Skutek kliniczny

Można oczekiwać zmniejszenia stężenia tasimelteonu i osłabienia jego skuteczności w synchronizacji rytmu snu i czuwania^[1]. Pacjent może odczuwać nawrót trudności z zasypianiem w zaplanowanej porze oraz senność w ciągu dnia. Po odstawieniu dziurawca indukcja wygasa stopniowo, a narażenie na tasimelteon wraca do poprzedniego poziomu.

Mechanizm

Dziurawiec stosowany systematycznie indukuje enzymy cytochromu P450, w tym CYP3A4, i w ten sposób osłabia działanie innych leków^[2]. Tasimelteon jest metabolizowany głównie przez CYP1A2 i CYP3A4, a silne induktory CYP3A4 znacznie zmniejszają narażenie na ten lek – po ryfampicynie w dawce 600 mg na dobę przez 11 dni narażenie na tasimelteon zmalało o około 90%^[1]. Dziurawiec jako induktor CYP3A4 może więc przyspieszać eliminację tasimelteonu.

Monitorować

• skuteczność tasimelteonu – regularność pory zasypiania i budzenia
• senność i drzemki w ciągu dnia
• samopoczucie i nastrój po odstawieniu dziurawca

Bezpieczniejsze alternatywy

sertralinaescytalopram

Skutek kliniczny

Połączenie może nasilać i wydłużać senność, powodować senność w ciągu następnego dnia, zaburzenia koncentracji, spowolnienie psychomotoryczne i zaburzenia równowagi ze zwiększonym ryzykiem upadków, zwłaszcza u osób starszych. Alkohol dodatkowo nasila działanie psychomotoryczne tasimelteonu.^[1] Jednoczesne stosowanie dwóch leków nasennych zwykle nie ma uzasadnienia terapeutycznego, bo tasimelteon służy do synchronizacji rytmu dobowego, a doksylamina do krótkotrwałego leczenia bezsenności.

Mechanizm

Doksylamina działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, a jej działanie sumuje się z innymi lekami nasennymi i uspokajającymi, w tym z innymi lekami stosowanymi w zaburzeniach snu.^[2] Tasimelteon jako agonista receptorów melatoninowych MT1 i MT2 sam wywołuje senność, więc oba leki przyjmowane wieczorem nasilają wzajemnie działanie nasenne. Tasimelteon jest metabolizowany głównie przez CYP1A2 i CYP3A4.^[1] Enzymy metabolizujące doksylaminę nie są znane, a dane o jej wpływie na metabolizm innych leków są ograniczone.^[2] Doksylamina nie należy do znanych inhibitorów CYP1A2 ani CYP3A4, dlatego istotna interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna.

Monitorować

• senność i sprawność psychomotoryczna w ciągu dnia
• zaburzenia równowagi i upadki, szczególnie u osób starszych
• splątanie i objawy antycholinergiczne u osób starszych
• skuteczność leczenia zaburzeń rytmu snu

Skutek kliniczny

Nasilona i przedłużona senność, spowolnienie psychomotoryczne, zaburzenia równowagi i koncentracji, także następnego dnia rano. U osób starszych rośnie ryzyko upadków i splątania, do czego przyczynia się też działanie przeciwcholinergiczne difenhydraminy.

Mechanizm

Difenhydramina nasila uspokajające działanie leków nasennych i innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy^[1]. Tasimelteon jako agonista receptorów melatoninowych MT1 i MT2 działa nasennie, a w połączeniu z alkoholem nasilał zaburzenia psychomotoryczne i senność^[2]. Obie substancje sumują więc działanie sedatywne. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się – tasimelteon jest metabolizowany głównie przez CYP1A2 i CYP3A4^[2], a difenhydramina hamuje CYP2D6^[1].

