Interakcje / Dihydroksyglinowo / Dihydroksyglinowo a alkohol
Jaki opis pokazać?
Interakcja nieistotna klinicznie
Nie trzeba zmieniać dawkowania ani zachowywać odstępu między lekiem a alkoholem.
Możesz przyjąć lek niezależnie od alkoholu, ale ogranicz picie, jeśli dokucza ci zgaga.
Interakcja nieistotna klinicznieDihydroksyglinowoa alkoholNie trzeba zmieniać dawkowania ani zachowywać odstępu między lekiem a alkoholem.Możesz przyjąć lek niezależnie od alkoholu, ale ogranicz picie, jeśli dokucza ci zgaga.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Możesz przyjąć lek niezależnie od alkoholu, ale ogranicz picie, jeśli dokucza ci zgaga.
Ten lek na zgagę i nadkwasotę nie wchodzi w znaną interakcję z alkoholem. Alkohol sam jednak podrażnia żołądek i nasila zgagę, więc po piciu objawy mogą wracać mimo przyjęcia leku. Jeśli sięgasz po ten lek często, porozmawiaj z lekarzem lub farmaceutą.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zgaga lub ból brzucha, które nie mijają mimo leku
- czarne, smoliste stolce
- wymioty z krwią lub treścią przypominającą fusy od kawy
- trudności z przełykaniem
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- brak_interakcji
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie trzeba zmieniać dawkowania ani zachowywać odstępu między lekiem a alkoholem. Warto poinformować pacjenta, że alkohol sam nasila zgagę i podrażnia żołądek, więc ograniczenie picia poprawi kontrolę objawów.
Skutek kliniczny
Nie należy się spodziewać zmiany działania leku zobojętniającego ani zmiany działania alkoholu. Picie alkoholu może jednak nasilać zgagę, niestrawność i dolegliwości żołądkowe, przez co lek będzie wydawał się mniej skuteczny.
Mechanizm
Nie ma znanego mechanizmu farmakokinetycznego ani farmakodynamicznego, przez który węglan dihydroksyglinowo-sodowy i etanol wpływałyby na siebie w istotny sposób. ChPL węglanu dihydroksyglinowo-sodowego nie wymienia alkoholu ani w przeciwwskazaniach, ani w interakcjach[1]. Opisane w charakterystyce interakcje dotyczą zmniejszania wchłaniania innych leków doustnych i alkalizacji moczu, a nie etanolu[1]. Alkohol drażni natomiast błonę śluzową żołądka i nasila refluks, więc działa przeciwnie do celu leczenia. Jest to jednak wpływ alkoholu na samą chorobę, a nie interakcja z lekiem.
Monitorować
- nasilenie lub nawracanie zgagi i bólu w nadbrzuszu
- objawy alarmowe ze strony przewodu pokarmowego u osób pijących dużo alkoholu
Kiedy ocena się zmienia
| Regularne picie dużych ilości alkoholuilość alkoholu · pacjent | inne zalecenie | U osób nadużywających alkoholu częste stosowanie leku zobojętniającego może maskować alkoholowe zapalenie błony śluzowej żołądka, chorobę wrzodową lub krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Należy zalecić konsultację lekarską zamiast przewlekłego samoleczenia. |
| Stosowanie przewlekłeczas leczenia · pacjent | inne zalecenie | Przewlekłe stosowanie leku zawierającego glin wymaga oceny czynności nerek, ponieważ ciężka niewydolność nerek jest przeciwwskazaniem. Dotyczy to wszystkich pacjentów, nie tylko pijących alkohol. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Alugastrin 340 mg, tabletki do rozgryzania i żucia. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/alugastrin-100004319/
Inne interakcje tych leków 5
Niekorzystna interakcjaLeki zobojętniające – związki glinu (np. glin, dihydroksyglinowo)+ Inhibitory integrazy (np. raltegrawir, kabotegrawir, dolutegrawir) klasaLeku zobojętniającego zawierającego glin nie przyjmuje się razem z doustnym inhibitorem integrazy – trzeba zachować odstęp między dawkami albo wybrać inny lek na nadkwaśność.Nie przyjmuj leku na zgagę zawierającego glin razem z lekiem na HIV z grupy inhibitorów integrazy – zapytaj farmaceutę, jaki odstęp zachować albo jaki inny lek na zgagę wybrać.szybki (godziny)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Nie przyjmuj leku na zgagę zawierającego glin razem z lekiem na HIV z grupy inhibitorów integrazy – zapytaj farmaceutę, jaki odstęp zachować albo jaki inny lek na zgagę wybrać.
