Interakcje / Leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu / Leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu i opioidy – pochodne morfinanu
Leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu i opioidy – pochodne morfinanu
Jaki opis pokazać?
Połączenie przeciwwskazane
Leku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu, który blokuje receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem z grupy pochodnych morfinanu – połączenie jest przeciwwskazane.
Jeśli bierzesz lek na uzależnienie od alkoholu, który blokuje działanie opioidów, nie przyjmuj opioidowego leku przeciwbólowego i przed każdym zabiegiem lub wizytą u lekarza powiedz, że stosujesz ten lek.
Interakcja klasy Leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu + opioidy – pochodne morfinanu
Opis dotyczy wszystkich leków z obu grup, poza wyjątkami wymienionymi niżej.
- Leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu
- naltrekson, disulfiram, akamprozat wapnia, nalmefen
- Opioidy – pochodne morfinanu
- nalbufina
Wyjątki – te leki zachowują się inaczej
- disulfiram – Disulfiram hamuje dehydrogenazę aldehydową i nie działa na receptory opioidowe, więc nie znosi działania nalbufiny ani nie wywołuje objawów odstawienia. Nie jest znana istotna interakcja farmakokinetyczna z nalbufiną.
- akamprozat wapnia – Akamprozat moduluje przekaźnictwo glutaminianergiczne i GABA-ergiczne, nie wiąże się z receptorami opioidowymi, nie jest metabolizowany w wątrobie i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki. Nie wpływa na działanie ani na stężenie nalbufiny.
Połączenie przeciwwskazaneLeki stosowane w uzależnieniu od alkoholu (np. naltrekson, nalmefen)+ Opioidy – pochodne morfinanu (np. nalbufina) klasaLeku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu, który blokuje receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem z grupy pochodnych morfinanu – połączenie jest przeciwwskazane.Jeśli bierzesz lek na uzależnienie od alkoholu, który blokuje działanie opioidów, nie przyjmuj opioidowego leku przeciwbólowego i przed każdym zabiegiem lub wizytą u lekarza powiedz, że stosujesz ten lek.szybki (godziny)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli bierzesz lek na uzależnienie od alkoholu, który blokuje działanie opioidów, nie przyjmuj opioidowego leku przeciwbólowego i przed każdym zabiegiem lub wizytą u lekarza powiedz, że stosujesz ten lek.
Niektóre leki na uzależnienie od alkoholu, takie jak naltrekson i nalmefen, blokują działanie opioidów. Przez to opioidowy lek przeciwbólowy, na przykład nalbufina, przestaje uśmierzać ból. Branie większej dawki opioidu, żeby poczuć ulgę, jest niebezpieczne, bo może zatrzymać oddech. Disulfiram i akamprozat nie blokują opioidów i nie mają tej interakcji.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- lek przeciwbólowy nie łagodzi bólu
- silna senność lub trudność z obudzeniem się
- wolny, płytki oddech lub duszność
- nagły niepokój, dreszcze, potliwość, biegunka, rozszerzone źrenice
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Leku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu, który blokuje receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem z grupy pochodnych morfinanu – połączenie jest przeciwwskazane. Naltrekson odstawia się co najmniej 72 godziny przed planowanym podaniem nalbufiny, a nalmefen co najmniej tydzień wcześniej. Gdy opioid jest konieczny w trybie pilnym, stosuje się go wyłącznie w warunkach szpitalnych z możliwością wspomagania oddychania, ponieważ dawka potrzebna do uzyskania analgezji jest trudna do przewidzenia. U pacjenta wymagającego leczenia opioidami można rozważyć zmianę leczenia uzależnienia na akamprozat lub disulfiram, które nie blokują receptorów opioidowych.
Skutek kliniczny
Nalbufina podana pacjentowi przyjmującemu naltrekson lub nalmefen zwykle nie łagodzi bólu. Próba przełamania blokady zwiększaniem dawek opioidu grozi depresją oddechową i nadmierną sedacją, zwłaszcza gdy antagonista przestaje działać. U pacjenta uzależnionego od opioidów antagonista może wywołać ostry zespół odstawienia.
Mechanizm
Naltrekson i nalmefen są antagonistami receptorów opioidowych i wypierają opioidy z miejsc wiązania. Nalbufina działa przeciwbólowo głównie jako agonista receptora kappa, a antagoniści stosowani w uzależnieniu od alkoholu blokują również ten receptor, dlatego jej działanie przeciwbólowe zostaje znacznie osłabione lub zniesione. Interakcja dotyczy wyłącznie leków grupy a blokujących receptory opioidowe i nie obejmuje disulfiramu ani akamprozatu.
Monitorować
- skuteczność leczenia przeciwbólowego
- częstość i głębokość oddechów
- poziom sedacji
- objawy odstawienia opioidów (niepokój, rozszerzenie źrenic, potliwość, biegunka)
Kiedy ocena się zmienia
| odstep ≥ 72 godziny od ostatniej dawki naltreksonuleki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | ryzyko maleje | Po odstawieniu naltreksonu co najmniej 72 godziny wcześniej nalbufinę można podać, ale pacjent może być bardziej wrażliwy na opioidy, dlatego zaczyna się od mniejszych dawek i monitoruje oddech oraz sedację. |
| Tydzień od ostatniej dawki nalmefenuodstep · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | ryzyko maleje | Po odstawieniu nalmefenu co najmniej tydzień wcześniej nalbufinę można stosować z ostrożnym dawkowaniem i kontrolą oddechu oraz sedacji. |
Alkohol przy tych lekach
Leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu a alkohol: brak opisu w bazie.
Opioidy – pochodne morfinanu a alkohol: brak opisu w bazie.