Monitorować

• senność w ciągu dnia
• sprawność psychomotoryczna i zdolność prowadzenia pojazdów
• równowaga i upadki u osób starszych
• splątanie u osób starszych

Bezpieczniejsze alternatywy

loratadynadesloratadynafeksofenadynabilastyna

Skutek kliniczny

Większe stężenie tasimelteonu może nasilać jego działania niepożądane, przede wszystkim senność i ból głowy. Kliniczne znaczenie tego wzrostu nie jest znane.^[1]

Mechanizm

Ketokonazol silnie hamuje CYP3A4, który obok CYP1A2 odpowiada za metabolizm tasimelteonu, przez co zmniejsza jego klirens.^[1] Po 5 dniach stosowania ketokonazolu w dawce 400 mg na dobę narażenie na tasimelteon zwiększyło się o około 50%.^[1]

Monitorować

• senność w ciągu dnia i nadmierne uspokojenie
• ból głowy
• nietypowe sny lub koszmary senne

Bezpieczniejsze alternatywy

terbinafina

Skutek kliniczny

Można się spodziewać nasilonej senności, zawrotów głowy, spowolnienia reakcji i zaburzeń koordynacji, które mogą utrzymywać się do następnego dnia rano. Rośnie ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych, oraz wypadków podczas prowadzenia pojazdów.

Mechanizm

Dimenhydramina jest lekiem przeciwhistaminowym, który hamuje czynność ośrodkowego układu nerwowego i nasila działanie leków nasennych i uspokajających.^[1] Tasimelteon jako agonista receptorów melatoninowych wywołuje senność, więc działanie usypiające obu leków się sumuje. Tasimelteon jest metabolizowany głównie przez CYP1A2 i CYP3A4.^[2] Dimenhydramina nie zmienia istotnie aktywności tych enzymów, dlatego interakcji farmakokinetycznej się nie przewiduje.

Monitorować

• senność w ciągu dnia i rano po przebudzeniu
• sprawność psychomotoryczna i zdolność prowadzenia pojazdów
• zawroty głowy i zaburzenia równowagi, ryzyko upadków u osób starszych

Skutek kliniczny

Główny skutek to osłabienie lub utrata działania agonisty receptora melatoninowego, czyli nawrót bezsenności albo zaburzeń rytmu dobowego snu i czuwania. Przy tasimelteonie spadek stężenia może być na tyle duży, że leczenie zespołu nie-24-godzinnego rytmu snu staje się nieskuteczne. Jednocześnie może nasilać się senność, spowolnienie i zaburzenia koordynacji, szczególnie na początku łączenia. Po odstawieniu barbituranu indukcja stopniowo wygasa, a stężenie agonisty receptora melatoninowego rośnie, co może nasilić senność w ciągu dnia.

Mechanizm

Barbiturany, czyli fenobarbital i prymidon, który w organizmie przekształca się w fenobarbital, silnie indukują enzymy wątrobowe, w tym CYP1A2 i CYP3A4. Agoniści receptora melatoninowego są metabolizowani głównie przez te enzymy. Tasimelteon rozkładają CYP1A2 i CYP3A4, a melatoninę przede wszystkim CYP1A2. Indukcja przyspiesza ich eliminację i obniża stężenie we krwi. Dodatkowo oba rodzaje leków działają sedatywnie, więc ich wpływ na ośrodkowy układ nerwowy może się sumować. Mechanizm jest wspólny dla wszystkich leków obu grup, a różnica dotyczy głównie siły efektu, która jest największa dla tasimelteonu ze względu na udział obu indukowanych enzymów.

Monitorować

• skuteczność leczenia zaburzeń snu (czas zasypiania, liczba przebudzeń, regularność rytmu snu)
• senność w ciągu dnia i spowolnienie psychoruchowe
• ryzyko upadków u osób starszych
• ponowna ocena snu i senności po włączeniu lub odstawieniu barbituranu

Skutek kliniczny

Stężenie tasimelteonu może spaść do poziomu nieskutecznego. Grozi to utratą synchronizacji rytmu snu i czuwania u pacjenta z zaburzeniem rytmu niebędącym 24-godzinnym, czyli nawrotem bezsenności nocnej i senności w ciągu dnia. Po odstawieniu induktora stężenie tasimelteonu stopniowo wraca do wyższych wartości. Może to przejściowo nasilić senność.

