Interakcje / Larotrektynib / Larotrektynib i naldemedyna
Jaki opis pokazać?
Interakcja nieistotna klinicznie
Leki można stosować razem bez zmiany dawkowania.
Przyjmuj oba leki tak jak dotychczas, a jeśli pojawi się silny ból brzucha lub uporczywa biegunka, skontaktuj się z lekarzem.
Interakcja nieistotna klinicznieLarotrektynib+ NaldemedynaLeki można stosować razem bez zmiany dawkowania.Przyjmuj oba leki tak jak dotychczas, a jeśli pojawi się silny ból brzucha lub uporczywa biegunka, skontaktuj się z lekarzem.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Przyjmuj oba leki tak jak dotychczas, a jeśli pojawi się silny ból brzucha lub uporczywa biegunka, skontaktuj się z lekarzem.
Te dwa leki można przyjmować razem. Nie wpływają na siebie w sposób, który wymagałby zmiany dawek. Lek na zaparcia działa tylko w jelitach i nie osłabia leczenia przeciwnowotworowego.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silny lub nawracający ból brzucha
- uporczywa biegunka
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- PK – metabolizm
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Leki można stosować razem bez zmiany dawkowania. Przy pojawieniu się uporczywej biegunki lub silnego bólu brzucha należy ocenić pacjenta i rozważyć odstawienie naldemedyny.
Skutek kliniczny
Nie należy oczekiwać klinicznie istotnej zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Teoretycznie możliwe jest niewielkie nasilenie działań niepożądanych naldemedyny ze strony przewodu pokarmowego, takich jak biegunka czy ból brzucha.
Mechanizm
Naldemedyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i jest substratem glikoproteiny P. Larotrektynib jest co najwyżej słabym inhibitorem CYP3A4, więc może jedynie nieznacznie zwiększyć ekspozycję na naldemedynę. Działanie naldemedyny ogranicza się do obwodowych receptorów opioidowych w przewodzie pokarmowym, a larotrektynib nie wpływa na ten mechanizm.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
Monitorować
- objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, ból brzucha)
Źródła
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rizmoic. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/rizmoic-100417040/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Alkohol przy tych lekach
Interakcja o niejasnym znaczeniuLarotrektyniba alkoholZaleca się ograniczenie alkoholu do okazjonalnych, małych ilości albo całkowitą rezygnację z picia w trakcie leczenia.Pij alkohol rzadko i w małych ilościach albo wcale, a jeśli pijesz codziennie, powiedz o tym lekarzowi.nieznanyteoretyczne
Interakcja o niejasnym znaczeniu
Pij alkohol rzadko i w małych ilościach albo wcale, a jeśli pijesz codziennie, powiedz o tym lekarzowi.
Ten lek może powodować zawroty głowy, zmęczenie i obciążać wątrobę. Alkohol działa podobnie, więc razem mogą nasilać te objawy. Nie wiadomo, by mała ilość alkoholu była groźna, ale lepiej pić rzadko i niewiele albo wcale. Unikaj drinków z sokiem grejpfrutowym, bo grejpfrut może zwiększać ilość leku we krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silne zawroty głowy lub chwiejny chód
- nadmierna senność lub zmęczenie
- zażółcenie skóry lub oczu, ciemny mocz
- ból pod prawym łukiem żebrowym
- nasilone nudności lub wymioty
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Zaleca się ograniczenie alkoholu do okazjonalnych, małych ilości albo całkowitą rezygnację z picia w trakcie leczenia. Pacjent powinien unikać alkoholu w dniach, w których odczuwa zawroty głowy lub zmęczenie, i nie prowadzić pojazdów po wypiciu nawet niewielkiej ilości. Należy unikać napojów zawierających grejpfruta, w tym drinków z sokiem grejpfrutowym, bo grejpfrut może zwiększać stężenie larotrektynibu w osoczu[1]. U pacjentów pijących regularnie lub z chorobą wątroby trzeba przekazać informację lekarzowi prowadzącemu.
Skutek kliniczny
Najbardziej prawdopodobne jest nasilenie zawrotów głowy, senności i zmęczenia oraz zaburzeń chodu, co zwiększa ryzyko upadków i utrudnia prowadzenie pojazdów. Regularne lub obfite picie alkoholu może zwiększać ryzyko uszkodzenia wątroby, które jest znanym działaniem niepożądanym larotrektynibu. Alkohol może też nasilać nudności i wymioty, częste w trakcie leczenia przeciwnowotworowego. Brak opisanych przypadków ciężkich skutków tego połączenia.