Inne interakcje tych leków 23
Połączenie przeciwwskazaneLeki stosowane w uzależnieniu od alkoholu (np. naltrekson, nalmefen)+ Naturalne alkaloidy opium (np. oksykodon, morfina, dihydrokodeina) klasaNie łącz antagonisty opioidowego stosowanego w uzależnieniu od alkoholu z naturalnym alkaloidem opium, bo takie połączenie jest przeciwwskazane w ChPL.Jeśli bierzesz lek na uzależnienie od alkoholu blokujący działanie opioidów, nie przyjmuj jednocześnie silnego leku przeciwbólowego ani przeciwkaszlowego z grupy opioidów i przed każdym zabiegiem lub nowym lekiem przeciwbólowym powiedz lekarzowi, że go stosujesz.szybki (godziny)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli bierzesz lek na uzależnienie od alkoholu blokujący działanie opioidów, nie przyjmuj jednocześnie silnego leku przeciwbólowego ani przeciwkaszlowego z grupy opioidów i przed każdym zabiegiem lub nowym lekiem przeciwbólowym powiedz lekarzowi, że go stosujesz.
Naltrekson i nalmefen, które pomagają ograniczyć picie alkoholu, blokują działanie silnych leków przeciwbólowych i przeciwkaszlowych z grupy opioidów, takich jak morfina, oksykodon czy dihydrokodeina. Przez to lek przeciwbólowy może w ogóle nie działać, a jeśli przyjmujesz opioidy od dłuższego czasu, połączenie może wywołać nagłe i bardzo nieprzyjemne objawy odstawienia. Nie próbuj przełamać tego działania, biorąc większą dawkę opioidu, bo może to być groźne dla życia. Disulfiram i akamprozat nie wchodzą w tę interakcję.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- lek przeciwbólowy nie działa i ból się nie zmniejsza
- nagły niepokój, rozdrażnienie, dreszcze, poty i gęsia skórka
- nudności, wymioty, biegunka lub skurcze brzucha
- kołatanie serca, łzawienie oczu, katar i ziewanie
- bardzo wolny lub płytki oddech, silna senność albo trudność z obudzeniem się – wezwij pogotowie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Nie łącz antagonisty opioidowego stosowanego w uzależnieniu od alkoholu z naturalnym alkaloidem opium, bo takie połączenie jest przeciwwskazane w ChPL. Naltrekson i nalmefen można włączyć dopiero po okresie wolnym od opioidów, a u pacjenta z wątpliwą historią przyjmowania opioidów należy to potwierdzić przed pierwszą dawką. Gdy planowane jest leczenie opioidem, na przykład przed zabiegiem, naltrekson odstawia się z kilkudniowym wyprzedzeniem, a nalmefen z około tygodniowym, zgodnie z ChPL. W bólu u pacjenta przyjmującego antagonistę należy w pierwszej kolejności stosować leki nieopioidowe i znieczulenie miejscowe lub regionalne. Jeśli opioid jest niezbędny w sytuacji nagłej, podaje się go wyłącznie w warunkach szpitalnych z możliwością monitorowania oddechu i prowadzenia resuscytacji. Gdy pacjent wymaga przewlekłego leczenia opioidem, a jednocześnie leczenia uzależnienia od alkoholu, należy rozważyć akamprozat lub disulfiram zamiast antagonisty.
Skutek kliniczny
Połączenie antagonisty opioidowego z naturalnym alkaloidem opium powoduje brak lub wyraźne osłabienie działania przeciwbólowego i przeciwkaszlowego opioidu. Gdy antagonista zostanie podany pacjentowi przewlekle przyjmującemu opioid, może wystąpić gwałtowny zespół odstawienny z pobudzeniem, bólami, wymiotami, biegunką, potami i tachykardią. Próba przełamania blokady dużymi dawkami opioidu grozi ciężką depresją oddechową, gdy antagonista przestaje działać, a po odstawieniu antagonisty spada tolerancja na opioidy, co zwiększa ryzyko przedawkowania wcześniej tolerowanej dawki.
Mechanizm
Naltrekson i nalmefen to antagoniści receptorów opioidowych, którzy wiążą się z receptorem mi silniej niż morfina, oksykodon czy dihydrokodeina i wypierają je z miejsca działania. Blokada jest kompetycyjna, więc przy typowych dawkach opioid przestaje działać przeciwbólowo i przeciwkaszlowo, a u osoby z fizyczną zależnością od opioidu podanie antagonisty wywołuje nagły zespół odstawienny. Interakcja nie dotyczy disulfiramu ani akamprozatu, które nie działają na receptory opioidowe.
Monitorować
- skuteczność leczenia przeciwbólowego
- objawy zespołu odstawiennego od opioidów po pierwszej dawce antagonisty
- częstość i głębokość oddechu oraz stopień sedacji przy podawaniu opioidu w sytuacji nagłej
- wywiad dotyczący przyjmowania opioidów, w tym leków przeciwkaszlowych z dihydrokodeiną
- ryzyko przedawkowania opioidu po odstawieniu antagonisty
Kiedy ocena się zmienia
| Antagonista włączany u osoby przewlekle przyjmującej opioidkolejność włączenia · pacjent | ryzyko rośnie | Włączenie naltreksonu lub nalmefenu u pacjenta przewlekle przyjmującego morfinę, oksykodon lub dihydrokodeinę wywołuje gwałtowny zespół odstawienny, dlatego przed pierwszą dawką antagonisty trzeba potwierdzić okres wolny od opioidów. |
| Okres po odstawieniu antagonistyodstep · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | inne zalecenie | Po odstawieniu naltreksonu lub nalmefenu tolerancja na opioidy jest obniżona, więc dawkę opioidu należy dobierać ostrożnie od najmniejszej skutecznej i monitorować oddech, a planowane leczenie opioidem rozpoczynać dopiero po upływie okresu wskazanego w ChPL. |
| Dawka większa niż zwykle stosowana w leczeniu bóludawka · naturalne alkaloidy opium | ryzyko rośnie | Przełamywanie blokady receptorów dużymi dawkami opioidu grozi ciężką depresją oddechową, zwłaszcza gdy stężenie antagonisty spada, dlatego takie postępowanie dopuszczalne jest tylko w warunkach szpitalnych z pełnym monitorowaniem. |
Połączenie przeciwwskazaneLeki stosowane w uzależnieniu od alkoholu (np. naltrekson, nalmefen)+ Opioidy anestetyczne (np. sufentanyl, remifentanyl) klasaLeku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu, który blokuje receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem anestetycznym, a przed planowanym zabiegiem odstawia się go z wyprzedzeniem.Jeśli przyjmujesz lek na uzależnienie od alkoholu i czeka cię zabieg w znieczuleniu, powiedz o tym lekarzowi i anestezjologowi z wyprzedzeniem, bo lek może trzeba odstawić kilka dni wcześniej.szybki (godziny)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz lek na uzależnienie od alkoholu i czeka cię zabieg w znieczuleniu, powiedz o tym lekarzowi i anestezjologowi z wyprzedzeniem, bo lek może trzeba odstawić kilka dni wcześniej.