Mechanizm

Enzalutamid i apalutamid są silnymi induktorami CYP3A4 (apalutamid także CYP2C19). Tasimelteon jest metabolizowany przez CYP1A2 i CYP3A4, a silna indukcja CYP3A4 znacznie przyspiesza jego eliminację i obniża stężenie w osoczu. Indukcja narasta stopniowo przez kilka pierwszych tygodni leczenia antyandrogenem. Utrzymuje się też przez kilka tygodni po jego odstawieniu, bo enzalutamid ma długi okres półtrwania. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy. Dotyczy tylko par enzalutamid lub apalutamid z tasimelteonem. Bikalutamid, flutamid i darolutamid nie są silnymi induktorami, a melatonina nie zależy w istotnym stopniu od CYP3A4.

Monitorować

• skuteczność leczenia zaburzeń rytmu snu (dzienniczek snu, pora zasypiania i budzenia)
• senność i drzemki w ciągu dnia
• nasilenie senności po odstawieniu enzalutamidu lub apalutamidu
• przy bikalutamidzie – nadmierna senność i zawroty głowy

Skutek kliniczny

Nasilona senność, zawroty głowy, spowolnienie reakcji i zaburzenia koordynacji, co zwiększa ryzyko upadków, urazów i wypadków komunikacyjnych. Senność może utrzymywać się do rana następnego dnia. Leki melatoninowe same w sobie nie powodują istotnej depresji oddechowej, ale nasilenie sedacji może utrudnić wczesne rozpoznanie przedawkowania opioidu, zwłaszcza u osób starszych, osłabionych lub z chorobami układu oddechowego.

Mechanizm

Naturalne alkaloidy opium (oksykodon, morfina, dihydrokodeina) hamują ośrodkowy układ nerwowy przez pobudzenie receptorów opioidowych μ. Wywołują senność, spowolnienie psychoruchowe i depresję oddechową. Agoniści receptorów melatoninowych MT1 i MT2 (melatonina, tasimelteon) działają nasennie i obniżają czujność w godzinach po przyjęciu dawki. Przy jednoczesnym stosowaniu działania hamujące na ośrodkowy układ nerwowy sumują się. Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i dotyczy wszystkich leków obu grup w podobnym stopniu. Nie oczekuje się istotnej interakcji farmakokinetycznej, ponieważ omawiane opioidy nie są silnymi inhibitorami ani induktorami CYP1A2 i CYP3A4, przez które metabolizowany jest tasimelteon, a leki melatoninowe nie wpływają klinicznie na metabolizm opioidów. Brak danych dla par z melatoniną wynika z braku opracowania, a nie z innego mechanizmu, dlatego melatonina nie stanowi wyjątku.

Monitorować

• nasilenie senności w dzień i rano po przebudzeniu
• częstość i głębokość oddechów, zwłaszcza w pierwszych dniach leczenia opioidem
• zawroty głowy, zaburzenia równowagi i upadki
• sprawność psychoruchowa przed prowadzeniem pojazdów
• stan świadomości i splątanie u osób starszych

Skutek kliniczny

Możliwe jest nasilenie i wydłużenie sedacji, wolniejsze wybudzanie po znieczuleniu oraz większe ryzyko depresji oddechowej w okresie pooperacyjnym. Ryzyko jest największe u osób starszych, u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy oraz po podaniu sufentanylu poza salą operacyjną. Po remifentanylu efekt szybko ustępuje po zakończeniu wlewu ze względu na bardzo krótki czas działania leku.

Mechanizm

Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i polega na sumowaniu się działania hamującego ośrodkowy układ nerwowy. Opioidy anestetyczne działają silnie uspokajająco i hamują ośrodek oddechowy przez receptory μ. Agoniści receptorów MT1 i MT2 nasilają senność i obniżają czujność. Nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej. Tasimelteon i melatonina nie hamują w istotnym stopniu CYP3A4, przez który metabolizowany jest sufentanyl, a remifentanyl rozkładają niespecyficzne esterazy osocza i tkanek. Mechanizm jest wspólny dla wszystkich leków obu grup, także dla melatoniny, mimo że dla jej par brakuje danych.

