Interakcje / Peginterferon beta-1a
Peginterferon beta-1a – interakcje
5 opisanych interakcji z lekami. Marki: Plegridy.
3 niekorzystne · 1 niejasne · 1 nieistotne
Interakcje z innymi lekami 5
Jaki opis pokazać?
Niekorzystna interakcja3
Niekorzystna interakcjaPeginterferon beta-1a+ ZydowudynaPrzy jednoczesnym stosowaniu kontroluj szczególnie uważnie parametry hematologiczne i czynność nerek, a w razie potrzeby zmniejsz dawkę jednego lub obu leków.Nie przerywaj żadnego z leków na własną rękę, regularnie rób zlecone badania krwi i powiedz obu lekarzom, że stosujesz te leki razem.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie przerywaj żadnego z leków na własną rękę, regularnie rób zlecone badania krwi i powiedz obu lekarzom, że stosujesz te leki razem.
Oba leki mogą osłabiać wytwarzanie krwinek w szpiku. Gdy przyjmujesz je razem, łatwiej o niedokrwistość i spadek liczby białych krwinek, które chronią przed zakażeniami. Leki mogą też obciążać nerki. Dlatego lekarz będzie częściej zlecał ci badania krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nasilone zmęczenie, osłabienie lub bladość
- duszność lub kołatanie serca przy niewielkim wysiłku
- gorączka, dreszcze lub częste infekcje
- ból gardła lub owrzodzenia w jamie ustnej
- łatwe siniaczenie lub krwawienia
- wyraźnie mniej oddawanego moczu lub obrzęki
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu kontroluj szczególnie uważnie parametry hematologiczne i czynność nerek, a w razie potrzeby zmniejsz dawkę jednego lub obu leków.[1] Przy znacznym spadku liczby neutrofilów lub stężenia hemoglobiny rozważ zmianę leczenia przeciwretrowirusowego we współpracy z lekarzem prowadzącym.
Skutek kliniczny
Połączenie może zwiększać ryzyko działań niepożądanych zydowudyny, przede wszystkim niedokrwistości i neutropenii, a także ryzyko uszkodzenia nerek.[1] Doustnej zydowudyny nie podaje się przy liczbie granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10^9/l lub stężeniu hemoglobiny poniżej 7,5 g/100 ml.[1]
Mechanizm
Zydowudyna i interferony działają mielosupresyjnie, więc ich jednoczesne stosowanie może nasilać toksyczność hematologiczną zydowudyny.[1] Zydowudyna jest metabolizowana głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, więc hamowanie wątrobowego cytochromu P450 przez interferony nie powinno istotnie zmieniać jej stężenia.[2]
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem (hemoglobina, granulocyty obojętnochłonne, płytki krwi)
- stężenie kreatyniny i eGFR
- aktywność aminotransferaz
Bezpieczniejsze alternatywy
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Retrovir 250 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/retrovir-100198097/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Plegridy (63 mcg + 94 mcg)/0,5 ml, roztwór do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/plegridy-100325822/
Niekorzystna interakcjaPeginterferon beta-1a+ Selektywne leki immunosupresyjne (np. fingolimod, teriflunomid, leflunomid) klasaJednoczesnego stosowania selektywnego leku immunosupresyjnego i interferonu należy unikać, a jeśli jest ono niezbędne, wymaga ścisłego monitorowania morfologii krwi, parametrów wątrobowych i objawów zakażenia.Nie łącz interferonu z lekiem hamującym układ odpornościowy ani nie zmieniaj jednego na drugi bez decyzji lekarza i regularnie wykonuj zlecone badania krwi.opóźniony (dni)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Nie łącz interferonu z lekiem hamującym układ odpornościowy ani nie zmieniaj jednego na drugi bez decyzji lekarza i regularnie wykonuj zlecone badania krwi.