Naltrekson i nalmefen, czyli leki pomagające ograniczyć picie alkoholu, blokują działanie silnych leków przeciwbólowych z grupy opioidów. Dlatego sufentanyl i remifentanyl podawane podczas operacji mogą wtedy nie uśmierzać bólu. Próba podania dużych dawek, aby pokonać tę blokadę, może być niebezpieczna dla oddychania. Disulfiram i akamprozat nie wywołują tego problemu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silny ból mimo podanych leków przeciwbólowych
- spowolniony lub płytki oddech
- nadmierna senność, trudność z wybudzeniem
- niepokój, poty, dreszcze, biegunka po ponownym włączeniu leku na uzależnienie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Leku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu, który blokuje receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem anestetycznym, a przed planowanym zabiegiem odstawia się go z wyprzedzeniem. Naltrekson odstawia się co najmniej 72 godziny przed planowanym podaniem opioidu, a nalmefen około tygodnia wcześniej. Gdy zabieg jest pilny i antagonista nie został odstawiony, priorytetem jest znieczulenie regionalne i analgezja nieopioidowa. Jeśli opioid jest niezbędny, podaje go anestezjolog w warunkach pełnego monitorowania oddechu, z gotowością do wentylacji. Po zabiegu naltrekson lub nalmefen włącza się ponownie dopiero po zakończeniu leczenia opioidami. Disulfiram i akamprozat można kontynuować w okresie okołooperacyjnym, jeśli nie ma innych przeciwwskazań.
Skutek kliniczny
U pacjenta przyjmującego naltrekson lub nalmefen sufentanyl i remifentanyl mogą nie zapewnić skutecznej analgezji śródoperacyjnej i pooperacyjnej. Zwiększanie dawki opioidu w celu przełamania blokady niesie ryzyko ciężkiej depresji oddechowej i nadmiernej sedacji, zwłaszcza po ustąpieniu działania antagonisty. Podanie antagonisty pacjentowi otrzymującemu opioid może natomiast odwrócić analgezję i wywołać objawy odstawienia.
Mechanizm
Naltrekson i nalmefen blokują receptory opioidowe μ, z którymi wiążą się sufentanyl i remifentanyl. Kompetycyjnie wypierają agonistę z receptora, więc zmniejszają lub znoszą działanie przeciwbólowe i uspokajające opioidu anestetycznego. Blokada utrzymuje się przez czas działania antagonisty. Pokonanie jej dużymi dawkami opioidu grozi nagłą, głęboką depresją oddechową, gdy stężenie antagonisty spada. Interakcja dotyczy obu opioidów anestetycznych w jednakowym stopniu. Disulfiram i akamprozat nie mają tego mechanizmu.
Monitorować
- częstość i głębokość oddechu oraz saturacja
- stopień sedacji
- skuteczność analgezji (skala bólu)
- objawy odstawienia opioidów przy ponownym włączaniu antagonisty
- czas od ostatniej dawki naltreksonu lub nalmefenu
Kiedy ocena się zmienia
| odstep ≥ 72 godziny od ostatniej dawki naltreksonuleki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | ryzyko maleje | Odstawienie naltreksonu co najmniej 72 godziny przed planowanym podaniem opioidu zwykle przywraca jego skuteczność. Mimo to zaleca się ostrożne dawkowanie i monitorowanie oddechu, bo wrażliwość receptorów może być zwiększona. |
| odstep ≥ 1 tydzień od ostatniej dawki nalmefenuleki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | ryzyko maleje | Nalmefen odstawia się około tygodnia przed przewidywanym zastosowaniem opioidów. Po tym czasie można podać opioid anestetyczny przy standardowym monitorowaniu. |
| Włączenie antagonisty u pacjenta otrzymującego opioidkolejność włączenia · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | inne zalecenie | Naltrekson lub nalmefen włącza się ponownie dopiero po zakończeniu leczenia opioidami i odpowiednim okresie bez opioidów. Zbyt wczesne podanie antagonisty odwraca analgezję i może wywołać zespół odstawienny. |
Połączenie przeciwwskazaneLeki stosowane w uzależnieniu od alkoholu (np. naltrekson, nalmefen)+ Opioidy – pochodne orypawiny (np. buprenorfina) klasaLeków stosowanych w uzależnieniu od alkoholu, które blokują receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem z grupy pochodnych orypawiny – połączenie jest przeciwwskazane.Nie łącz leku na uzależnienie od alkoholu blokującego opioidy z lekiem opioidowym i zawsze mów lekarzowi oraz farmaceucie, że przyjmujesz oba leki.szybki (godziny)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Nie łącz leku na uzależnienie od alkoholu blokującego opioidy z lekiem opioidowym i zawsze mów lekarzowi oraz farmaceucie, że przyjmujesz oba leki.