Mechanizm
Nie należy spodziewać się istotnej interakcji farmakokinetycznej, bo etanol nie jest silnym inhibitorem ani induktorem CYP3A, P-gp ani BCRP, które decydują o losach larotrektynibu w organizmie. Larotrektynib jest substratem CYP3A, P-gp i BCRP, a jego stężenie zwiększają m.in. grejpfrut i inhibitory CYP3A[1]. Możliwe jest natomiast addycyjne działanie farmakodynamiczne. Larotrektynib często wywołuje zawroty głowy, zmęczenie i inne objawy neurologiczne oraz zwiększa aktywność aminotransferaz. Alkohol działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i jest hepatotoksyczny, dlatego oba czynniki mogą się sumować. ChPL larotrektynibu nie wymienia alkoholu ani w przeciwwskazaniach, ani w interakcjach[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- aktywność aminotransferaz i stężenie bilirubiny zgodnie z harmonogramem leczenia
- zawroty głowy, zaburzenia chodu i nadmierna senność
- nudności i wymioty
Kiedy ocena się zmienia
| Duże ilości alkoholu jednorazowoilość alkoholu · pacjent | ryzyko rośnie | Picie dużych ilości alkoholu jednorazowo istotnie nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy i zwiększa ryzyko upadków oraz zaostrzenia nudności i wymiotów u pacjenta leczonego larotrektynibem. |
| Picie regularne lub codzienneczas leczenia · pacjent | ryzyko rośnie | Przewlekłe picie alkoholu sumuje się z hepatotoksycznością larotrektynibu, dlatego wymaga ścisłej kontroli parametrów wątrobowych i poinformowania lekarza prowadzącego. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi 25 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Interakcja nieistotna klinicznieNaldemedynaa alkoholNie trzeba modyfikować leczenia naldemedyną z powodu spożywania alkoholu.Ze względu na lek przeciwbólowy, który przyjmujesz, najlepiej nie pij alkoholu, a jeśli masz wątpliwości, zapytaj farmaceutę.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Ze względu na lek przeciwbólowy, który przyjmujesz, najlepiej nie pij alkoholu, a jeśli masz wątpliwości, zapytaj farmaceutę.
Ten lek na zaparcia nie wchodzi w ważną interakcję z alkoholem. Alkohol może jednak nasilić biegunkę lub ból brzucha. Pamiętaj, że bierzesz go razem z silnym lekiem przeciwbólowym, a ten lek w połączeniu z alkoholem może powodować silną senność i problemy z oddychaniem.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silna senność
- płytki lub wolny oddech
- nasilona biegunka
- silny ból brzucha
- zażółcenie skóry lub oczu
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- brak
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie trzeba modyfikować leczenia naldemedyną z powodu spożywania alkoholu. Ponieważ naldemedynę stosuje się wyłącznie u osób leczonych opioidami, należy ocenić i omówić z pacjentem interakcję alkoholu z przyjmowanym opioidem, która jest odrębna i zwykle klinicznie istotna. U osób z ciężką chorobą wątroby, w tym alkoholową, naldemedyny nie należy stosować.[1]
Skutek kliniczny
Nie oczekuje się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa naldemedyny po umiarkowanym spożyciu alkoholu. Alkohol może jednak nasilać typowe działania niepożądane naldemedyny ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i ból brzucha, a u pacjentów przyjmujących opioidy sam alkohol zwiększa ryzyko depresji oddechowej i nadmiernej sedacji niezależnie od naldemedyny.
Mechanizm
Nie opisano klinicznie istotnej interakcji między naldemedyną a etanolem. ChPL naldemedyny nie wymienia alkoholu w przeciwwskazaniach ani w interakcjach i nie zaleca unikania jego spożywania.[1] Naldemedyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A z pewnym udziałem UGT1A3 i jest substratem glikoproteiny P.[1] Etanol nie należy do istotnych klinicznie inhibitorów ani induktorów tych szlaków, więc nie należy oczekiwać znaczącej zmiany ekspozycji na naldemedynę. Naldemedyna jest obwodowo działającym antagonistą receptorów opioidowych μ i w praktyce nie przenika do ośrodkowego układu nerwowego, dlatego nie nasila ośrodkowego działania alkoholu. Alkohol wspomina jedynie ulotka dla pacjenta, i to w kontekście ciężkiej choroby wątroby, takiej jak alkoholowa choroba wątroby, u której leku nie należy stosować.[1]
Metabolizm i transportery
Monitorować
- nasilenie biegunki lub bólu brzucha po alkoholu
- objawy nadmiernej senności lub spłyconego oddechu związane z opioidem i alkoholem
- objawy choroby wątroby u osób przewlekle nadużywających alkoholu
Kiedy ocena się zmienia
| Przewlekłe nadużywanie alkoholu z ciężką chorobą wątrobyczas leczenia · pacjent | inne zalecenie | U pacjentów z ciężką chorobą wątroby, w tym alkoholową chorobą wątroby, naldemedyny nie należy stosować. Przed rozpoczęciem leczenia warto ocenić czynność wątroby u osób przewlekle nadużywających alkoholu. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rizmoic 200 mcg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/rizmoic-100417040/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rizmoic. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/rizmoic-100417040/
Inne interakcje tych leków 300
Połączenie przeciwwskazaneFenylobutazon+ LarotrektynibNie stosuj fenylobutazonu u pacjenta leczonego larotrektynibem.Nie używaj maści z fenylobutazonem i zapytaj farmaceutę lub lekarza o inny lek przeciwbólowy do stosowania na skórę.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie używaj maści z fenylobutazonem i zapytaj farmaceutę lub lekarza o inny lek przeciwbólowy do stosowania na skórę.