Leki na zgagę i nadkwaśność zawierające glin wiążą w żołądku i jelitach leki na HIV z grupy inhibitorów integrazy, takie jak dolutegrawir, raltegrawir czy kabotegrawir w tabletkach. Lek na HIV wchłania się wtedy dużo słabiej i może przestać skutecznie hamować wirusa. Może to też sprawić, że wirus stanie się oporny na leczenie. Kabotegrawir podawany w zastrzyku nie wchodzi w tę interakcję.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wynik badania pokazujący, że wirus HIV znów jest wykrywalny we krwi
- potrzeba częstego, codziennego przyjmowania leków na zgagę
- trudność z zapamiętaniem odstępów między lekami
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Leku zobojętniającego zawierającego glin nie przyjmuje się razem z doustnym inhibitorem integrazy – trzeba zachować odstęp między dawkami albo wybrać inny lek na nadkwaśność. Dolutegrawir przyjmuje się co najmniej 2 godziny przed lub 6 godzin po leku zobojętniającym z glinem. Kabotegrawir w tabletkach przyjmuje się co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po takim leku. Raltegrawiru nie łączy się z lekami zobojętniającymi zawierającymi glin, bo odstęp nie zapobiega skutecznie spadkowi jego stężenia, dlatego u chorego na raltegrawirze lepiej zamienić lek zobojętniający na famotydynę albo inhibitor pompy protonowej. Kabotegrawir podawany domięśniowo nie wchodzi w tę interakcję.
Skutek kliniczny
Stężenie inhibitora integrazy we krwi wyraźnie spada. Grozi to utratą kontroli nad zakażeniem HIV, wzrostem wiremii i wyselekcjonowaniem szczepów opornych na inhibitory integrazy. Kabotegrawir doustny stosowany w profilaktyce przedekspozycyjnej może przy tym chronić słabiej. Leki zobojętniające działają bez zmian.
Mechanizm
Wszystkie inhibitory integrazy mają w miejscu aktywnym fragment, który wiąże jony metali dwu- i trójwartościowych. Jony glinu z leków zobojętniających wiążą się z inhibitorem integrazy w świetle przewodu pokarmowego. Powstaje kompleks, który słabo się wchłania. Mechanizm wynika z budowy całej klasy inhibitorów integrazy i z obecności jonu glinu w każdym leku zobojętniającym zawierającym glin, w tym w związkach dihydroksyglinowych. Interakcja dotyczy więc wszystkich par obu grup, o ile inhibitor integrazy podaje się doustnie.
Monitorować
- wiremia HIV (HIV RNA) po włączeniu leku zobojętniającego przy stałym przyjmowaniu
- przestrzeganie odstępów między dawkami w praktyce, zwłaszcza przy samoleczeniu zgagi
- częstość sięgania po leki zobojętniające bez recepty
Kiedy ocena się zmienia
| Domięśniowa (kabotegrawir o przedłużonym uwalnianiu)droga podania · inhibitory integrazy | interakcja nie dotyczy | Kabotegrawir podawany domięśniowo nie przechodzi przez przewód pokarmowy, więc leki zobojętniające z glinem nie zmniejszają jego stężenia. Interakcja dotyczy tylko tabletek stosowanych na początku leczenia lub jako pomost. |
| Dolutegrawir 2 h przed lub 6 h po leku z glinem, kabotegrawir doustny 2 h przed lub 4 h po leku z glinemodstep · pacjent | ryzyko maleje | Zachowanie odstępu pozwala stosować dolutegrawir i kabotegrawir doustny z lekiem zobojętniającym zawierającym glin. Odstęp nie dotyczy raltegrawiru, którego z takim lekiem się nie łączy. |
Niekorzystna interakcjaLeki zobojętniające – związki glinu (np. glin, dihydroksyglinowo)+ Preparaty wapnia (np. wapń) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu leku zobojętniającego zawierającego glin i preparatu wapnia zachowaj odstęp co najmniej 2 godzin między nimi, a przy cytrynianie wapnia lub niewydolności nerek unikaj tego połączenia.Przyjmuj lek na zgagę z glinem i preparat wapnia w odstępie co najmniej 2 godzin, a jeśli masz chore nerki albo stosujesz cytrynian wapnia, zapytaj farmaceutę o lek na zgagę bez glinu.opóźniony (dni)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Przyjmuj lek na zgagę z glinem i preparat wapnia w odstępie co najmniej 2 godzin, a jeśli masz chore nerki albo stosujesz cytrynian wapnia, zapytaj farmaceutę o lek na zgagę bez glinu.