Naltrekson i nalmefen, czyli niektóre leki na uzależnienie od alkoholu, blokują działanie leków opioidowych, takich jak buprenorfina. Jeśli przyjmujesz buprenorfinę, nagłe włączenie takiego leku może wywołać silne objawy odstawienia, a buprenorfina przestaje uśmierzać ból. Próba „przebicia” blokady większą dawką opioidu może skończyć się groźnym przedawkowaniem. Disulfiramu i akamprozatu to nie dotyczy.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nagłe pocenie się, dreszcze, gęsia skórka
- nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha
- silny niepokój, rozdrażnienie, kołatanie serca
- nagły powrót bólu mimo przyjmowania leku przeciwbólowego
- nadmierna senność, spowolniony lub płytki oddech po przyjęciu opioidu
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Leków stosowanych w uzależnieniu od alkoholu, które blokują receptory opioidowe, nie łączy się z opioidem z grupy pochodnych orypawiny – połączenie jest przeciwwskazane. Naltrekson i nalmefen włącza się dopiero po całkowitym odstawieniu buprenorfiny i upewnieniu się, że pacjent nie przyjmuje opioidów, a przy wątpliwościach warto wykonać test na obecność opioidów. Buprenorfina ma długi okres półtrwania, a postacie o przedłużonym uwalnianiu działają tygodniami, więc odstęp przed włączeniem antagonisty musi być odpowiednio dłuższy. Gdy u pacjenta leczonego naltreksonem lub nalmefenem planowane jest leczenie opioidem, antagonistę odstawia się z wyprzedzeniem, a w nagłym bólu stosuje się leczenie nieopioidowe lub znieczulenie regionalne. Jeśli opioid jest niezbędny przy działającej blokadzie, podaje się go wyłącznie w warunkach szpitalnych z możliwością wspomagania oddychania. Pacjentowi uzależnionemu od alkoholu i leczonemu buprenorfiną można zaproponować akamprozat lub, przy zachowaniu zwykłych ostrzeżeń, disulfiram.
Skutek kliniczny
Włączenie naltreksonu lub nalmefenu u pacjenta przyjmującego buprenorfinę może wywołać nagły, ciężki zespół odstawienny z pobudzeniem, wymiotami, biegunką, potami i tachykardią. U pacjenta leczonego antagonistą buprenorfina traci działanie przeciwbólowe, a próba przełamania blokady dużymi dawkami opioidu grozi przedawkowaniem z depresją oddechową, gdy blokada słabnie. Po odstawieniu antagonisty wrażliwość na opioidy może być zwiększona, co podnosi ryzyko przedawkowania nawet zwykłymi dawkami.
Mechanizm
Naltrekson i nalmefen są antagonistami receptorów opioidowych i konkurują z buprenorfiną o receptor μ. Blokują jej działanie przeciwbólowe i substytucyjne, a u pacjenta zależnego fizycznie od opioidów wypierają agonistę z receptora i wywołują ostry zespół odstawienny. Interakcja dotyczy tylko leków z grupy a, które blokują receptory opioidowe. Disulfiram i akamprozat w nią nie wchodzą.
Monitorować
- potwierdzenie braku przyjmowania opioidów przed włączeniem naltreksonu lub nalmefenu, w razie potrzeby test w moczu
- objawy zespołu odstawiennego po pierwszej dawce antagonisty
- skuteczność przeciwbólowa buprenorfiny u pacjenta, który mógł przyjmować antagonistę
- sedacja, częstość i głębokość oddechów przy podawaniu opioidu w trakcie blokady lub wkrótce po odstawieniu antagonisty
Kiedy ocena się zmienia
| Antagonista włączany u pacjenta przyjmującego buprenorfinękolejność włączenia · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | ryzyko rośnie | Włączenie naltreksonu lub nalmefenu u pacjenta zależnego od buprenorfiny grozi gwałtownym zespołem odstawiennym. Przed pierwszą dawką antagonisty konieczny jest odpowiednio długi okres bez opioidów. |
| Iniekcja o przedłużonym uwalnianiu lub system transdermalnypostać · opioidy – pochodne orypawiny | inne zalecenie | Po ostatniej iniekcji depot lub zdjęciu plastra buprenorfina utrzymuje się w organizmie znacznie dłużej niż po tabletce podjęzykowej. Odstęp przed włączeniem antagonisty trzeba odpowiednio wydłużyć. |
| Okres tuż po odstawieniu naltreksonu lub nalmefenuodstep · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | inne zalecenie | Po zakończeniu blokady wrażliwość na opioidy może być zwiększona. Buprenorfinę i inne opioidy rozpoczyna się od małych dawek z obserwacją oddechu i sedacji. |
Połączenie przeciwwskazaneLeki stosowane w uzależnieniu od alkoholu (np. naltrekson, nalmefen)+ Opioidy – pochodne fenylopiperydyny (np. fentanyl) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu leku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu blokującego receptory opioidowe i opioidu z grupy pochodnych fenylopiperydyny połączenie jest przeciwwskazane.Nie przyjmuj leku na uzależnienie od alkoholu blokującego działanie opioidów razem z lekiem przeciwbólowym z grupy fentanylu i zawsze mów lekarzowi, dentyście i farmaceucie, że go stosujesz.szybki (godziny)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Nie przyjmuj leku na uzależnienie od alkoholu blokującego działanie opioidów razem z lekiem przeciwbólowym z grupy fentanylu i zawsze mów lekarzowi, dentyście i farmaceucie, że go stosujesz.
