inhibitora MEK warto ocenić, czy leczenie immunosupresyjne jest nadal niezbędne i czy można je zastąpić opcją o mniejszym wpływie na odporność. Przy leflunomidzie i teriflunomidzie trzeba pamiętać o bardzo długim utrzymywaniu się leku w organizmie, które można skrócić procedurą przyspieszonej eliminacji. Natalizumab, fingolimod, ozanimod, ponesimod i leki niszczące limfocyty B lub T, takie jak inebilizumab czy immunoglobulina przeciw limfocytom T, działają jeszcze długo po odstawieniu, co trzeba uwzględnić przy planowaniu terapii. Przy modulatorach receptora S1P zalecana jest wyjściowa i okresowa kontrola okulistyczna oraz ocena czynności serca. U pacjentów otrzymujących rawulizumab należy szczególnie pilnować aktualności szczepień przeciw meningokokom.
Skutek kliniczny
Głównym skutkiem jest zwiększone ryzyko ciężkich zakażeń, w tym oportunistycznych i reaktywacji zakażeń wirusowych, oraz nasilenie toksyczności hematologicznej. W zależności od leku z grupy A możliwe jest także nasilenie uszkodzenia wątroby (leflunomid, teriflunomid), zaburzeń widzenia i powikłań okulistycznych (modulatory receptora S1P) oraz zaburzeń pracy serca. Obecność nowotworu dodatkowo zmienia ocenę korzyści z dalszej immunosupresji.
Mechanizm
Podstawą interakcji jest addytywne działanie farmakodynamiczne. Leki immunosupresyjne z grupy A hamują odpowiedź limfocytów T i B, zmniejszają liczbę limfocytów we krwi albo blokują ich migrację, a inhibitory kinazy MEK jako leki przeciwnowotworowe dodatkowo upośledzają odporność, uszkadzają barierę skórną i śluzówkową oraz mogą powodować cytopenie. Część działań niepożądanych obu grup nakłada się narządowo. Leflunomid i teriflunomid oraz inhibitory MEK są hepatotoksyczne, modulatory receptora S1P (fingolimod, ozanimod, ponesimod) powodują obrzęk plamki i bradykardię, a inhibitory MEK wywołują surowiczą retinopatię, zakrzepicę żyły środkowej siatkówki i spadek frakcji wyrzutowej lewej komory. Natalizumab, a w mniejszym stopniu inne silne leki immunosupresyjne, zwiększa ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii, które może rosnąć przy dodatkowym leczeniu przeciwnowotworowym. Dodatkowo teriflunomid hamuje białko transportowe BCRP, a binimetynib i selumetynib są substratami tego transportera, co teoretycznie może zwiększać ich ekspozycję.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem, w tym liczba limfocytów i neutrofilów
- aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny
- objawy zakażeń, w tym zakażeń oportunistycznych i półpaśca
- badanie okulistyczne, zwłaszcza przy modulatorach receptora S1P
- frakcja wyrzutowa lewej komory oraz czynność serca i ciśnienie tętnicze
- nowe objawy neurologiczne sugerujące postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię, zwłaszcza przy natalizumabie
Kiedy ocena się zmienia
| Okres utrzymywania się działania leku po odstawieniu (np. leflunomid i teriflunomid bez przyspieszonej eliminacji, natalodstep · selektywne leki immunosupresyjne | ryzyko rośnie | Odstawienie leku immunosupresyjnego tuż przed włączeniem inhibitora MEK nie eliminuje interakcji, ponieważ leflunomid i teriflunomid utrzymują się w organizmie przez wiele miesięcy, a działanie natalizumabu, modulatorów receptora S1P i leków niszczących limfocyty utrzymuje się długo po ostatniej dawce. Przy leflunomidzie i teriflunomidzie należy rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych ryzyko ciężkich zakażeń, w tym półpaśca, oraz powikłań sercowo-naczyniowych przy jednoczesnej immunosupresji i leczeniu przeciwnowotworowym jest większe, co uzasadnia częstsze kontrole. |
Interakcja o niejasnym znaczeniuGlikokortykosteroidy (np. prednizon, prednizolon, triamcynolon)+ Inhibitory kinazy MEK (np. selumetynib, trametynib, binimetynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu glikokortykosteroidu działającego ogólnie i inhibitora kinazy MEK połączenie jest dopuszczalne, ale należy kontrolować ciśnienie tętnicze, obrzęki, masę ciała oraz objawy ze strony serca, mięśni i oczu.Jeśli przyjmujesz lek sterydowy razem z inhibitorem MEK, nie odstawiaj żadnego z nich na własną rękę, regularnie mierz ciśnienie i masę ciała, a obrzęki, duszność, osłabienie mięśni lub pogorszenie widzenia zgłoś lekarzowi.opóźniony (dni)teoretyczne
Interakcja o niejasnym znaczeniu
Jeśli przyjmujesz lek sterydowy razem z inhibitorem MEK, nie odstawiaj żadnego z nich na własną rękę, regularnie mierz ciśnienie i masę ciała, a obrzęki, duszność, osłabienie mięśni lub pogorszenie widzenia zgłoś lekarzowi.