Leki na zgagę zawierające glin (na przykład wodorotlenek glinu) i preparaty wapnia mogą na siebie wpływać, gdy przyjmujesz je razem. Szczególnie cytrynian wapnia i wapń w tabletkach musujących sprawiają, że do organizmu dostaje się więcej glinu. Glin może się wtedy gromadzić w kościach i w mózgu, zwłaszcza gdy masz chore nerki. Przy krótkim stosowaniu i zdrowych nerkach ryzyko jest małe, jeśli rozdzielisz te leki w czasie.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- splątanie, problemy z pamięcią lub trudności z mówieniem
- drgawki
- bóle kości lub łatwe złamania
- osłabienie mięśni
- nietypowe zmęczenie i bladość
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – wchłanianie, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu leku zobojętniającego zawierającego glin i preparatu wapnia zachowaj odstęp co najmniej 2 godzin między nimi, a przy cytrynianie wapnia lub niewydolności nerek unikaj tego połączenia. Interakcja dotyczy całej klasy: zarówno glinu, jak i soli dihydroksyglinowo-sodowej oraz każdego preparatu wapnia, ale jej siła zależy głównie od soli wapnia. Najsilniej działa cytrynian wapnia i preparaty zawierające kwas cytrynowy, w tym tabletki musujące. U pacjentów z eGFR poniżej 30 ml/min i u dializowanych nie zaleca się przewlekłego stosowania związków glinu, a do wiązania fosforanów lepiej wybrać lek bez glinu. Przy krótkim, doraźnym stosowaniu leku zobojętniającego u osoby z prawidłową czynnością nerek wystarczy rozdzielenie dawek w czasie.
Skutek kliniczny
Głównym zagrożeniem jest gromadzenie się glinu w organizmie. Może to prowadzić do encefalopatii glinowej (zaburzenia mowy, splątanie, drgawki), osteomalacji i niedokrwistości mikrocytowej. Ryzyko jest największe u osób z przewlekłą chorobą nerek, u dializowanych i przy długotrwałym przyjmowaniu dużych dawek. Przy długim łączeniu obu leków może też wystąpić hipofosfatemia z osłabieniem mięśni i bólami kostnymi. U osoby z prawidłową czynnością nerek, która krótko przyjmuje lek zobojętniający doraźnie i węglan wapnia, istotne skutki są mało prawdopodobne.
Mechanizm
Sole wapnia z kwasem cytrynowym (cytrynian wapnia, preparaty musujące z kwasem cytrynowym) tworzą w przewodzie pokarmowym rozpuszczalne kompleksy z glinem. Te kompleksy wchłaniają się dużo łatwiej niż sam glin, więc do krwi trafia go więcej i może się on odkładać w kościach i mózgu. Inne sole wapnia, na przykład węglan, mleczan lub glukonian, nie zwiększają tak wyraźnie wchłaniania glinu. Oba leki wiążą też fosforany w jelicie, więc przy długim stosowaniu ich działanie w obniżaniu stężenia fosforanów się sumuje. Zobojętnienie soku żołądkowego może dodatkowo nieco osłabić wchłanianie węglanu wapnia przyjętego na czczo.