Niektóre leki na uzależnienie od alkoholu, takie jak naltrekson i nalmefen, blokują działanie silnych leków przeciwbólowych z grupy opioidów, np. fentanylu. Gdy przyjmujesz oba leki, fentanyl może przestać uśmierzać ból, a jeśli już go stosujesz, nagle mogą pojawić się silne objawy odstawienia. Próba „przebicia” blokady większą dawką fentanylu może doprowadzić do zatrzymania oddechu. Disulfiram i akamprozat nie wchodzą w tę interakcję.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nagły niepokój, pocenie się, dreszcze i gęsia skórka
- wymioty, biegunka lub skurcze brzucha
- kołatanie serca
- silny ból mimo przyjęcia leku przeciwbólowego
- nadmierna senność, spowolniony lub płytki oddech – wezwij pogotowie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu leku stosowanego w uzależnieniu od alkoholu blokującego receptory opioidowe i opioidu z grupy pochodnych fenylopiperydyny połączenie jest przeciwwskazane. Naltreksonu ani nalmefenu nie włącza się u pacjenta, który przyjmuje fentanyl w jakiejkolwiek postaci, w tym w plastrach, lub niedawno go przyjmował. Przed rozpoczęciem leczenia antagonistą trzeba upewnić się, że pacjent przez odpowiednio długi czas nie przyjmował opioidów. Gdy u pacjenta leczonego naltreksonem lub nalmefenem planowany jest zabieg lub potrzebne jest leczenie bólu, należy w miarę możliwości odstawić antagonistę z wyprzedzeniem i wybrać analgezję nieopioidową lub regionalną. Jeśli opioid jest niezbędny w nagłej sytuacji, podaje się go wyłącznie w warunkach szpitalnych z możliwością monitorowania oddechu i wspomagania oddychania. Disulfiram i akamprozat nie wchodzą w tę interakcję z fentanylem.
Skutek kliniczny
U pacjenta przyjmującego fentanyl włączenie naltreksonu lub nalmefenu może wywołać szybki i nasilony zespół odstawienny z pobudzeniem, bólem, wymiotami, biegunką, tachykardią i wzrostem ciśnienia. U pacjenta leczonego antagonistą fentanyl nie działa przeciwbólowo w zwykłych dawkach. Próba przełamania blokady dużymi dawkami fentanylu grozi ciężką depresją oddechową, gdy działanie antagonisty słabnie. Po odstawieniu antagonisty wrażliwość na opioidy może być większa niż przed leczeniem, co zwiększa ryzyko przedawkowania.
Mechanizm
Naltrekson i nalmefen są antagonistami receptorów opioidowych. Wiążą się z receptorem mi silniej niż fentanyl i wypierają go z receptora albo nie dopuszczają do jego przyłączenia. Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i nie zależy od metabolizmu ani wydalania. Dotyczy tylko tych leków z grupy A, które blokują receptory opioidowe, czyli naltreksonu i nalmefenu. Po stronie fentanylu dotyczy każdej postaci i drogi podania, bo wszystkie działają przez receptor mi.
Monitorować
- objawy zespołu odstawiennego od opioidów po włączeniu antagonisty
- skuteczność leczenia przeciwbólowego
- częstość oddechów, saturacja i stopień sedacji przy podawaniu fentanylu pacjentowi z blokadą lub po jej ustąpieniu
- wywiad o wszystkich przyjmowanych opioidach, także w plastrach i w postaci donosowej, przed wydaniem antagonisty
Kiedy ocena się zmienia
| Antagonista włączony u pacjenta przyjmującego fentanylkolejność włączenia · pacjent | ryzyko rośnie | Włączenie naltreksonu lub nalmefenu u pacjenta stosującego fentanyl, także transdermalnie, wywołuje szybki i nasilony zespół odstawienny. Przed włączeniem antagonisty pacjent musi przez odpowiednio długi czas nie przyjmować opioidów. |
| Fentanyl podany pacjentowi leczonemu antagonistąkolejność włączenia · pacjent | inne zalecenie | U pacjenta z blokadą receptorów fentanyl w zwykłych dawkach nie działa przeciwbólowo. Opioid podaje się tylko w warunkach szpitalnych z monitorowaniem oddechu, a preferuje się analgezję nieopioidową lub regionalną. |
| Okres po odstawieniu naltreksonu lub nalmefenuodstep · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | inne zalecenie | Po ustąpieniu blokady wrażliwość na opioidy może być większa niż przed leczeniem. Fentanyl należy dawkować ostrożnie, zaczynając od małych dawek, z monitorowaniem oddechu i sedacji. Przed planowanym zabiegiem antagonistę odstawia się z wyprzedzeniem. |
Połączenie przeciwwskazaneLeki stosowane w uzależnieniu od alkoholu (np. naltrekson, nalmefen)+ Leki stosowane w uzależnieniu od opioidów (np. metadon, lewometadon) klasaLeku na uzależnienie od alkoholu blokującego receptory opioidowe nie stosuje się u osoby przyjmującej lek substytucyjny w uzależnieniu od opioidów.Nie przyjmuj leku na uzależnienie od alkoholu blokującego działanie opioidów, jeśli bierzesz lek substytucyjny na uzależnienie od opioidów, i zawsze mów lekarzowi oraz farmaceucie, że jesteś leczony metadonem lub lewometadonem.szybki (godziny)rozległe badania
Połączenie przeciwwskazane
Nie przyjmuj leku na uzależnienie od alkoholu blokującego działanie opioidów, jeśli bierzesz lek substytucyjny na uzależnienie od opioidów, i zawsze mów lekarzowi oraz farmaceucie, że jesteś leczony metadonem lub lewometadonem.
Naltrekson i nalmefen, czyli leki pomagające ograniczyć picie alkoholu, blokują działanie metadonu i lewometadonu. Jeśli przyjmujesz metadon lub lewometadon, takie połączenie może w ciągu kilkudziesięciu minut wywołać silny zespół odstawienia z wymiotami, biegunką, bólami i silnym niepokojem. Próba przełamania tej blokady większą dawką opioidu może skończyć się groźnym zatruciem. Akamprozat i disulfiram nie mają takiego działania i można je stosować razem z metadonem.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nagły niepokój, drżenie, gęsia skórka i silne poty po przyjęciu leku
- wymioty, biegunka, skurcze brzucha
- bóle mięśni i kości, ziewanie, łzawienie, katar
- szybkie bicie serca
- silna senność, spowolniony lub płytki oddech, bardzo wąskie źrenice – wezwij pogotowie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Leku na uzależnienie od alkoholu blokującego receptory opioidowe nie stosuje się u osoby przyjmującej lek substytucyjny w uzależnieniu od opioidów. Naltreksonu ani nalmefenu nie wydaje się pacjentowi leczonemu metadonem lub lewometadonem, a przed ich włączeniem trzeba ustalić, czy pacjent nie przyjmuje opioidów w żadnej postaci. Antagonistę można rozważyć dopiero po zakończeniu terapii substytucyjnej i odpowiednio długim okresie bez opioidów, w porozumieniu z lekarzem prowadzącym leczenie uzależnienia. U pacjenta w programie substytucyjnym, który potrzebuje leczenia uzależnienia od alkoholu, lekiem wyboru jest akamprozat albo, przy pełnej abstynencji i współpracy, disulfiram. Gdy metadon lub lewometadon włącza się po odstawieniu antagonisty, zaczyna się od małej dawki ze względu na utratę tolerancji.