Monitorować

• stopień sedacji
• częstość oddechów
• saturacja krwi tętniczej (pulsoksymetria)
• czas wybudzania po znieczuleniu
• ciśnienie tętnicze

Skutek kliniczny

Nasilona senność, spowolnienie psychoruchowe, zaburzenia koncentracji i koordynacji oraz zwiększone ryzyko upadków. Wydłużony czas reakcji ogranicza zdolność prowadzenia pojazdów. U pacjentów obciążonych, zwłaszcza przy dodatkowym stosowaniu innych leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy lub alkoholu, możliwe jest nasilone splątanie i osłabienie oddychania, choć nalbufina wykazuje efekt pułapowy w zakresie depresji oddechowej.

Mechanizm

Agoniści receptorów melatoninowych MT1 i MT2 działają nasennie i obniżają czujność. Nalbufina, agonista receptora kappa i częściowy antagonista receptora mu, działa sedatywnie przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie depresyjne obu grup na ośrodkowy układ nerwowy sumuje się. Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i jest wspólna dla wszystkich leków obu grup. Tasimelteon jest metabolizowany głównie przez CYP1A2 i CYP3A4, a nalbufina nie hamuje istotnie tych enzymów. Nie należy więc oczekiwać zmian stężeń, tylko nasilenia działania. Brak danych dla pary melatonina i nalbufina wynika z luki w danych, a nie z odmiennej farmakologii. Melatonina działa przez te same receptory i również nasila sedację wywołaną lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy.

Monitorować

• stopień sedacji i poziom świadomości
• częstość i głębokość oddechów oraz saturacja u pacjentów obciążonych
• ryzyko upadków, zwłaszcza w nocy
• splątanie u pacjentów starszych

Skutek kliniczny

Agonista receptora melatoninowego słabiej działa lub przestaje działać. Przy tasimelteonie oznacza to utratę kontroli nad rytmem snu i czuwania, czyli nawrót bezsenności nocnej i senności w ciągu dnia. Interakcja nie powoduje toksyczności, a jej skutkiem jest nieskuteczne leczenie.

Mechanizm

Ryfamycyny są silnymi induktorami enzymów wątrobowych, przede wszystkim CYP3A4, a w mniejszym stopniu CYP1A2. Agoniści receptora melatoninowego są metabolizowani przez te same izoenzymy. Indukcja przyspiesza ich eliminację i wyraźnie obniża stężenie we krwi. Najsilniej dotyczy to tasimelteonu, który jest rozkładany zarówno przez CYP1A2, jak i CYP3A4. Indukcja narasta stopniowo przez kilka dni i utrzymuje się jeszcze przez około dwa tygodnie po odstawieniu ryfampicyny.

Monitorować

• skuteczność leczenia zaburzeń snu (czas zasypiania, przebudzenia nocne)
• senność i zmęczenie w ciągu dnia
• regularność rytmu snu i czuwania po włączeniu i po odstawieniu ryfampicyny

Skutek kliniczny

Główny skutek to osłabienie lub utrata skuteczności leku z grupy B. W przypadku tasimelteonu oznacza to brak synchronizacji rytmu snu i czuwania, a w przypadku melatoniny słabsze działanie ułatwiające zasypianie. Interakcja nie zwiększa toksyczności i nie zmienia istotnie stężenia fenytoiny. Po odstawieniu fenytoiny indukcja stopniowo wygasa, a stężenie leku z grupy B wraca do wyższego poziomu, co może nasilić senność. Możliwe jest też niewielkie nasilenie senności i zaburzeń koncentracji przy jednoczesnym stosowaniu.

Mechanizm

Fenytoina silnie indukuje enzymy wątrobowe, przede wszystkim CYP3A4, a w mniejszym stopniu także CYP1A2 i inne izoenzymy cytochromu P450. Agoniści receptora melatoninowego są eliminowani głównie przez metabolizm wątrobowy. Tasimelteon jest metabolizowany przez CYP1A2 i CYP3A4, a melatonina głównie przez CYP1A2. Indukcja tych enzymów przyspiesza metabolizm leku z grupy B, obniża jego stężenie i skraca czas działania. Mechanizm jest wspólny dla całej klasy. Siła efektu jest największa dla tasimelteonu, w którego eliminacji duży udział ma CYP3A4. Dla melatoniny spadek stężenia jest prawdopodobny, ale słabiej udokumentowany, bo zależy od indukcji CYP1A2. Dodatkowo fenytoina i agoniści receptora melatoninowego mogą sumować działanie sedatywne, co ma znaczenie drugorzędne.