Monitorować
- czynność nerek (kreatynina, eGFR) przed długotrwałym stosowaniem związków glinu
- stężenie fosforanów i wapnia w surowicy przy długim stosowaniu
- stężenie glinu w surowicy u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i dializowanych
- objawy neurologiczne (splątanie, zaburzenia mowy, drgawki) i bóle kostne
Kiedy ocena się zmienia
| Cytrynian wapnia lub preparat musujący z kwasem cytrynowympostać · preparaty wapnia | ryzyko rośnie | Cytrynian tworzy z glinem rozpuszczalne kompleksy, które łatwo się wchłaniają. Łączenia z cytrynianem lepiej unikać albo zachować wyraźny odstęp w czasie. |
| eGFR ≤ 30pacjent | inne zalecenie | Przy ciężkiej niewydolności nerek i u dializowanych glin się kumuluje. Unikaj przewlekłego stosowania związków glinu, a szczególnie łączenia ich z cytrynianami. Do wiązania fosforanów wybierz lek bez glinu. |
| Stosowanie przewlekłe (tygodnie)czas leczenia · leki zobojętniające – związki glinu | ryzyko rośnie | Długotrwałe przyjmowanie związków glinu zwiększa ryzyko gromadzenia się glinu i hipofosfatemii, które nasilają się przy jednoczesnym stosowaniu wapnia. Przy krótkim, doraźnym stosowaniu znaczenie interakcji jest małe. |
Niekorzystna interakcjaLeki zobojętniające – związki glinu (np. glin, dihydroksyglinowo)+ Preparaty potasu (np. potas) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu leku zobojętniającego zawierającego glin i preparatu potasu zachowuje się odstęp co najmniej 2 godzin między nimi, a u chorych z niewydolnością nerek unika się tego połączenia.Lek na zgagę z glinem i preparat potasu przyjmuj w odstępie co najmniej 2 godzin, a jeśli masz chore nerki, zapytaj lekarza lub farmaceutę, czy w ogóle możesz je łączyć.opóźniony (dni)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Lek na zgagę z glinem i preparat potasu przyjmuj w odstępie co najmniej 2 godzin, a jeśli masz chore nerki, zapytaj lekarza lub farmaceutę, czy w ogóle możesz je łączyć.
Niektóre preparaty potasu, zwłaszcza tabletki musujące z cytrynianem potasu, sprawiają, że z leków na zgagę zawierających glin, na przykład wodorotlenek glinu, do krwi przechodzi więcej glinu. U zdrowych osób zwykle nie jest to groźne przy krótkim stosowaniu. U osób z chorymi nerkami glin może gromadzić się w organizmie i szkodzić mózgowi oraz kościom.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- splątanie lub kłopoty z pamięcią
- trudności z mówieniem
- bóle kości lub osłabienie mięśni
- nasilone zmęczenie i bladość
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu leku zobojętniającego zawierającego glin i preparatu potasu zachowuje się odstęp co najmniej 2 godzin między nimi, a u chorych z niewydolnością nerek unika się tego połączenia. Największe znaczenie ma to dla preparatów zawierających cytrynian potasu, w tym wielu postaci musujących. Przy chlorku potasu ryzyko zwiększonego wchłaniania glinu jest małe, ale odstęp nadal jest rozsądny. U chorych z przewlekłą chorobą nerek lepiej zastąpić lek zobojętniający z glinem lekiem bez glinu albo wybrać preparat potasu bez cytrynianu.
Skutek kliniczny
Zwiększone wchłanianie glinu może prowadzić do jego gromadzenia się w organizmie, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek, które słabo wydalają glin. Przewlekłe obciążenie glinem może powodować encefalopatię, osteomalację i niedokrwistość mikrocytarną. U osób z prawidłową czynnością nerek przy krótkim stosowaniu znaczenie kliniczne jest zwykle małe.