Skutek kliniczny
Połączenie antagonisty opioidowego z metadonem lub lewometadonem wywołuje ostry, wytrącony zespół odstawienia opioidów, który może być ciężki i długotrwały ze względu na długi okres półtrwania metadonu. Pojawiają się niepokój, pobudzenie, bóle mięśni, wymioty, biegunka, tachykardia i wzrost ciśnienia, a u osób obciążonych także odwodnienie i zaburzenia elektrolitowe. Leczenie substytucyjne traci skuteczność, a próba przełamania blokady dużymi dawkami opioidu grozi zatruciem z depresją oddechową. Po odstawieniu antagonisty tolerancja opioidów jest obniżona, więc powrót do dawek przyjmowanych wcześniej grozi przedawkowaniem.
Mechanizm
Naltrekson i nalmefen to antagoniści receptorów opioidowych, które wypierają metadon i lewometadon z receptora mu i blokują ich działanie. U osoby uzależnionej od opioidów lub leczonej substytucyjnie wywołuje to nagły, wytrącony zespół odstawienia i znosi skuteczność leczenia substytucyjnego. Interakcja dotyczy obu antagonistów z grupy A i obu agonistów z grupy B. Disulfiram i akamprozat nie działają na receptory opioidowe i nie wchodzą w tę interakcję.
Monitorować
- objawy wytrąconego zespołu odstawienia opioidów (niepokój, rozszerzone źrenice, potliwość, wymioty, biegunka, tachykardia)
- ustalenie przyjmowania opioidów przed włączeniem naltreksonu lub nalmefenu, w tym w programie substytucyjnym i z innych źródeł
- objawy przedawkowania opioidów (senność, spowolnienie oddechu, zwężone źrenice) przy próbie przełamania blokady lub po odstawieniu antagonisty
- nawodnienie i elektrolity przy nasilonych wymiotach lub biegunce
Kiedy ocena się zmienia
| Po zakończeniu terapii metadonem lub lewometadonem i okresie bez opioidów potwierdzonym przez lekarzaodstep · leki stosowane w uzależnieniu od alkoholu | inne zalecenie | Naltrekson lub nalmefen można włączyć dopiero po całkowitym odstawieniu metadonu lub lewometadonu i odpowiednio długim okresie bez opioidów, który przy metadonie jest dłuższy niż przy opioidach krótko działających. Przed pierwszą dawką warto potwierdzić brak opioidów badaniem moczu lub próbą prowokacyjną. |
| Metadon lub lewometadon włączany po odstawieniu naltreksonu lub nalmefenukolejność włączenia · leki stosowane w uzależnieniu od opioidów | inne zalecenie | Po odstawieniu antagonisty tolerancja opioidów jest obniżona, dlatego metadon lub lewometadon zaczyna się od małej dawki i zwiększa stopniowo pod kontrolą objawów sedacji i oddychania. Leczenie substytucyjne rozpoczyna się dopiero po ustąpieniu działania antagonisty. |
Niekorzystna interakcjaAzapirony (np. buspiron)+ Opioidy – pochodne morfinanu (np. nalbufina) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu azapironu i opioidu z grupy pochodnych morfinanu należy obserwować pacjenta pod kątem nadmiernej sedacji i zaburzeń oddychania, zwłaszcza w pierwszych godzinach po podaniu opioidu.Jeśli przyjmujesz buspiron i masz dostać opioidowy lek przeciwbólowy, taki jak nalbufina, powiedz o tym lekarzowi lub pielęgniarce, nie pij alkoholu i nie prowadź pojazdów, dopóki nie wiesz, jak się czujesz.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz buspiron i masz dostać opioidowy lek przeciwbólowy, taki jak nalbufina, powiedz o tym lekarzowi lub pielęgniarce, nie pij alkoholu i nie prowadź pojazdów, dopóki nie wiesz, jak się czujesz.
Buspiron, lek na lęk, i nalbufina, silny lek przeciwbólowy podawany w zastrzyku, mogą razem mocniej usypiać i powodować zawroty głowy. Możesz czuć się bardziej senny, mieć gorszą równowagę i wolniej reagować. Ryzyko jest większe, jeśli pijesz alkohol albo przyjmujesz inne leki uspokajające lub nasenne. Nalbufinę zwykle podaje się w szpitalu, więc ważne jest, żeby lekarz wiedział o buspironie.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- silna senność lub trudność z obudzeniem się
- wolny lub płytki oddech
- silne zawroty głowy, chwianie się, upadek
- splątanie
- pobudzenie, drżenie mięśni, gorączka lub nadmierne pocenie się
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu azapironu i opioidu z grupy pochodnych morfinanu należy obserwować pacjenta pod kątem nadmiernej sedacji i zaburzeń oddychania, zwłaszcza w pierwszych godzinach po podaniu opioidu. Nalbufinę stosuje się w najmniejszej skutecznej dawce u pacjentów przyjmujących buspiron. Nie trzeba odstawiać buspironu przed krótkotrwałym podaniem nalbufiny, ale należy unikać dokładania kolejnych leków nasennych, uspokajających i alkoholu. U osób starszych, osłabionych oraz z chorobami układu oddechowego obserwacja powinna być dłuższa i dokładniejsza.