Maści z fenylobutazonem nie wolno stosować, gdy przyjmujesz larotrektynib. Oba leki mogą osłabiać szpik kostny, który wytwarza krwinki. Razem zwiększają ryzyko poważnych zakażeń, niedokrwistości i krwawień.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka lub dreszcze
- ból gardła albo owrzodzenia w jamie ustnej
- łatwe siniaczenie się lub krwawienia z nosa czy dziąseł
- nietypowa bladość, osłabienie lub duszność
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie stosuj fenylobutazonu u pacjenta leczonego larotrektynibem[1]. W razie potrzeby miejscowego leczenia przeciwzapalnego wybierz inny miejscowy niesteroidowy lek przeciwzapalny i uzgodnij to z lekarzem prowadzącym leczenie onkologiczne. Jeśli pacjent już stosował oba leki, odstaw maść z fenylobutazonem i rozważ kontrolę morfologii krwi.
Skutek kliniczny
Możliwe nasilenie zahamowania czynności szpiku kostnego z neutropenią, niedokrwistością lub małopłytkowością, a w konsekwencji zwiększone ryzyko ciężkich zakażeń i krwawień. Zaburzenia te mogą utrudnić kontynuowanie leczenia przeciwnowotworowego.
Mechanizm
Fenylobutazonu nie stosuje się u pacjentów leczonych chemioterapeutykami ani innymi lekami zaburzającymi czynność szpiku kostnego[1]. Larotrektynib jest lekiem przeciwnowotworowym, który może obniżać liczbę krwinek, a fenylobutazon sam ma znany potencjał uszkadzania szpiku, więc ich działanie mielotoksyczne może się sumować. Przy dłuższym stosowaniu maści fenylobutazon wchłania się na tyle, że mogą wystąpić interakcje jak po podaniu ogólnym[1]. Istotnej interakcji farmakokinetycznej w obrębie dróg eliminacji larotrektynibu się nie oczekuje.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem
- objawy zakażenia (gorączka, ból gardła)
- objawy skazy krwotocznej (siniaki, krwawienia)
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| czas leczenia ≥ 7 dnifenylobutazon | ryzyko rośnie | Przy stosowaniu maści dłużej niż 7 dni mogą wystąpić interakcje jak po podaniu ogólnym fenylobutazonu, co dodatkowo zwiększa ryzyko działania mielotoksycznego. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Butapirazol 50 mg/g, maść. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/butapirazol-100012069/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Połączenie przeciwwskazaneLarotrektynib+ SomapacitanNie łącz somapacitanu z larotrektynibem.Nie zaczynaj stosowania hormonu wzrostu w czasie leczenia larotrektynibem i jak najszybciej porozmawiaj o tym z lekarzem prowadzącym leczenie nowotworu.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie zaczynaj stosowania hormonu wzrostu w czasie leczenia larotrektynibem i jak najszybciej porozmawiaj o tym z lekarzem prowadzącym leczenie nowotworu.
Lek z hormonem wzrostu nie może być stosowany w czasie leczenia nowotworu. Hormon wzrostu pobudza wzrost tkanek i mógłby sprzyjać rozwojowi guza. Może też osłabiać działanie leku przeciwnowotworowego. Hormon wzrostu można rozważyć dopiero wtedy, gdy leczenie nowotworu się zakończy, a choroba nie jest aktywna.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nowe lub narastające guzki albo zgrubienia
- nasilające się bóle głowy, wymioty lub zaburzenia widzenia
- nowe bóle w miejscu wcześniejszego guza
- niezamierzona utrata masy ciała lub przewlekłe zmęczenie
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – antagonizm, PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie łącz somapacitanu z larotrektynibem. Somapacitan można rozważyć dopiero po zakończeniu leczenia przeciwnowotworowego i przy nieaktywnej chorobie nowotworowej, w tym nieaktywnych guzach wewnątrzczaszkowych[1]. Jeśli pacjent leczony somapacitanem wymaga włączenia larotrektynibu, somapacitan należy odstawić. Decyzję o ewentualnym późniejszym włączeniu hormonu wzrostu podejmuje endokrynolog wspólnie z onkologiem.
Skutek kliniczny
Ryzyko pobudzenia wzrostu lub nawrotu nowotworu oraz możliwe osłabienie działania larotrektynibu. Leczenie somapacitanem należy przerwać w przypadku objawów wzrostu guza[1].