Leki sterydowe, takie jak prednizon czy deksametazon, często przyjmuje się razem z lekami przeciwnowotworowymi z grupy inhibitorów MEK, takimi jak trametynib czy kobimetynib, i lekarz zwykle zleca to celowo. Oba rodzaje leków mogą jednak zatrzymywać wodę w organizmie, podnosić ciśnienie, osłabiać mięśnie i rzadko pogarszać wzrok, więc razem te objawy mogą być silniejsze. Deksametazon przyjmowany dłużej może też osłabiać działanie kobimetynibu i selumetynibu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- obrzęki nóg lub szybki przyrost masy ciała
- duszność, zwłaszcza przy wysiłku lub w pozycji leżącej
- wysokie ciśnienie, ból głowy
- osłabienie lub ból mięśni, ciemny mocz
- niewyraźne lub zniekształcone widzenie, mroczki
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu glikokortykosteroidu działającego ogólnie i inhibitora kinazy MEK połączenie jest dopuszczalne, ale należy kontrolować ciśnienie tętnicze, obrzęki, masę ciała oraz objawy ze strony serca, mięśni i oczu. Glikokortykosteroidy są często stosowane celowo w leczeniu działań niepożądanych terapii celowanej, na przykład nawracającej gorączki przy dabrafenibie z trametynibem, i nie ma powodu, by z tego rezygnować. Przy dłuższej kuracji glikokortykosteroidem u pacjentów z chorobą serca lub obniżoną frakcją wyrzutową rozważ wcześniejszą kontrolę echokardiograficzną. Przy nowych zaburzeniach widzenia skieruj pacjenta na pilne badanie okulistyczne. Osobnego postępowania wymaga deksametazon podawany ogólnie dłużej niż kilka dni razem z kobimetynibem lub selumetynibem. W tej sytuacji lepiej wybrać prednizolon lub prednizon.
Skutek kliniczny
Możliwe jest nasilenie obrzęków, przyrostu masy ciała i nadciśnienia tętniczego. U pacjentów z obniżoną frakcją wyrzutową mogą nasilić się objawy niewydolności serca. Możliwe jest też silniejsze osłabienie mięśni oraz zaburzenia widzenia związane z siatkówką. Skutki te wynikają z profilu działań niepożądanych obu grup i nie zostały potwierdzone w badaniach interakcji. W praktyce połączenie jest częste i zwykle celowe, bo glikokortykosteroidy służą do opanowania niektórych działań niepożądanych terapii celowanej.
Mechanizm
Glikokortykosteroidy działające ogólnie zatrzymują sód i wodę i podnoszą ciśnienie tętnicze. Mogą też wywoływać miopatię i centralną surowiczą chorioretinopatię. Inhibitory kinazy MEK powodują obrzęki obwodowe, nadciśnienie tętnicze i dysfunkcję lewej komory. Wywołują też wzrost aktywności CK, w tym rabdomiolizę, oraz surowicze odwarstwienie siatkówki. Działania niepożądane obu grup mogą się więc sumować. U większości par nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej, bo prednizon, prednizolon, triamcynolon i wamorolon nie indukują CYP3A4 w znaczącym klinicznie stopniu. Wyjątkiem jest deksametazon, który indukuje CYP3A4 i może obniżać stężenie kobimetynibu i selumetynibu. Interakcja farmakodynamiczna jest wspólna dla wszystkich leków obu grup, natomiast składowa farmakokinetyczna dotyczy tylko deksametazonu.