Skutek kliniczny
Możliwe nasilenie senności, zawrotów głowy, spowolnienia psychoruchowego i zaburzeń koordynacji. U osób starszych i osłabionych rośnie ryzyko upadków. Istotne zahamowanie oddychania jest mało prawdopodobne, ale rośnie przy dodatkowym stosowaniu alkoholu, benzodiazepin lub innych leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. Objawy zespołu serotoninowego przy tym połączeniu są wyjątkowo rzadkie.
Mechanizm
Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i polega na sumowaniu się działania hamującego ośrodkowy układ nerwowy. Buspiron jako częściowy agonista receptorów serotoninowych 5-HT1A i słaby antagonista receptorów dopaminowych D2 może wywoływać senność, zawroty głowy i zaburzenia koncentracji. Nalbufina jako agonista receptorów opioidowych kappa i częściowy antagonista receptorów mu działa sedatywnie i może hamować oddychanie, choć to działanie ma efekt pułapowy. Teoretycznie możliwy jest też udział składnika serotoninergicznego, ale dla nalbufiny ma on znaczenie marginalne. Nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej, bo nalbufina jest metabolizowana głównie przez sprzęganie, a nie przez CYP3A4, który rozkłada buspiron. Interakcja dotyczy całej klasy, bo obie grupy obejmują w Polsce po jednym leku.
Monitorować
- stopień sedacji i świadomości
- częstość oddechów i saturacja
- zawroty głowy i równowaga, ryzyko upadku
- objawy pobudzenia, drżenia lub gorączki sugerujące zespół serotoninowy
Kiedy ocena się zmienia
| wiek ≥ 65pacjent | ryzyko rośnie | U pacjentów w podeszłym wieku sumowanie działania sedatywnego wyraźniej zwiększa ryzyko upadków, splątania i zaburzeń oddychania. Należy zaczynać od najmniejszej dawki nalbufiny i wydłużyć obserwację. |
Niekorzystna interakcjaBarbiturany (np. fenobarbital, prymidon)+ Opioidy – pochodne morfinanu (np. nalbufina) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu barbituranu i nalbufiny podawaj nalbufinę tylko wtedy, gdy leczenie przeciwbólowe bez opioidu jest niewystarczające, w najmniejszej skutecznej dawce i pod kontrolą oddechu oraz stopnia sedacji.Jeśli przyjmujesz barbituran, np. fenobarbital lub prymidon, powiedz o tym lekarzowi lub pielęgniarce przed podaniem nalbufiny i nie odstawiaj samodzielnie swojego leku.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz barbituran, np. fenobarbital lub prymidon, powiedz o tym lekarzowi lub pielęgniarce przed podaniem nalbufiny i nie odstawiaj samodzielnie swojego leku.
Fenobarbital i prymidon to leki uspokajające i przeciwpadaczkowe, a nalbufina to silny lek przeciwbólowy podawany w zastrzyku. Każdy z nich powoduje senność i może spowalniać oddychanie, a razem działają silniej niż osobno. Może to prowadzić do bardzo głębokiej senności i zbyt płytkiego oddechu. Lekarz może podać te leki razem, ale w mniejszej dawce i pod obserwacją.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- bardzo silna senność lub trudność z obudzeniem się
- wolny, płytki lub nieregularny oddech
- sinienie ust lub palców
- splątanie lub niewyraźna mowa
- zawroty głowy i omdlenie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu barbituranu i nalbufiny podawaj nalbufinę tylko wtedy, gdy leczenie przeciwbólowe bez opioidu jest niewystarczające, w najmniejszej skutecznej dawce i pod kontrolą oddechu oraz stopnia sedacji. U pacjenta przyjmującego przewlekle fenobarbital lub prymidon z powodu padaczki nie odstawiaj ani nie zmniejszaj nagle barbituranu, bo grozi to napadami drgawek. Rozważ zmniejszenie dawki początkowej nalbufiny i wydłużenie odstępów między dawkami. Podawaj nalbufinę dożylnie powoli i zapewnij dostęp do tlenu, sprzętu do wspomagania oddechu oraz naloksonu. Nie wypisuj pacjenta do domu bez kontroli, dopóki nie minie szczyt działania nalbufiny.
Skutek kliniczny
Połączenie może wywołać nadmierną senność, zaburzenia świadomości, spowolnienie i spłycenie oddechu, niedotlenienie oraz spadek ciśnienia tętniczego. W ciężkich przypadkach może dojść do śpiączki i zatrzymania oddechu. Ryzyko jest największe w pierwszych godzinach po podaniu nalbufiny, zwłaszcza dożylnym, oraz u osób starszych, osłabionych i z chorobami płuc.
Mechanizm
Barbiturany i nalbufina hamują ośrodkowy układ nerwowy różnymi drogami, więc ich działanie się sumuje. Barbiturany nasilają hamujące przekaźnictwo GABA-ergiczne. Nalbufina pobudza receptory opioidowe kappa i częściowo blokuje receptory mu. Efektem jest silniejsza sedacja i większe hamowanie ośrodka oddechowego niż przy każdym z leków osobno. Prymidon działa w tej interakcji tak jak fenobarbital, ponieważ w organizmie w dużej części przekształca się w fenobarbital. Interakcja jest wspólna dla wszystkich leków obu grup. Nalbufina ma pułap działania depresyjnego na oddychanie, ale nie chroni to przed sumowaniem się z działaniem barbituranu.