Mechanizm
Somapacitanu nie stosuje się w czynnej chorobie nowotworowej, a leczenie przeciwnowotworowe musi zostać zakończone przed jego włączeniem[1]. Larotrektynib jest lekiem przeciwnowotworowym, więc jego stosowanie oznacza trwające leczenie nowotworu. Hormon wzrostu działa pobudzająco na wzrost tkanek i może sprzyjać progresji guza, co przeciwdziała celowi terapii larotrektynibem. Hormon wzrostu może też zwiększać klirens substancji metabolizowanych przez cytochrom P450[1]. Larotrektynib jest substratem CYP3A, a zmniejszenie jego ekspozycji obniża skuteczność leczenia[2]. Ten drugi mechanizm jest teoretyczny i ma mniejsze znaczenie niż samo przeciwwskazanie.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- aktywność choroby nowotworowej w badaniach kontrolnych
- objawy wzrostu lub nawrotu guza po ewentualnym późniejszym włączeniu somapacitanu
Kiedy ocena się zmienia
| Leczenie larotrektynibem zakończone, choroba nowotworowa nieaktywnakolejność włączenia · larotrektynib | inne zalecenie | Po zakończeniu leczenia przeciwnowotworowego i przy nieaktywnej chorobie somapacitan można rozważyć, ale wymaga to ścisłej obserwacji w kierunku wzrostu lub nawrotu guza, a leczenie przerywa się przy objawach progresji. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Sogroya 10 mg/1,5 ml, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/sogroya-100462156/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi 25 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Połączenie przeciwwskazaneInhibitory proteazy (np. darunawir, atazanawir, rytonawir)+ Obwodowi antagoniści receptorów opioidowych (np. naloksegol, naldemedyna) klasaNależy unikać jednoczesnego stosowania inhibitora proteazy HIV i obwodowego antagonisty receptorów opioidowych metabolizowanego przez CYP3A4, ponieważ stężenie antagonisty silnie wzrasta.Nie łącz leku na HIV z grupy inhibitorów proteazy z naloksegolem ani naldemedyną bez rozmowy z lekarzem, który może zamienić lek na zaparcia na bezpieczniejszy.szybki (godziny)badania kliniczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie łącz leku na HIV z grupy inhibitorów proteazy z naloksegolem ani naldemedyną bez rozmowy z lekarzem, który może zamienić lek na zaparcia na bezpieczniejszy.
Niektóre leki stosowane w leczeniu HIV, takie jak darunawir, atazanawir czy rytonawir, mocno zwiększają ilość w organizmie leków na zaparcia wywołane opioidami, czyli naloksegolu i naldemedyny. Rytonawir jest też składnikiem niektórych leków na COVID-19. Za dużo leku na zaparcia może dawać silny ból brzucha i biegunkę. Może też osłabić działanie leku przeciwbólowego albo wywołać objawy podobne do odstawienia opioidów. Metylonaltrekson nie wchodzi w tę interakcję.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silny ból lub skurcze brzucha
- uporczywa biegunka
- nagłe pocenie się, dreszcze, niepokój lub ciągłe ziewanie
- nasilenie bólu mimo przyjmowania leku przeciwbólowego
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PK – transport
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitora proteazy HIV i obwodowego antagonisty receptorów opioidowych metabolizowanego przez CYP3A4, ponieważ stężenie antagonisty silnie wzrasta. Naloksegolu nie wolno łączyć z inhibitorami proteazy wzmacnianymi rytonawirem lub kobicystatem ani z samym rytonawirem, bo to połączenie jest przeciwwskazane w ChPL. Naldemedyny należy unikać, a jeśli jej stosowanie jest konieczne, trzeba ściśle obserwować pacjenta pod kątem bólu brzucha, biegunki i objawów odstawienia opioidów. Gdy potrzebny jest obwodowy antagonista receptorów opioidowych, bezpieczniejszy jest metylonaltrekson. Uwagę trzeba zwrócić także na krótkie kuracje zawierające rytonawir, na przykład nirmatrelwir z rytonawirem w COVID-19. Na czas takiej kuracji i przez kilka dni po niej należy wstrzymać naloksegol.
Skutek kliniczny
Duże stężenie obwodowego antagonisty może zwiększać działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak silny ból brzucha, kurcze i biegunka. Przy bardzo wysokim stężeniu lek może w większym stopniu przenikać do ośrodkowego układu nerwowego. Może to wywołać objawy odstawienia opioidów i osłabić działanie przeciwbólowe opioidu. Dla naloksegolu skojarzenie z silnymi inhibitorami CYP3A4, w tym z rytonawirem i sakwinawirem, jest ujęte w przeciwwskazaniach ChPL. Dla naldemedyny ChPL zaleca unikanie takiego połączenia, a gdy jest konieczne – monitorowanie działań niepożądanych.
Mechanizm
Naloksegol i naldemedyna są metabolizowane głównie przez CYP3A4 i są substratami glikoproteiny P. Inhibitory proteazy HIV, zwłaszcza wzmacniane rytonawirem lub kobicystatem, silnie hamują CYP3A4, a część z nich hamuje także glikoproteinę P. W efekcie rośnie wchłanianie i spada eliminacja antagonisty, a jego stężenie we krwi wielokrotnie się zwiększa. Mechanizm jest wspólny dla wszystkich inhibitorów proteazy z listy, bo w praktyce stosuje się je we wzmocnieniu farmakokinetycznym, które daje silne hamowanie CYP3A4. Dotyczy to też typranawiru, który sam indukuje część szlaków, ale podawany z rytonawirem netto hamuje CYP3A4. Interakcja nie dotyczy metylonaltreksonu, który nie zależy od CYP3A4.