Interferony i leki hamujące układ odpornościowy, takie jak natalizumab, leflunomid, teriflunomid, fingolimod czy tofacytynib, osłabiają obronę organizmu przed zakażeniami. Przyjmowane razem mogą za bardzo obniżyć odporność, zmniejszyć liczbę krwinek i obciążyć wątrobę. Dlatego zwykle nie stosuje się ich jednocześnie, a przy zmianie jednego leku na drugi zachowuje się odpowiedni odstęp.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze, uporczywy kaszel lub inne objawy zakażenia
- bolesna wysypka z pęcherzykami (półpasiec)
- łatwe powstawanie siniaków, krwawienia z nosa lub dziąseł
- zażółcenie skóry lub białek oczu, ciemny mocz, ból pod prawym łukiem żebrowym
- nowe osłabienie jednej strony ciała, zaburzenia widzenia, mowy, pamięci lub zachowania
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Jednoczesnego stosowania selektywnego leku immunosupresyjnego i interferonu należy unikać, a jeśli jest ono niezbędne, wymaga ścisłego monitorowania morfologii krwi, parametrów wątrobowych i objawów zakażenia. Natalizumabu nie należy łączyć z interferonami beta, ponieważ połączenie to jest ujęte w przeciwwskazaniach ChPL, a z pozostałymi interferonami także nie powinien być stosowany. W stwardnieniu rozsianym nie łączy się leków modyfikujących przebieg choroby, a przy zmianie interferonu beta na fingolimod, ozanimod, ponesimod, teriflunomid lub natalizumab (albo odwrotnie) należy uwzględnić czas ustępowania działania poprzedniego leku i ocenić morfologię przed włączeniem kolejnego. Ze względu na bardzo długie utrzymywanie się leflunomidu i teriflunomidu w organizmie przy przejściu na interferon warto rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji cholestyraminą lub węglem aktywowanym. Peginterferonu alfa-2a i ropeginterferonu alfa-2b nie należy łączyć z tofacytynibem, leflunomidem, mykofenolanem ani lekami stosowanymi po przeszczepieniu bez wyraźnych wskazań i nadzoru specjalisty.
Skutek kliniczny
Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko ciężkich i oportunistycznych zakażeń, w tym reaktywacji zakażeń wirusowych i PML przy natalizumabie. Może dojść do istotnej neutropenii, limfopenii lub małopłytkowości oraz do polekowego uszkodzenia wątroby, szczególnie przy leflunomidzie i teriflunomidzie. Skutki rozwijają się stopniowo i mogą ujawnić się po tygodniach lub miesiącach leczenia.
Mechanizm
Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i nie wynika ze zmiany stężeń leków. Interferony hamują czynność szpiku kostnego, mogą uszkadzać wątrobę i modulują odpowiedź immunologiczną. Selektywne leki immunosupresyjne hamują aktywację, proliferację lub migrację limfocytów, a część z nich również hamuje szpik lub uszkadza wątrobę. Skutki obu grup sumują się i obejmują nasiloną immunosupresję, cytopenie (neutropenię, limfopenię, małopłytkowość) i hepatotoksyczność. Przy natalizumabie sumowanie działania immunologicznego zwiększa ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Przy leflunomidzie i teriflunomidzie dodatkowo nakłada się hepatotoksyczność i hamowanie szpiku, a przy tofacytynibie, ozanimodzie, fingolimodzie i ponesimodzie dochodzi pogłębienie limfopenii. Mechanizm ten dotyczy wszystkich leków obu grup poza wymienionymi wyjątkami, a różni się jedynie przewagą konkretnego działania niepożądanego.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem (neutrofile, limfocyty, płytki krwi) przed rozpoczęciem i regularnie w trakcie leczenia
- aktywność ALT i AST oraz stężenie bilirubiny, szczególnie przy leflunomidzie i teriflunomidzie
- objawy zakażeń, w tym zakażeń oportunistycznych i reaktywacji półpaśca
- nowe lub nasilające się objawy neurologiczne i poznawcze sugerujące PML przy natalizumabie
- czas od odstawienia poprzedniego leku przy zmianie terapii
Kiedy ocena się zmienia