Mechanizm
Sole kwasu cytrynowego obecne w części preparatów potasu tworzą z glinem rozpuszczalne kompleksy, które łatwo przechodzą przez błonę śluzową jelita. Przez to wyraźnie rośnie wchłanianie glinu z leków zobojętniających, który przy samodzielnym stosowaniu wchłania się w niewielkim stopniu. Mechanizm dotyczy wszystkich związków glinu stosowanych doustnie, w tym wodorotlenku glinu i węglanu dihydroksyglinowo-sodowego. Chlorek potasu nie tworzy takich kompleksów, więc interakcja przez wchłanianie dotyczy głównie preparatów zawierających cytrynian potasu.
Monitorować
- czynność nerek (eGFR) przed i w trakcie długotrwałego stosowania
- objawy neurologiczne – zaburzenia pamięci, mowy, splątanie
- bóle kostne i objawy osteomalacji przy długim stosowaniu
- stężenie glinu w surowicy u chorych dializowanych lub z ciężką niewydolnością nerek
- stężenie potasu w surowicy zgodnie ze wskazaniem do suplementacji
Kiedy ocena się zmienia
| eGFR ≤ 30 ml/min/1,73 m²pacjent | ryzyko rośnie | U chorych z ciężką niewydolnością nerek wydalanie glinu jest znacznie upośledzone, dlatego połączenia należy unikać i zastąpić lek zobojętniający z glinem lekiem bez glinu. |
| Cytrynian potasupostać · preparaty potasu | ryzyko rośnie | Cytrynian potasu, obecny głównie w postaciach musujących, w największym stopniu zwiększa wchłanianie glinu. |
| Chlorek potasupostać · preparaty potasu | ryzyko maleje | Chlorek potasu nie tworzy z glinem rozpuszczalnych kompleksów, więc ryzyko zwiększonego wchłaniania glinu jest małe. |
| odstep ≥ 2 hpacjent | ryzyko maleje | Rozdzielenie podania leku zobojętniającego z glinem i preparatu potasu ogranicza kontakt obu substancji w przewodzie pokarmowym i zmniejsza wchłanianie glinu. |
Niekorzystna interakcjaLeki zobojętniające – związki glinu (np. glin, dihydroksyglinowo)+ Leki stosowane w hiperkaliemii i hiperfosfatemii (np. sewelamer, patiromer) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu leku zobojętniającego zawierającego glin i leku wiążącego potas lub fosforany w przewodzie pokarmowym należy podawać je w możliwie dużym odstępie czasu i kontrolować skuteczność leczenia.Jeśli bierzesz lek na zgagę z glinem razem z lekiem obniżającym potas lub fosforany, przyjmuj je w odstępie kilku godzin i zapytaj farmaceutę lub lekarza, czy nie lepszy będzie lek na zgagę bez glinu.szybki (godziny)opisy przypadków
Niekorzystna interakcja
Jeśli bierzesz lek na zgagę z glinem razem z lekiem obniżającym potas lub fosforany, przyjmuj je w odstępie kilku godzin i zapytaj farmaceutę lub lekarza, czy nie lepszy będzie lek na zgagę bez glinu.
Leki na zgagę zawierające glin (np. wodorotlenek glinu) i leki obniżające potas lub fosforany we krwi (np. sewelamer, patiromer, polistyrenosulfonian) działają w jelitach i mogą się nawzajem osłabiać. Przy polistyrenosulfonianie takie połączenie może też powodować zaparcie, a nawet zatkanie jelit. Osoby z chorymi nerkami, które zwykle biorą te leki, nie powinny przyjmować glinu przez dłuższy czas, bo gromadzi się on w organizmie.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silne zaparcie, wzdęcie lub ból brzucha
- nudności i wymioty
- osłabienie mięśni, kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- drętwienie, skurcze mięśni lub mrowienie
- splątanie lub nietypowa senność
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – wchłanianie, PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- opisy przypadków
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu leku zobojętniającego zawierającego glin i leku wiążącego potas lub fosforany w przewodzie pokarmowym należy podawać je w możliwie dużym odstępie czasu i kontrolować skuteczność leczenia. Patiromer należy podawać co najmniej 3 godziny przed innymi lekami doustnymi lub po nich. Polistyrenosulfonianu nie należy łączyć z doustnymi związkami glinu, a gdy połączenie jest konieczne, trzeba kontrolować równowagę kwasowo-zasadową i objawy niedrożności. U chorych z przewlekłą chorobą nerek należy unikać długotrwałego stosowania związków glinu i rozważyć leki zobojętniające lub hamujące wydzielanie kwasu bez glinu. Przy sewelamerze należy kontrolować stężenie fosforanów, bo wodorotlenek glinu nasila jego działanie.