Monitorować
- ból brzucha i kurcze jelit
- biegunka i odwodnienie
- objawy odstawienia opioidów (pocenie się, dreszcze, niepokój, ziewanie, łzawienie, katar)
- skuteczność leczenia przeciwbólowego opioidem
- nowo włączone leki przeciwwirusowe zawierające rytonawir lub kobicystat
Kiedy ocena się zmienia
| Atazanawir lub fosamprenawir bez wzmocnienia rytonawirem lub kobicystatemdawka · inhibitory proteazy | inne zalecenie | Atazanawir i fosamprenawir stosowane bez wzmocnienia są umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4. Według ChPL naloksegolu dopuszcza się wtedy stosowanie zmniejszonej dawki z obserwacją działań niepożądanych zamiast pełnego przeciwwskazania. |
| Krótka kuracja rytonawirem (np. nirmatrelwir z rytonawirem)czas leczenia · inhibitory proteazy | inne zalecenie | Przy krótkiej kuracji zawierającej rytonawir wstrzymaj naloksegol na czas leczenia i przez kilka dni po jego zakończeniu, bo hamowanie CYP3A4 utrzymuje się jeszcze po odstawieniu rytonawiru. |
| Inhibitor proteazy włączany u pacjenta już przyjmującego naloksegol lub naldemedynękolejność włączenia · obwodowi antagoniści receptorów opioidowych | inne zalecenie | Przy włączaniu inhibitora proteazy u pacjenta leczonego naloksegolem lub naldemedyną zmień lek na zaparcia przed rozpoczęciem terapii przeciwwirusowej. Stężenie antagonisty rośnie szybko po włączeniu inhibitora. |
Połączenie przeciwwskazaneMakrolidy (np. klarytromycyna)+ Obwodowi antagoniści receptorów opioidowych (np. naloksegol, naldemedyna) klasaMakrolidu silnie hamującego CYP3A4 nie stosuje się jednocześnie z obwodowym antagonistą receptorów opioidowych metabolizowanym przez CYP3A4.Jeśli bierzesz lek na zaparcia wywołane lekami przeciwbólowymi, a lekarz przepisuje ci antybiotyk z grupy makrolidów, zapytaj lekarza lub farmaceutę, czy możesz brać oba leki razem, bo klarytromycyny nie łączy się z naloksegolem ani naldemedyną.szybki (godziny)badania kliniczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli bierzesz lek na zaparcia wywołane lekami przeciwbólowymi, a lekarz przepisuje ci antybiotyk z grupy makrolidów, zapytaj lekarza lub farmaceutę, czy możesz brać oba leki razem, bo klarytromycyny nie łączy się z naloksegolem ani naldemedyną.
Klarytromycyna, antybiotyk z grupy makrolidów, spowalnia rozkładanie w organizmie niektórych leków na zaparcia wywołane lekami przeciwbólowymi, takich jak naloksegol i naldemedyna. Ich ilość we krwi rośnie, co może wywołać silny ból brzucha, biegunkę, a nawet objawy podobne do odstawienia leków przeciwbólowych. Inne makrolidy, takie jak azytromycyna, oraz metylonaltrekson nie dają tego problemu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silny ból lub skurcze brzucha
- biegunka
- pocenie się, dreszcze, niepokój lub częste ziewanie
- nudności lub wymioty
- nasilenie bólu mimo przyjmowania leku przeciwbólowego
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PK – transport
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Makrolidu silnie hamującego CYP3A4 nie stosuje się jednocześnie z obwodowym antagonistą receptorów opioidowych metabolizowanym przez CYP3A4. Połączenie klarytromycyny z naloksegolem jest przeciwwskazane, dlatego na czas kuracji klarytromycyną należy wstrzymać naloksegol i wznowić go dopiero po zakończeniu antybiotykoterapii. Jednoczesnego stosowania klarytromycyny z naldemedyną należy unikać, a gdy jest konieczne, pacjenta trzeba ściśle obserwować pod kątem działań niepożądanych. Jeżeli pozwala na to wskazanie, można wybrać azytromycynę zamiast klarytromycyny albo na czas antybiotykoterapii zastąpić antagonistę metylonaltreksonem lub środkiem osmotycznym, takim jak makrogol czy laktuloza.
Skutek kliniczny
Wzrost stężenia naloksegolu lub naldemedyny zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, takich jak silny ból brzucha, biegunka i nudności. Możliwe są także objawy ośrodkowego odstawienia opioidów, takie jak pocenie się, dreszcze, niepokój, ziewanie i wymioty, oraz osłabienie działania przeciwbólowego opioidu.
Mechanizm
Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4 i hamuje P-glikoproteinę. Naloksegol i naldemedyna są metabolizowane głównie przez CYP3A4 i są substratami P-glikoproteiny, dlatego ich stężenie we krwi wyraźnie rośnie. Zahamowanie P-glikoproteiny w barierze krew–mózg może dodatkowo zwiększyć przenikanie tych leków do ośrodkowego układu nerwowego, co znosi ich obwodową wybiórczość. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy makrolidów – dotyczy klarytromycyny, a nie dotyczy azytromycyny, spiramycyny i roksytromycyny ani metylonaltreksonu po stronie antagonistów.