| Interferon włączany po leflunomidzie lub teriflunomidziekolejność włączenia · selektywne leki immunosupresyjne | inne zalecenie | Leflunomid i teriflunomid utrzymują się w organizmie bardzo długo po odstawieniu, więc ich działanie może nakładać się na działanie interferonu. Przed włączeniem interferonu należy rozważyć procedurę przyspieszonej eliminacji i skontrolować morfologię oraz parametry wątrobowe. |
| Czas ustępowania działania poprzedniego lekuodstep · selektywne leki immunosupresyjne | ryzyko rośnie | Zbyt krótki odstęp przy zmianie leczenia z fingolimodu, ozanimodu, ponesimodu lub natalizumabu na interferon (albo odwrotnie) prowadzi do nakładania się działania immunosupresyjnego. Przed włączeniem kolejnego leku należy ocenić liczbę limfocytów i zachować odstęp zalecany w ChPL. |
| Długotrwałe leczenie natalizumabemczas leczenia · selektywne leki immunosupresyjne | ryzyko rośnie | Ryzyko PML przy natalizumabie rośnie wraz z czasem leczenia, wcześniejszym stosowaniem leków immunosupresyjnych i obecnością przeciwciał przeciw wirusowi JC. Dołączenie interferonu w tej sytuacji jest niedopuszczalne. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych częściej występują ciężkie zakażenia, cytopenie i polekowe uszkodzenie wątroby, dlatego skutki sumowania działania obu grup są poważniejsze. Kontrole laboratoryjne powinny być częstsze. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Plegridy (63 mcg + 94 mcg)/0,5 ml, roztwór do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/plegridy-100325822/
Niekorzystna interakcjaPeginterferon beta-1a+ Inhibitory kinaz janusowych (np. barycytynib, upadacytynib, filgotynib) klasaJednoczesnego stosowania interferonu i inhibitora kinaz janusowych należy unikać, a jeśli jest konieczne, wymaga ono ścisłego monitorowania morfologii krwi, czynności wątroby, objawów zakażenia i skuteczności leczenia interferonem.Jeśli przyjmujesz interferon i lek z grupy inhibitorów kinaz janusowych, powiedz o tym obu lekarzom prowadzącym, regularnie wykonuj zlecone badania krwi i nie zmieniaj dawek na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz interferon i lek z grupy inhibitorów kinaz janusowych, powiedz o tym obu lekarzom prowadzącym, regularnie wykonuj zlecone badania krwi i nie zmieniaj dawek na własną rękę.
Interferony, takie jak interferon beta-1a czy peginterferon alfa-2a, i leki z grupy inhibitorów kinaz janusowych, takie jak barycytynib czy upadacytynib, działają na układ odpornościowy w przeciwny sposób, więc razem mogą osłabiać skuteczność interferonu. Oba rodzaje leków mogą też obniżać liczbę białych krwinek i płytek krwi, a przyjmowane razem zwiększają ryzyko poważnych zakażeń. Takie połączenie stosuje się tylko wtedy, gdy lekarz uzna je za konieczne, i wymaga ono częstych badań krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze, ból gardła lub inne objawy zakażenia
- bolesna wysypka z pęcherzykami, zwykle po jednej stronie ciała
- łatwe powstawanie siniaków, krwawienie z nosa lub dziąseł
- nasilone zmęczenie, bladość, duszność przy wysiłku
- zażółcenie skóry lub białek oczu, ciemny mocz
- nawrót lub nasilenie objawów choroby leczonej interferonem
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Jednoczesnego stosowania interferonu i inhibitora kinaz janusowych należy unikać, a jeśli jest konieczne, wymaga ono ścisłego monitorowania morfologii krwi, czynności wątroby, objawów zakażenia i skuteczności leczenia interferonem. Przed włączeniem leku z drugiej grupy warto rozważyć leczenie choroby współistniejącej lekiem spoza grupy inhibitorów kinaz janusowych. U pacjentów leczonych peginterferonem alfa-2a z powodu wirusowego zapalenia wątroby należy częściej oznaczać wiremię, a u leczonych ropeginterferonem alfa-2b hematokryt i liczbę płytek krwi. Przy pogorszeniu czynności nerek ekspozycja na barycytynib rośnie, co dodatkowo zwiększa ryzyko cytopenii. Przy istotnym spadku liczby neutrofili lub limfocytów albo ciężkim zakażeniu należy wstrzymać inhibitor kinaz janusowych.