Skutek kliniczny
Najczęstszym skutkiem jest słabsze działanie jednego lub obu leków, czyli gorsza kontrola potasu lub fosforanów albo słabsze zobojętnianie kwasu żołądkowego. Przy polistyrenosulfonianie możliwa jest zasadowica metaboliczna oraz niedrożność jelit. Przy połączeniu z sewelamerem możliwe jest nadmierne obniżenie fosforanów. U chorych z przewlekłą chorobą nerek długotrwałe przyjmowanie glinu grozi jego kumulacją z uszkodzeniem kości, mózgu i niedokrwistością.
Mechanizm
Związki glinu i leki wiążące potas lub fosforany działają w świetle przewodu pokarmowego i same się nie wchłaniają lub wchłaniają się w niewielkim stopniu. Podane razem mogą wzajemnie się wiązać albo konkurować o miejsca wiązania. Patiromer wiąże nieswoiście wiele leków doustnych i może zmniejszać działanie leku zobojętniającego, a kationy glinu mogą zmniejszać wiązanie potasu przez żywice kationowymiennie. Polistyrenosulfonian wymienia kationy z glinem, co osłabia usuwanie potasu, sprzyja zasadowicy metabolicznej i może prowadzić do powstania zlepów zatykających jelito. Wodorotlenek glinu sam wiąże fosforany, więc z sewelamerem działa addycyjnie na obniżanie fosforanów, a u chorych z niewydolnością nerek glin może się kumulować.
Monitorować
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie fosforanów i wapnia w surowicy
- równowaga kwasowo-zasadowa (wodorowęglany) przy polistyrenosulfonianie
- objawy zaparcia i niedrożności jelit
- stężenie glinu w surowicy u chorych z przewlekłą chorobą nerek przy długotrwałym stosowaniu
- stężenie magnezu przy patiromerze
Kiedy ocena się zmienia
| eGFR ≤ 30pacjent | ryzyko rośnie | W zaawansowanej niewydolności nerek glin kumuluje się, co grozi osteopatią, encefalopatią i niedokrwistością. Długotrwałego stosowania związków glinu należy unikać. |
| odstep ≥ 3 hleki stosowane w hiperkaliemii i hiperfosfatemii | ryzyko maleje | Podanie leków w odstępie co najmniej 3 godzin ogranicza wzajemne wiązanie w świetle jelita i dotyczy zwłaszcza patiromeru i sewelamera. |
| Doodbytniczodroga podania · leki stosowane w hiperkaliemii i hiperfosfatemii | ryzyko maleje | Polistyrenosulfonian podany we wlewce doodbytniczej nie styka się ze związkami glinu w górnym odcinku przewodu pokarmowego, co zmniejsza ryzyko zasadowicy i powstawania zlepów. |
| Kilka tygodniczas leczenia · leki zobojętniające – związki glinu | ryzyko rośnie | Długotrwałe przyjmowanie związków glinu zwiększa ryzyko kumulacji glinu i addycyjnego obniżenia fosforanów przy sewelamerze. |
Niekorzystna interakcjaLeki zobojętniające – związki glinu (np. glin, dihydroksyglinowo)+ Inhibitory kinazy FGFR (np. pemigatynib, erdafitynib, futibatynib) klasaPrzy leczeniu inhibitorem kinazy FGFR nie należy włączać leku zobojętniającego zawierającego glin bez uzgodnienia z lekarzem prowadzącym leczenie onkologiczne.Jeśli przyjmujesz lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów FGFR, nie stosuj leków na zgagę zawierających glin bez zgody onkologa i zapytaj farmaceutę o bezpieczny zamiennik.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek przeciwnowotworowy z grupy inhibitorów FGFR, nie stosuj leków na zgagę zawierających glin bez zgody onkologa i zapytaj farmaceutę o bezpieczny zamiennik.