Monitorować
- ból brzucha i biegunka
- objawy odstawienia opioidów (pocenie się, dreszcze, niepokój, ziewanie, wymioty)
- nasilenie bólu świadczące o osłabieniu działania opioidu
- częstość wypróżnień po wstrzymaniu antagonisty
Kiedy ocena się zmienia
| Zakończenie kuracji klarytromycynąodstep · makrolidy | ryzyko maleje | Hamowanie CYP3A4 przez klarytromycynę jest zależne od mechanizmu i utrzymuje się jeszcze przez kilka dni po ostatniej dawce, dlatego naloksegol lub naldemedynę wznawia się dopiero po zakończeniu antybiotykoterapii i obserwuje pacjenta w pierwszych dniach. |
Połączenie przeciwwskazaneNalmefen+ NaldemedynaNie wydawaj nalmefenu pacjentowi, który przyjmuje naldemedynę, bo oznacza to leczenie opioidem, a nalmefenu nie stosuje się u osób przyjmujących agonistów receptorów opioidowych.Nie zaczynaj brać leku na ograniczenie picia alkoholu, dopóki przyjmujesz opioidy, i porozmawiaj z lekarzem o innym leczeniu.szybki (godziny)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie zaczynaj brać leku na ograniczenie picia alkoholu, dopóki przyjmujesz opioidy, i porozmawiaj z lekarzem o innym leczeniu.
Lek na zaparcia po opioidach i lek zmniejszający ochotę na alkohol nie powinny być stosowane razem. Lek na alkohol blokuje działanie leków przeciwbólowych z grupy opioidów, które przyjmujesz. Może to spowodować nagły powrót bólu i objawy podobne do odstawienia, takie jak dreszcze, poty, niepokój, bóle brzucha i biegunka.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nagły nawrót lub nasilenie bólu
- dreszcze, poty, gęsia skórka
- niepokój, rozdrażnienie, ziewanie, łzawienie
- silny ból brzucha, biegunka, nudności lub wymioty
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- PD – antagonizm, PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie wydawaj nalmefenu pacjentowi, który przyjmuje naldemedynę, bo oznacza to leczenie opioidem, a nalmefenu nie stosuje się u osób przyjmujących agonistów receptorów opioidowych[1]. Skieruj pacjenta do lekarza w celu wyboru innego leczenia zmniejszającego spożycie alkoholu. Jeśli leczenie opioidem i naldemedyną zostało zakończone, o włączeniu nalmefenu decyduje lekarz po upewnieniu się, że pacjent nie przyjmuje już opioidów.
Skutek kliniczny
U pacjenta leczonego opioidem dołączenie nalmefenu może wywołać zespół odstawienia opioidów i utratę kontroli bólu. Naldemedyna nasila składową żołądkowo-jelitową tego zespołu – ból brzucha, biegunkę, nudności. Próba przełamania blokady większą dawką opioidu grozi przedawkowaniem po ustąpieniu działania antagonisty.
Mechanizm
Naldemedyna jest obwodowym antagonistą receptorów opioidowych stosowanym wyłącznie u osób leczonych opioidowymi lekami przeciwbólowymi, więc jej obecność oznacza trwające leczenie opioidem. Nalmefenu nie stosuje się u pacjentów przyjmujących agonistów receptorów opioidowych ani u osób, u których podejrzewa się niedawne stosowanie opioidów[1]. Nalmefen jako antagonista ośrodkowy znosi działanie agonisty opioidowego[1], a naldemedyna dokłada blokadę receptorów opioidowych w przewodzie pokarmowym, co sumuje się w kierunku objawów odstawienia. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo naldemedyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A z udziałem UGT1A3 i jest substratem P-gp[2], a nalmefen nie wpływa istotnie na leki metabolizowane przez najczęstsze enzymy CYP450, UGT ani transportery błonowe[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- objawy odstawienia opioidów (niepokój, potliwość, łzawienie, ziewanie, rozszerzone źrenice)
- kontrola bólu
- objawy żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty)
Bezpieczniejsze alternatywy
akamprozat
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Selincro 18 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/selincro-100299622/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rizmoic 200 mcg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/rizmoic-100417040/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Selincro. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/selincro-100299622/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rizmoic. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 28.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/rizmoic-100417040/
Niekorzystna interakcjaBozentan+ LarotrektynibUnikaj łączenia larotrektynibu z bozentanem i w porozumieniu z lekarzem prowadzącym rozważ zamianę bozentanu na antagonistę receptora endoteliny, który nie indukuje CYP3A.Nie odstawiaj żadnego z leków na własną rękę, tylko jak najszybciej porozmawiaj z lekarzem prowadzącym o ewentualnej zmianie leczenia i wykonuj zlecone badania wątrobowe.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie odstawiaj żadnego z leków na własną rękę, tylko jak najszybciej porozmawiaj z lekarzem prowadzącym o ewentualnej zmianie leczenia i wykonuj zlecone badania wątrobowe.
Lek na nadciśnienie płucne może przyspieszać rozkład leku przeciwnowotworowego w organizmie. Przez to lek przeciwnowotworowy może działać słabiej. Oba leki mogą też obciążać wątrobę.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- ciemny mocz
- ból pod prawym łukiem żebrowym
- nudności i brak apetytu
- nasilone zmęczenie
- nasilenie obrzęków lub duszności
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PK – transport, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Unikaj łączenia larotrektynibu z bozentanem i w porozumieniu z lekarzem prowadzącym rozważ zamianę bozentanu na antagonistę receptora endoteliny, który nie indukuje CYP3A.[1] Jeśli połączenie jest konieczne, monitoruj skuteczność larotrektynibu i aktywność aminotransferaz oraz tolerancję bozentanu, zwłaszcza po włączeniu lub odstawieniu któregoś z leków.[2]
Skutek kliniczny
Główne ryzyko to zmniejszenie stężenia larotrektynibu i osłabienie leczenia przeciwnowotworowego. Możliwa jest też zmiana stężenia bozentanu oraz sumowanie się działania uszkadzającego wątrobę.