Skutek kliniczny
Możliwe jest osłabienie skuteczności interferonu, na przykład gorsza kontrola wiremii w przewlekłym zapaleniu wątroby, aktywności stwardnienia rozsianego albo hematokrytu w czerwienicy prawdziwej. Jednocześnie rośnie ryzyko neutropenii, limfopenii, małopłytkowości i niedokrwistości, ciężkich i oportunistycznych zakażeń, w tym półpaśca, a także wzrostu aktywności aminotransferaz.
Mechanizm
Interferony działają przez receptory, które przekazują sygnał do wnętrza komórki za pośrednictwem kinaz janusowych, głównie JAK1 i TYK2. Inhibitory kinaz janusowych blokują ten szlak sygnałowy, przez co mogą osłabiać działanie przeciwwirusowe, immunomodulujące i przeciwproliferacyjne interferonu. Obie grupy niezależnie od siebie hamują czynność szpiku i układu odpornościowego, dlatego ich działania niepożądane w postaci cytopenii, zakażeń i uszkodzenia wątroby mogą się sumować. Interakcja ma charakter wyłącznie farmakodynamiczny i jest wspólna dla całej klasy. Ritlecytynib hamuje głównie JAK3, który nie uczestniczy w przekazywaniu sygnału z receptora interferonu, więc w jego przypadku osłabienie działania interferonu jest mniej prawdopodobne, ale sumowanie działania immunosupresyjnego pozostaje.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem – neutrofile, limfocyty, płytki krwi, hemoglobina
- aktywność aminotransferaz i bilirubina
- objawy zakażeń, w tym półpaśca i zakażeń oportunistycznych
- skuteczność interferonu – wiremia HBV lub HCV, aktywność stwardnienia rozsianego, hematokryt w czerwienicy prawdziwej
- czynność nerek przy stosowaniu barycytynibu
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Plegridy (63 mcg + 94 mcg)/0,5 ml, roztwór do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/plegridy-100325822/
Interakcja o niejasnym znaczeniu1
Interakcja o niejasnym znaczeniuPeginterferon beta-1a+ Niskoosmolarne jodowe środki kontrastowe (np. jomeprol, joheksol, joversol) klasaPrzy podawaniu niskoosmolarnego jodowego środka kontrastowego osobie leczonej interferonem nie trzeba przerywać ani przesuwać leczenia interferonem, ale należy poinformować pracownię diagnostyczną o terapii i zachować standardowe środki ostrożności.Jeśli przyjmujesz interferon i masz mieć badanie z kontrastem jodowym, powiedz o tym w pracowni, pij odpowiednio dużo płynów i obserwuj swoje samopoczucie przez kilka dni po badaniu.opóźniony (dni)teoretyczne
Interakcja o niejasnym znaczeniu
Jeśli przyjmujesz interferon i masz mieć badanie z kontrastem jodowym, powiedz o tym w pracowni, pij odpowiednio dużo płynów i obserwuj swoje samopoczucie przez kilka dni po badaniu.