Leki na zgagę zawierające glin, np. wodorotlenek glinu, obniżają poziom fosforanów we krwi. Przy leczeniu takimi lekami jak erdafitynib, pemigatynib czy futibatynib lekarz sprawdza właśnie fosforany, żeby ocenić działanie leku i dobrać dawkę. Lek z glinem może zafałszować ten wynik i sprawić, że dawka leku przeciwnowotworowego zostanie źle dobrana.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nasilona zgaga lub niestrawność, z powodu której sięgasz po leki zobojętniające
- świąd skóry, skurcze lub mrowienie mięśni po odstawieniu leku na zgagę
- przewlekłe zaparcia przy długim stosowaniu leku z glinem
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy leczeniu inhibitorem kinazy FGFR nie należy włączać leku zobojętniającego zawierającego glin bez uzgodnienia z lekarzem prowadzącym leczenie onkologiczne. W okresie ustalania dawki erdafitynibu na podstawie stężenia fosforanów należy unikać wszystkich leków zmieniających stężenie fosforanów, w tym preparatów glinu. Przy pemigatynibie i futibatynibie leki wiążące fosforany stosuje się tylko z decyzji onkologa w ramach leczenia hiperfosfatemii, a preparaty glinu nie są w tej roli lekami pierwszego wyboru. Pacjentowi z objawami ze strony przewodu pokarmowego należy zaproponować alternatywę bez glinu i odnotować każdy przyjmowany lek zobojętniający, aby wynik fosforanów był interpretowany prawidłowo.
Skutek kliniczny
Sztucznie obniżone stężenie fosforanów może prowadzić do błędnej decyzji o dawce inhibitora FGFR, czyli do pozostawienia zbyt małej dawki i słabszego działania przeciwnowotworowego albo do zwiększenia dawki, gdy nie jest to uzasadnione. Nieplanowane odstawienie leku zobojętniającego może z kolei odsłonić hiperfosfatemię. Związki glinu przyjmowane długo zwiększają też ryzyko kumulacji glinu, zwłaszcza przy niewydolności nerek.
Mechanizm
Związki glinu wiążą fosforany w przewodzie pokarmowym i obniżają ich stężenie we krwi. Podwyższenie stężenia fosforanów jest bezpośrednim skutkiem zahamowania receptorów FGFR i służy jako wskaźnik działania leku. Lek zobojętniający z glinem może więc zamaskować ten efekt i zafałszować ocenę, na której opiera się dawkowanie inhibitora FGFR. Mechanizm jest wspólny dla wszystkich leków obu grup. Największe znaczenie ma przy erdafitynibie, którego dawkę zwiększa się na podstawie stężenia fosforanów w pierwszych tygodniach leczenia.
Monitorować
- stężenie fosforanów w surowicy
- skuteczność leczenia przeciwnowotworowego zgodnie z planem onkologa
- objawy hiperfosfatemii po odstawieniu leku zobojętniającego
- czynność nerek przy dłuższym stosowaniu związków glinu
Kiedy ocena się zmienia
| Erdafitynib w okresie ustalania dawki na podstawie stężenia fosforanówkolejność włączenia · inhibitory kinazy FGFR | ryzyko rośnie | W okresie, gdy decyzja o zwiększeniu dawki erdafitynibu zależy od stężenia fosforanów, należy unikać wszelkich leków zmieniających to stężenie, w tym związków glinu. |
| Pojedyncza dawka doraźna zgłoszona onkologowiczas leczenia · leki zobojętniające – związki glinu | ryzyko maleje | Pojedyncza dawka leku z glinem poza okresem ustalania dawki ma mniejsze znaczenie, ale powinna być odnotowana przy interpretacji wyniku fosforanów. |
| Obniżony eGFR – niewydolność nerekeGFR · pacjent | ryzyko rośnie | Przy niewydolności nerek glin kumuluje się w organizmie, dlatego długie stosowanie jego związków jako leków wiążących fosforany nie jest zalecane. |
Oznaczenia na tej stronie
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.