Monitorować

• skuteczność leku z grupy B – jakość snu, czas zasypiania, regularność rytmu snu i czuwania
• senność w ciągu dnia, zwłaszcza w tygodniach po odstawieniu fenytoiny
• kontrola napadów przy ewentualnej zmianie leku przeciwpadaczkowego

Skutek kliniczny

Możliwe nasilenie senności, spowolnienie psychoruchowe, zaburzenia koordynacji i zwiększone ryzyko upadków. U osób wrażliwych, przy dużych dawkach metadonu, w okresie ustalania dawki lub przy dodatkowych lekach działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy albo alkoholu nie można wykluczyć nasilenia depresji oddechowej. Wkład agonistów melatoninowych w to ryzyko jest prawdopodobnie niewielki, ale addytywny.

Mechanizm

Leki stosowane w leczeniu substytucyjnym uzależnienia od opioidów są pełnymi agonistami receptora opioidowego mu i działają hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, w tym na ośrodek oddechowy. Agoniści receptora melatoninowego (MT1 i MT2) działają nasennie i zmniejszają czujność. Przy łącznym stosowaniu działania uspokajające obu grup się sumują. Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i dotyczy całej klasy, czyli metadonu i lewometadonu oraz melatoniny i tasimelteonu. Nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej, bo metadon nie hamuje w istotnym stopniu CYP1A2, który odpowiada za metabolizm melatoniny i tasimelteonu. Brak danych dla części par wynika z luk w opracowaniach, a nie z innego działania tych leków.

Monitorować

• nasilenie senności w ciągu dnia
• częstość i głębokość oddechu, zwłaszcza w nocy
• stan świadomości i koordynacja ruchowa
• upadki u osób starszych
• inne przyjmowane leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i spożycie alkoholu

Skutek kliniczny

Główny skutek to osłabienie lub utrata działania tasimelteonu, czyli nawrót zaburzeń rytmu snu i czuwania. Przy karbamazepinie lek może stać się praktycznie nieskuteczny. Przy okskarbazepinie, eslikarbazepinie i rufinamidzie spadek skuteczności jest mniejszy, ale możliwy. Po odstawieniu leku z grupy A indukcja stopniowo wygasa, a stężenie tasimelteonu rośnie, co może nasilić senność i ból głowy. Interakcja nie dotyczy w istotnym stopniu melatoniny.

Mechanizm

Pochodne karboksamidu indukują enzymy wątrobowe, przede wszystkim CYP3A4. Karbamazepina jest silnym induktorem CYP3A4 i dodatkowo indukuje CYP1A2. Okskarbazepina, eslikarbazepina i rufinamid indukują CYP3A4 słabiej. Tasimelteon jest metabolizowany przez CYP1A2 i CYP3A4, więc indukcja tych enzymów przyspiesza jego eliminację i znacznie obniża jego stężenie we krwi. Najsilniejszy efekt daje karbamazepina, która indukuje oba szlaki. Dodatkowo oba leki mogą powodować senność, więc ich działanie depresyjne na OUN może się sumować.

Monitorować

• regularność rytmu snu i czuwania oraz senność w ciągu dnia (dzienniczek snu)
• nawrót objawów zaburzeń rytmu dobowego po włączeniu leku z grupy A
• senność, ból głowy i koszmary senne po odstawieniu lub zmniejszeniu dawki leku z grupy A
• kontrola napadów przy każdej zmianie leczenia przeciwpadaczkowego

Skutek kliniczny

Wzrost stężenia melatoniny lub tasimelteonu może nasilać i wydłużać ich działanie nasenne. Objawia się to nadmierną sennością, sennością utrzymującą się w ciągu dnia, zawrotami głowy, bólem głowy i spowolnieniem psychoruchowym. U osób starszych zwiększa to ryzyko upadków, a u kierowców ryzyko wypadków. Skutki są zwykle przemijające i ustępują po zakończeniu antybiotykoterapii.