Kontrast z jodem podawany przy tomografii lub innych badaniach obrazowych może u osób leczonych interferonem nieco częściej wywoływać opóźnione reakcje, na przykład wysypkę lub objawy podobne do grypy kilka dni po badaniu. Oba rodzaje leków mogą też wpływać na tarczycę. Dotyczy to wszystkich kontrastów z tej grupy, na przykład joheksolu czy jodiksanolu, oraz interferonów, na przykład interferonu beta-1a czy peginterferonu alfa-2a. Nie musisz przerywać leczenia interferonem z powodu badania.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wysypka, swędzenie lub pokrzywka pojawiające się do kilku dni po badaniu
- gorączka, dreszcze lub silne zmęczenie po badaniu
- kołatanie serca, drżenie rąk, nadmierna potliwość albo nietypowe uczucie zimna i spowolnienia w kolejnych tygodniach
- wyraźnie mniejsza ilość oddawanego moczu lub obrzęki
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy podawaniu niskoosmolarnego jodowego środka kontrastowego osobie leczonej interferonem nie trzeba przerywać ani przesuwać leczenia interferonem, ale należy poinformować pracownię diagnostyczną o terapii i zachować standardowe środki ostrożności. Przed badaniem warto ocenić czynność nerek i tarczycy, zwłaszcza jeśli nie były niedawno badane. Należy zadbać o właściwe nawodnienie zgodnie z lokalnymi zasadami profilaktyki nefropatii pokontrastowej. Pacjenta trzeba uprzedzić o możliwości opóźnionej reakcji skórnej lub objawów grypopodobnych po badaniu i odróżnić je od typowych objawów po wstrzyknięciu interferonu. Zalecenia są takie same dla jomeprolu, joheksolu, joversolu, jopromidu i jodiksanolu oraz dla wszystkich interferonów z grupy.
Skutek kliniczny
Możliwe częstsze lub nasilone reakcje po podaniu kontrastu, w tym opóźnione reakcje skórne i objawy grypopodobne pojawiające się od kilku godzin do kilku dni po badaniu. Możliwe jest także ujawnienie lub nasilenie niedoczynności albo nadczynności tarczycy oraz przejściowe pogorszenie czynności nerek u osób z grupy ryzyka. Doniesienia są nieliczne, a ciężkie skutki opisywano rzadko.
Mechanizm
Interakcja nie ma potwierdzonego mechanizmu farmakokinetycznego, ponieważ jodowe środki kontrastowe nie są metabolizowane i są wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, a interferony są białkami rozkładanymi proteolitycznie. Przyjmuje się możliwość addycji działań niepożądanych. Leki immunomodulujące aktywujące odpowiedź cytokinową mogą zwiększać skłonność do opóźnionych reakcji nadwrażliwości po podaniu kontrastu, co dobrze opisano dla interleukiny 2 i ekstrapoluje się na interferony. Obie grupy mogą też zaburzać czynność tarczycy – kontrast przez obciążenie jodem, a interferony przez indukcję autoimmunologicznego zapalenia tarczycy. Rzadziej rozważa się sumowanie działania nefrotoksycznego. Mechanizm dotyczy całej klasy, bo wynika z właściwości grup, a nie pojedynczych substancji.
Monitorować
- kreatynina i eGFR przed badaniem i w razie czynników ryzyka po badaniu
- TSH, a w razie potrzeby wolne hormony tarczycy w kolejnych tygodniach po badaniu
- objawy opóźnionej reakcji nadwrażliwości przez kilka dni po podaniu kontrastu
Kiedy ocena się zmienia
| eGFR ≤ 30pacjent | ryzyko rośnie | U pacjentów z istotnie obniżonym eGFR ryzyko nefropatii pokontrastowej jest wyższe, dlatego przed badaniem należy rozważyć korzyści z użycia kontrastu, zastosować profilaktyczne nawodnienie i skontrolować kreatyninę po badaniu. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Plegridy (63 mcg + 94 mcg)/0,5 ml, roztwór do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/plegridy-100325822/
Interakcja nieistotna klinicznie1
Interakcja nieistotna kliniczniePeginterferon beta-1a+ Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (np. entekawir, tenofowir dizoproksyl, lamiwudyna) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu nukleozydowego inhibitora odwrotnej transkryptazy i interferonu zwykle nie trzeba zmieniać dawek, wystarczy rutynowa kontrola morfologii krwi i prób wątrobowych prowadzona przy leczeniu interferonem.Gdy przyjmujesz lek przeciwwirusowy z tej grupy razem z interferonem, chodź regularnie na zlecone badania krwi i nie zmieniaj leczenia na własną rękę.opóźniony (dni)badania kliniczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Gdy przyjmujesz lek przeciwwirusowy z tej grupy razem z interferonem, chodź regularnie na zlecone badania krwi i nie zmieniaj leczenia na własną rękę.