Monitorować
- ciśnienie tętnicze
- masa ciała i obrzęki obwodowe
- objawy niewydolności serca, frakcja wyrzutowa lewej komory przy dłuższym leczeniu
- siła mięśni i aktywność CK
- ostrość widzenia, badanie okulistyczne przy nowych objawach
- skuteczność terapii przeciwnowotworowej, gdy kobimetynib lub selumetynib łączy się z deksametazonem
Kiedy ocena się zmienia
| Miejscowa, wziewna, donosowa, na skórę, do oka lub dostawowadroga podania · glikokortykosteroidy | ryzyko maleje | Glikokortykosteroidy podawane miejscowo działają ogólnie w niewielkim stopniu, więc sumowanie działań niepożądanych z inhibitorem MEK nie ma praktycznego znaczenia. |
| Duża dawka działająca ogólnie, w tym leczenie pulsamidawka · glikokortykosteroidy | ryzyko rośnie | Duże dawki glikokortykosteroidu działającego ogólnie nasilają zatrzymanie płynów, nadciśnienie i ryzyko miopatii. Wymagają częstszej kontroli ciśnienia, masy ciała i objawów sercowych. |
| Krótki kurs trwający kilka dni, na przykład przeciwwymiotnyczas leczenia · glikokortykosteroidy | ryzyko maleje | Krótki kurs deksametazonu, na przykład w profilaktyce wymiotów, nie zdąży istotnie zindukować CYP3A4. Nie wymaga więc zmiany leczenia kobimetynibem ani selumetynibem. |
Interakcja nieistotna klinicznieMiejscowe antybiotyki przeciwtrądzikowe (np. erytromycyna)+ Inhibitory kinazy MEK (np. selumetynib, trametynib, binimetynib) klasaMiejscowo stosowaną erytromycynę przeciwtrądzikową można łączyć z inhibitorem kinazy MEK bez zmiany dawkowania i bez dodatkowego monitorowania.Możesz stosować erytromycynę na skórę razem z lekiem przeciwnowotworowym z grupy inhibitorów MEK, ale przed przyjęciem jakiegokolwiek antybiotyku w tabletkach powiedz lekarzowi lub farmaceucie, jaki lek onkologiczny bierzesz.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Możesz stosować erytromycynę na skórę razem z lekiem przeciwnowotworowym z grupy inhibitorów MEK, ale przed przyjęciem jakiegokolwiek antybiotyku w tabletkach powiedz lekarzowi lub farmaceucie, jaki lek onkologiczny bierzesz.
Erytromycyna nakładana na skórę na trądzik praktycznie nie przenika do krwi, dlatego nie zmienia działania leków przeciwnowotworowych takich jak trametynib, kobimetynib, binimetynib czy selumetynib. Te leki często powodują wysypkę przypominającą trądzik, a antybiotyk stosowany na skórę bywa wtedy wręcz zalecany. Inaczej jest z erytromycyną w tabletkach – może ona zwiększać ilość kobimetynibu lub selumetynibu w organizmie i nasilać ich działania niepożądane.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nasilona lub uporczywa biegunka
- nagłe pogorszenie widzenia lub zaburzenia widzenia
- obrzęki nóg albo duszność
- wyraźne nasilenie wysypki lub zmian na skórze
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – metabolizm
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Miejscowo stosowaną erytromycynę przeciwtrądzikową można łączyć z inhibitorem kinazy MEK bez zmiany dawkowania i bez dodatkowego monitorowania. Nie ma potrzeby wprowadzania odstępu czasowego między aplikacją preparatu na skórę a przyjęciem selumetynibu, trametynibu, binimetynibu lub kobimetynibu. Jeśli pacjent przyjmujący kobimetynib lub selumetynib wymaga erytromycyny doustnej albo dożylnej, należy wybrać antybiotyk niehamujący CYP3A4 lub skonsultować dalsze postępowanie z onkologiem.
Skutek kliniczny
Przy miejscowym stosowaniu erytromycyny nie należy się spodziewać klinicznie istotnego wzrostu stężenia inhibitora MEK ani nasilenia jego działań niepożądanych. Teoretyczne ryzyko wzrostu toksyczności kobimetynibu lub selumetynibu, takiej jak biegunka, wysypka, zaburzenia widzenia, obrzęki czy spadek frakcji wyrzutowej, pojawia się dopiero przy podaniu erytromycyny doustnie lub dożylnie.
Mechanizm
Erytromycyna podana ogólnie jest umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P, a kobimetynib i selumetynib są metabolizowane głównie przez CYP3A4, więc podanie doustne lub dożylne makrolidu może zwiększać ich stężenie w osoczu. Po nałożeniu na skórę w postaci żelu, roztworu lub maści przeciwtrądzikowej erytromycyna wchłania się do krwi w ilościach śladowych, niewystarczających do zahamowania CYP3A4 w wątrobie i jelicie. Mechanizm opisany dla postaci ogólnej nie przenosi się zatem na postać miejscową i dotyczy w tym samym stopniu wszystkich leków obu grup. Trametynib jest unieczynniany głównie przez hydrolizę, a binimetynib głównie przez glukuronidację, dlatego nawet przy erytromycynie ogólnej byłyby one znacznie mniej podatne na tę interakcję niż kobimetynib i selumetynib.
Kiedy ocena się zmienia
| Doustna lub dożylnadroga podania · miejscowe antybiotyki przeciwtrądzikowe | ryzyko rośnie | Erytromycyna podana ogólnie hamuje CYP3A4 i może zwiększać ekspozycję na kobimetynib i selumetynib, dlatego należy unikać tego połączenia i wybrać antybiotyk niehamujący CYP3A4. Trametynib i binimetynib są na ten mechanizm znacznie mniej wrażliwe. |
Oznaczenia na tej stronie
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.