Mechanizm

Cyprofloksacyna i w mniejszym stopniu norfloksacyna hamują CYP1A2, główny enzym metabolizujący melatoninę i jeden z dwóch głównych szlaków przemiany tasimelteonu (obok CYP3A4). Zahamowanie CYP1A2 zmniejsza klirens agonisty receptora melatoninowego i zwiększa jego stężenie we krwi. Melatonina, metabolizowana niemal wyłącznie przez CYP1A2 i podlegająca silnemu efektowi pierwszego przejścia, jest na to szczególnie wrażliwa. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy fluorochinolonów, ponieważ lewofloksacyna i delafloksacyna nie hamują CYP1A2 w sposób istotny klinicznie. Po stronie agonistów receptora melatoninowego dotyczy obu leków.

Monitorować

• senność w ciągu dnia i nadmierne uspokojenie
• zawroty głowy i zaburzenia równowagi, zwłaszcza u osób starszych
• sprawność psychoruchowa przed prowadzeniem pojazdów
• ból głowy

Skutek kliniczny

Połączenie może nasilać senność, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji i spowolnienie reakcji, co zwiększa ryzyko upadków i wypadków, także następnego dnia rano. U osób osłabionych, starszych, z chorobami płuc albo bezdechem sennym oraz przy jednoczesnym przyjmowaniu alkoholu lub innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy istnieje ryzyko nasilenia depresji oddechowej. Samo działanie nasenne melatoniny i tasimelteonu jest umiarkowane, więc u większości pacjentów skutek ogranicza się do nadmiernej senności.

Mechanizm

Buprenorfina jest częściowym agonistą receptora opioidowego mi i hamuje ośrodkowy układ nerwowy, powodując senność, spowolnienie psychoruchowe i depresję oddechową. Agoniści receptorów melatoninowych MT1 i MT2 działają nasennie i obniżają czujność. Oba działania sumują się, więc sedacja jest silniejsza niż przy każdym leku osobno. Nie oczekuje się istotnej interakcji farmakokinetycznej, bo buprenorfina nie hamuje ani nie indukuje w znaczącym stopniu enzymów CYP1A2 i CYP3A4, które metabolizują tasimelteon i melatoninę. Mechanizm jest wspólny dla wszystkich leków obu grup. Brak danych dla pary buprenorfina–melatonina oznacza brak opracowania, a nie brak działania sumującego, dlatego melatoniny nie traktuje się jako wyjątku.

Monitorować

• senność i sedacja w ciągu dnia
• częstość i głębokość oddechów, zwłaszcza w nocy
• zawroty głowy i ryzyko upadków u osób starszych
• sprawność psychoruchowa przed prowadzeniem pojazdów
• jednoczesne stosowanie alkoholu i innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy

Skutek kliniczny

Możliwe jest nasilenie senności, zawroty głowy, spowolnienie reakcji, zaburzenia koncentracji i większe ryzyko upadków, szczególnie u osób starszych. Agoniści receptora melatoninowego sami nie hamują oddychania, ale u pacjentów z dużą ekspozycją na opioid głębsza sedacja może utrudnić wczesne rozpoznanie depresji oddechowej. Skutki są największe na początku leczenia opioidem i po zwiększeniu jego dawki.

Mechanizm

Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i polega na sumowaniu się działania hamującego ośrodkowy układ nerwowy. Opioidy z grupy pochodnych fenylopiperydyny wywołują sedację i depresję ośrodka oddechowego, a agoniści receptorów MT1 i MT2 nasilają senność i obniżają sprawność psychoruchową. Mechanizm jest wspólny dla całej klasy, bo wynika z działania obu grup, a nie z właściwości pojedynczej substancji. Nie należy oczekiwać istotnej interakcji farmakokinetycznej. Tasimelteon jest metabolizowany przez CYP1A2 i CYP3A4, a fentanyl jest substratem CYP3A4, ale nie hamuje ani nie indukuje tego enzymu w istotnym stopniu. Melatonina działa słabiej i krócej niż tasimelteon, dlatego addycja jest u niej zwykle mniej nasilona, ale ma ten sam kierunek.

Monitorować

• stopień senności i sedacji w ciągu dnia
• częstość i głębokość oddechów, a u pacjentów z grupy ryzyka saturacja
• ryzyko upadków i chwiejność chodu
• sprawność psychoruchowa i zdolność do prowadzenia pojazdów
• jednoczesne stosowanie innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy i alkoholu