Mechanizm
Bozentan indukuje CYP3A4 oraz CYP2C9, przez co zmniejsza stężenie w osoczu leków metabolizowanych przez te izoenzymy.[2] Larotrektynib jest substratem CYP3A, a łączenia go z silnymi lub umiarkowanymi induktorami CYP3A należy unikać, ponieważ zmniejszają one jego ekspozycję.[1] Silny induktor zmniejszał AUC larotrektynibu o 81%, a przy umiarkowanych induktorach również oczekuje się spadku ekspozycji.[1] W drugą stronę larotrektynib słabo hamuje CYP3A i hamuje OATP1B1, a jednocześnie słabo indukuje enzymy z rodziny CYP2C.[1] Bozentan jest metabolizowany przez CYP2C9 i CYP3A4, a hamowanie jego wychwytu przez hepatocyty z udziałem białek transportujących silnie zwiększa jego stężenie.[2] Wypadkowy wpływ larotrektynibu na stężenie bozentanu jest więc trudny do przewidzenia. Dodatkowo oba leki mogą zwiększać aktywność aminotransferaz.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Bozentan – umiarkowany induktor CYP3A4[3], larotrektynib – umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[3]
- Bozentan – induktor P-gp[4], larotrektynib – substrat P-gp[5]
- Larotrektynib – słaby inhibitor CYP3A4[3], bozentan – umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[4]
- Larotrektynib – inhibitor OATP1B1[5], bozentan – substrat OATP1B1[3]
- Bozentan: induktor CYP2C19[4], induktor CYP2C9[4], umiarkowany induktor CYP3A4[3], induktor P-gp[4], substrat CYP2C9[4], umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[4], substrat OATP1B1[3], substrat OATP1B3[3]
- Larotrektynib: słaby inhibitor CYP3A4[3], inhibitor OATP1B1[5], induktor CYP2B6[5], substrat BCRP[5], umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[3], substrat P-gp[5]
Monitorować
- odpowiedź guza na leczenie larotrektynibem
- aktywność AlAT i AspAT oraz bilirubina
- tolerancja bozentanu (obrzęki, niedociśnienie, objawy uszkodzenia wątroby)
Bezpieczniejsze alternatywy
ambrysentanmacytentan
Kiedy ocena się zmienia
| Włączenie lub odstawienie bozentanu w trakcie leczenia larotrektynibemkolejność włączenia · bozentan | inne zalecenie | Efekt indukcji narasta i ustępuje stopniowo, dlatego po włączeniu, zmianie dawki lub odstawieniu bozentanu ekspozycja na larotrektynib zmienia się z opóźnieniem. W tym okresie oceniaj skuteczność i tolerancję larotrektynibu. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi 25 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Tracleer 62,5 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/tracleer-100111848/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Tracleer. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/tracleer-100111848/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Niekorzystna interakcjaBudezonid+ LarotrektynibPołączenie można stosować, ale przy długotrwałym leczeniu budezonidem należy obserwować pacjenta pod kątem ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów.Stosuj oba leki tak, jak zalecił lekarz, i powiedz mu o niepokojących objawach, zwłaszcza jeśli przyjmujesz budezonid przez dłuższy czas.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Stosuj oba leki tak, jak zalecił lekarz, i powiedz mu o niepokojących objawach, zwłaszcza jeśli przyjmujesz budezonid przez dłuższy czas.
Lek przeciwnowotworowy larotrektynib może nieco spowalniać rozkład budezonidu w organizmie. Przez to więcej budezonidu może przedostawać się do krwi i działać nie tylko tam, gdzie go podajesz. Przy sprayu do nosa lub inhalacjach stosowanych krótko ryzyko jest małe, a większe przy tabletkach lub kapsułkach z budezonidem przyjmowanych długo.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zaokrąglenie twarzy lub szybki przyrost masy ciała
- obrzęki nóg
- wzmożone pragnienie i częste oddawanie moczu
- nietypowe osłabienie lub zawroty głowy
- łatwe powstawanie siniaków
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenie można stosować, ale przy długotrwałym leczeniu budezonidem należy obserwować pacjenta pod kątem ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów.[1] Łączenia budezonidu z inhibitorami CYP3A należy unikać, chyba że korzyść przewyższa ryzyko, a przy długotrwałym leczeniu warto rozważyć najmniejszą skuteczną dawkę budezonidu.[1] Przy leczeniu krótkotrwałym, trwającym 1–2 tygodnie, wpływ inhibitorów CYP3A ma ograniczone znaczenie kliniczne.[1]
Skutek kliniczny
Możliwe nasilenie ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów, takich jak objawy zespołu Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, hiperglikemia czy nadciśnienie tętnicze. Ryzyko jest największe przy doustnym budezonidzie i długotrwałym leczeniu, a przy podaniu donosowym lub wziewnym przez krótki czas jest niewielkie.