Większość leków przeciwwirusowych z tej grupy, np. entekawir, tenofowir, lamiwudyna czy abakawir, można bezpiecznie przyjmować razem z interferonem. Wyjątkiem jest zydowudyna. Razem z interferonem może ona mocniej obniżać liczbę białych i czerwonych krwinek, przez co łatwiej o infekcje i niedokrwistość. Jeśli bierzesz zydowudynę, lekarz będzie częściej zlecał ci badania krwi, a czasem zamieni ją na inny lek.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze, ból gardła lub częste infekcje
- bladość, duża męczliwość, duszność przy niewielkim wysiłku
- łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia z nosa i dziąseł
- zażółcenie skóry lub oczu, ciemny mocz
- nudności, ból brzucha i przyspieszony oddech
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – metabolizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu nukleozydowego inhibitora odwrotnej transkryptazy i interferonu zwykle nie trzeba zmieniać dawek, wystarczy rutynowa kontrola morfologii krwi i prób wątrobowych prowadzona przy leczeniu interferonem. Wyjątkiem jest zydowudyna – jej połączenia z interferonem należy unikać, a gdy jest konieczne, morfologię z rozmazem kontroluje się częściej, zwłaszcza w pierwszych tygodniach i po każdej zmianie dawki. Przy narastającej neutropenii lub niedokrwistości zamiast przerywać interferon rozważa się zamianę zydowudyny na inny lek z tej grupy, np. tenofowir dizoproksyl, tenofowir alafenamid lub abakawir. U pacjentów z koinfekcją HIV i wirusowym zapaleniem wątroby z marskością, którzy otrzymują peginterferon alfa-2a lub ropeginterferon alfa-2b razem z lekami przeciwretrowirusowymi, czynność wątroby obserwuje się ściśle.
Skutek kliniczny
Przy połączeniu zydowudyny z interferonem rośnie ryzyko ciężkiej neutropenii i niedokrwistości, a w konsekwencji zakażeń i potrzeby przetoczeń krwi. Może to wymusić zmniejszenie dawki albo przerwanie jednego z leków. U pozostałych leków z tej grupy nie oczekuje się klinicznie istotnej zmiany działania ani toksyczności. U pacjentów z koinfekcją HIV i wirusowym zapaleniem wątroby z marskością leczenie interferonem alfa w trakcie terapii przeciwretrowirusowej wiąże się z ryzykiem dekompensacji wątroby. Wynika ono głównie ze stanu wątroby, a nie z interakcji konkretnej pary leków.
Mechanizm
Interferony alfa i beta hamują proliferację komórek szpiku i powodują zależną od dawki leukopenię, neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość. Spośród nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy istotną mielotoksyczność ma tylko zydowudyna. Hamuje ona polimerazę DNA i dojrzewanie prekursorów erytrocytów i granulocytów, więc z interferonem daje addycyjne uszkodzenie szpiku. Interferony zmniejszają też aktywność wątrobowych szlaków metabolizmu i mogą ograniczać glukuronidację zydowudyny, co podnosi jej stężenie. Entekawir, lamiwudyna, emtrycytabyna, abakawir i oba tenofowiry nie hamują szpiku w istotnym stopniu. Wydalają się głównie przez nerki w postaci niezmienionej albo są metabolizowane bez udziału szlaków wrażliwych na interferon, więc z interferonami nie wchodzą w znaczące interakcje.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem (neutrofile, hemoglobina, płytki krwi), częściej przy zydowudynie
- aminotransferazy, bilirubina i albuminy, zwłaszcza u pacjentów z marskością i koinfekcją HIV
- objawy zakażenia i niedokrwistości (gorączka, osłabienie, duszność)
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Plegridy (63 mcg + 94 mcg)/0,5 ml, roztwór do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/plegridy-100325822/
Alkohol
Brak opisu połączenia z alkoholem w bazie.
Oznaczenia na tej stronie
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.