Monitorować
- częstość i głębokość oddechu
- saturacja krwi tętniczej
- stopień sedacji i stan świadomości
- ciśnienie tętnicze i tętno
- obecność innych leków działających depresyjnie na OUN oraz spożycie alkoholu
Kiedy ocena się zmienia
| Dożylnadroga podania · opioidy – pochodne morfinanu | ryzyko rośnie | Po podaniu dożylnym nalbufina działa najszybciej i najsilniej, więc ryzyko nagłego zahamowania oddychania przy jednoczesnym stosowaniu barbituranu jest największe. Podawaj powoli i obserwuj pacjenta w pierwszych minutach po wstrzyknięciu. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych wrażliwość na działanie depresyjne obu leków jest większa, a eliminacja wolniejsza. Zacznij od mniejszej dawki nalbufiny i wydłuż obserwację. |
| Dawki powtarzane lub dużedawka · opioidy – pochodne morfinanu | ryzyko rośnie | Powtarzanie dawek nalbufiny w krótkich odstępach zwiększa ryzyko kumulacji działania sedatywnego z barbituranem. Stosuj najmniejszą skuteczną dawkę i oceniaj sedację przed każdą kolejną dawką. |
Niekorzystna interakcjaBenzodiazepiny (np. alprazolam, bromazepam, diazepam)+ Opioidy – pochodne morfinanu (np. nalbufina) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepiny i opioidu z grupy pochodnych morfinanu połączenie należy ograniczyć do sytuacji, w których inne leczenie nie jest możliwe, i stosować najmniejsze skuteczne dawki przez możliwie krótki czas.Jeśli przyjmujesz lek uspokajający lub nasenny z grupy benzodiazepin, zawsze powiedz lekarzowi lub ratownikowi o tym przed podaniem leku przeciwbólowego, nie pij alkoholu i nie odstawiaj leku uspokajającego na własną rękę.szybki (godziny)rozległe badania
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek uspokajający lub nasenny z grupy benzodiazepin, zawsze powiedz lekarzowi lub ratownikowi o tym przed podaniem leku przeciwbólowego, nie pij alkoholu i nie odstawiaj leku uspokajającego na własną rękę.
Leki uspokajające i nasenne z grupy benzodiazepin, takie jak alprazolam, diazepam, lorazepam czy oksazepam, oraz przeciwbólowa nalbufina działają hamująco na mózg. Przyjęte razem wzajemnie wzmacniają swoje działanie i mogą wywołać bardzo silną senność, a nawet spłycenie lub zatrzymanie oddechu. Nalbufina jest podawana w zastrzykach, najczęściej w szpitalu lub przez ratowników, dlatego ważne jest, aby lekarz wiedział o twoich lekach uspokajających.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- bardzo silna senność lub trudność z obudzeniem
- płytki, wolny lub nieregularny oddech
- sinienie ust lub palców
- splątanie, bełkotliwa mowa
- zawroty głowy i omdlenie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – synergizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- rozległe badania
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepiny i opioidu z grupy pochodnych morfinanu połączenie należy ograniczyć do sytuacji, w których inne leczenie nie jest możliwe, i stosować najmniejsze skuteczne dawki przez możliwie krótki czas. Nalbufinę u pacjenta przyjmującego benzodiazepinę podaje się w warunkach umożliwiających obserwację oddechu i stanu świadomości, a przy dożylnym podaniu należy mieć dostępny nalokson i sprzęt do wspomagania oddychania. U pacjentów leczonych przewlekle diazepamem, chlordiazepoksydem, klorazepatem lub medazepamem trzeba uwzględnić długie działanie tych leków i ich metabolitów. Benzodiazepiny nie należy odstawiać nagle tylko z powodu podania opioidu, bo grozi to objawami odstawienia, a raczej rozważyć zmniejszenie dawki i ścisłe monitorowanie. Pacjenta i opiekunów trzeba poinformować o objawach nadmiernej sedacji i zakazie picia alkoholu.
Skutek kliniczny
Jednoczesne stosowanie może wywołać głęboką sedację, depresję oddechową, niedociśnienie, śpiączkę, a w skrajnych przypadkach zgon. Ryzyko jest największe na początku leczenia, po zwiększeniu dawki któregokolwiek leku, przy podaniu dożylnym oraz u osób starszych, osłabionych, z chorobami płuc lub bezdechem sennym i u osób pijących alkohol. Benzodiazepiny o długim okresie półtrwania, takie jak diazepam, chlordiazepoksyd, klorazepat i medazepam, mogą nasilać działanie nalbufiny jeszcze długo po ostatniej dawce.
Mechanizm
Benzodiazepiny nasilają hamujące działanie kwasu gamma-aminomasłowego przez receptor GABA-A, a nalbufina działa jako agonista receptora kappa i częściowy antagonista receptora mu, co również hamuje czynność ośrodkowego układu nerwowego. Oba mechanizmy sumują się i wzajemnie wzmacniają, zwłaszcza w zakresie sedacji i hamowania ośrodka oddechowego w pniu mózgu. Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i nie zależy od szlaku metabolizmu, dlatego dotyczy wszystkich benzodiazepin z tej grupy. Brak części par w bazie wynika z luki w danych, a nie z odmiennej farmakologii. Efekt pułapowy nalbufiny w zakresie depresji oddechowej nie chroni przed nasileniem sedacji i depresji oddechowej po dodaniu benzodiazepiny.
Monitorować
- częstość i głębokość oddechu
- saturacja krwi tętniczej (pulsoksymetria)
- poziom świadomości i stopień sedacji
- ciśnienie tętnicze i tętno
Kiedy ocena się zmienia
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych wolniejsza eliminacja benzodiazepin i większa wrażliwość ośrodkowego układu nerwowego zwiększają ryzyko głębokiej sedacji, depresji oddechowej i upadków, dlatego należy stosować mniejsze dawki i dłużej obserwować pacjenta. |
| Dożylnadroga podania · opioidy – pochodne morfinanu | ryzyko rośnie | Dożylne podanie nalbufiny u pacjenta po benzodiazepinie powoduje szybki szczyt działania, dlatego wymaga ciągłej obserwacji oddechu i saturacji oraz dostępności naloksonu. |
| Duża dawka lub niedawne zwiększenie dawkidawka · benzodiazepiny | ryzyko rośnie | Duże dawki benzodiazepiny lub niedawne zwiększenie dawki nasilają addycję działania depresyjnego, dlatego dawkę nalbufiny należy dobierać ostrożnie, zaczynając od najmniejszej skutecznej. |
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.