Mechanizm
Larotrektynib słabo hamuje izoenzym CYP3A, co podczas jego stosowania zwiększało ekspozycję na doustny midazolam 1,7-krotnie.[2] Budezonid jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego izoenzymu zwiększają jego stężenie w osoczu i ryzyko ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów.[1] Można więc oczekiwać umiarkowanego wzrostu ekspozycji na budezonid, mniejszego niż przy silnych inhibitorach.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
Monitorować
- objawy zespołu Cushinga (zaokrąglenie twarzy, przyrost masy ciała, rozstępy)
- glikemia
- ciśnienie tętnicze
- objawy niewydolności nadnerczy po odstawieniu budezonidu
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| Donosowa lub wziewnadroga podania · budezonid | ryzyko maleje | Przy podaniu donosowym lub wziewnym w zwykłych dawkach ekspozycja ogólnoustrojowa na budezonid jest mała, a larotrektynib jest tylko słabym inhibitorem CYP3A, więc istotny klinicznie efekt jest mało prawdopodobny. |
| czas leczenia ≤ 14 dnibudezonid | ryzyko maleje | Przy leczeniu krótkotrwałym, trwającym 1–2 tygodnie, wpływ inhibitorów CYP3A na budezonid ma ograniczone znaczenie kliniczne. |
| Doustnadroga podania · budezonid | inne zalecenie | Doustny budezonid podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia przez CYP3A4, więc hamowanie tego izoenzymu może wyraźniej zwiększyć ekspozycję ogólnoustrojową. Zaleca się regularną kontrolę objawów ogólnoustrojowych działań glikokortykosteroidów, glikemii i ciśnienia tętniczego. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową, aerozol do nosa, zawiesina. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/tafen-nasal-100193734/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi 25 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 18.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 18.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Niekorzystna interakcjaBuprenorfina+ LarotrektynibPołączenia nie zaleca się, a jeśli jest konieczne, należy monitorować pacjenta pod kątem nadmiernego działania opioidu.Nie zmieniaj samodzielnie dawek, nie pij alkoholu i powiedz lekarzowi, jeśli po rozpoczęciu leczenia larotrektynibem czujesz się wyraźnie bardziej senny.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie zmieniaj samodzielnie dawek, nie pij alkoholu i powiedz lekarzowi, jeśli po rozpoczęciu leczenia larotrektynibem czujesz się wyraźnie bardziej senny.
Lek przeciwnowotworowy larotrektynib może spowolnić rozkładanie buprenorfiny w organizmie. Przez to buprenorfina może działać silniej niż zwykle. Możesz być bardziej senny, mieć zawroty głowy, a rzadko wolniej oddychać.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silna senność lub trudność w obudzeniu się
- wolny lub płytki oddech
- zawroty głowy i chwiejność
- splątanie
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenia nie zaleca się, a jeśli jest konieczne, należy monitorować pacjenta pod kątem nadmiernego działania opioidu. Buprenorfiny nie zaleca się łączyć z lekami wpływającymi na aktywność CYP3A4.[1] Przy włączaniu larotrektynibu u pacjenta na stałej dawce buprenorfiny należy obserwować go w pierwszych dniach i w razie nasilonej sedacji rozważyć zmniejszenie dawki buprenorfiny. Należy unikać dodatkowych leków hamujących OUN i alkoholu.[1] Po odstawieniu larotrektynibu trzeba ocenić, czy kontrola bólu lub objawów odstawiennych pozostaje wystarczająca.
Skutek kliniczny
Wyższe stężenie buprenorfiny może nasilić jej działania niepożądane, przede wszystkim senność, zawroty głowy, zaparcia i nudności. W skrajnych przypadkach, zwłaszcza przy innych lekach hamujących OUN lub alkoholu, może dojść do depresji oddechowej. Znaczenie hamowania CYP3A dla działania buprenorfiny nie zostało wyjaśnione.[1]
Mechanizm
Buprenorfina jest metabolizowana przez CYP3A4, a leki hamujące ten izoenzym mogą zwalniać jej metabolizm.[1] Larotrektynib jest słabym inhibitorem CYP3A – podawany w dawce 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni zwiększał Cmax i AUC doustnego midazolamu 1,7-krotnie.[2] Można więc oczekiwać umiarkowanego wzrostu ekspozycji na buprenorfinę. Buprenorfina nie wpływa istotnie na enzymy i transportery, od których zależy larotrektynib.
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
Monitorować
- stopień sedacji
- częstość i głębokość oddechów
- zawroty głowy i ryzyko upadków
- kontrola bólu lub objawów odstawiennych po zmianach dawkowania
Bezpieczniejsze alternatywy
morfinahydromorfon
Kiedy ocena się zmienia
| Larotrektynib włączany u pacjenta na stałej dawce buprenorfinykolejność włączenia · larotrektynib | inne zalecenie | Największe ryzyko nadmiernego działania buprenorfiny występuje w pierwszych dniach po włączeniu larotrektynibu – wtedy należy szczególnie obserwować sedację i oddech, a po odstawieniu larotrektynibu ocenić, czy dawka buprenorfiny nadal wystarcza. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Bunondol 0,2 mg, tabletki podjęzykowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/bunondol-100011957/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi 25 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 20.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Bunondol. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 20.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/bunondol-100011957/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Vitrakvi. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 20.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/vitrakvi-100426670/
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.