Interakcje / Alfa-adrenolityki urologiczne / Alfa-adrenolityki urologiczne i modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu
Alfa-adrenolityki urologiczne i modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu
Jaki opis pokazać?
Niekorzystna interakcja
Przy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i modulatora receptora S1P należy monitorować tętno i ciśnienie tętnicze, zwłaszcza na początku leczenia modulatorem S1P i po zmianie dawki alfa-adrenolityku.
Jeśli przyjmujesz lek na prostatę i lek z grupy siponimodu lub etrasymodu, powiedz o tym lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia, wstawaj powoli z łóżka i krzesła, a przy zawrotach głowy usiądź lub połóż się.
Interakcja klasy Alfa-adrenolityki urologiczne + modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu
Opis dotyczy wszystkich leków z obu grup, poza wyjątkami wymienionymi niżej.
- Alfa-adrenolityki urologiczne
- tamsulosyna, sylodosyna, alfuzosyna, terazosyna
- Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu
- siponimod, etrasymod
Wyjątki – te leki zachowują się inaczej
- alfuzosyna – Poza działaniem hipotensyjnym wspólnym dla całej grupy alfuzosyna może wydłużać odstęp QT. W połączeniu z modulatorem receptora S1P, który zwalnia rytm serca i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rośnie ryzyko zaburzeń rytmu, a nie tylko spadku ciśnienia. Wymaga to oceny EKG przed włączeniem i rozważenia innego leku urologicznego.
Niekorzystna interakcjaAlfa-adrenolityki urologiczne (np. tamsulosyna, sylodosyna, terazosyna)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i modulatora receptora S1P należy monitorować tętno i ciśnienie tętnicze, zwłaszcza na początku leczenia modulatorem S1P i po zmianie dawki alfa-adrenolityku.Jeśli przyjmujesz lek na prostatę i lek z grupy siponimodu lub etrasymodu, powiedz o tym lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia, wstawaj powoli z łóżka i krzesła, a przy zawrotach głowy usiądź lub połóż się.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek na prostatę i lek z grupy siponimodu lub etrasymodu, powiedz o tym lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia, wstawaj powoli z łóżka i krzesła, a przy zawrotach głowy usiądź lub połóż się.
Leki na prostatę z tej grupy, takie jak tamsulosyna, sylodosyna, alfuzosyna czy terazosyna, mogą obniżać ciśnienie krwi. Siponimod i etrasymod, stosowane w stwardnieniu rozsianym lub chorobach jelit, na początku leczenia zwalniają bicie serca. Razem mogą powodować zawroty głowy, osłabienie, a nawet omdlenie, szczególnie przy szybkim wstawaniu i w pierwszych dniach leczenia. Alfuzosyna może dodatkowo wpływać na rytm serca, dlatego lekarz może zlecić EKG.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy przy wstawaniu
- uczucie zbliżającego się omdlenia lub omdlenie
- bardzo wolne lub nierówne bicie serca
- kołatanie serca
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- nietypowe zmęczenie i osłabienie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i modulatora receptora S1P należy monitorować tętno i ciśnienie tętnicze, zwłaszcza na początku leczenia modulatorem S1P i po zmianie dawki alfa-adrenolityku. U pacjenta przyjmującego już alfa-adrenolityk siponimod i etrasymod włącza się zgodnie ze schematem dla danego leku, z oceną EKG przed pierwszą dawką i obserwacją tętna oraz ciśnienia po pierwszej dawce u osób z grupy ryzyka. Nie należy włączać ani zwiększać dawki alfa-adrenolityku w okresie zwiększania dawki siponimodu ani w pierwszych dniach leczenia etrasymodem. Terazosynę i alfuzosynę rozpoczyna się od najmniejszej dawki podanej wieczorem przed snem. Przy alfuzosynie trzeba dodatkowo ocenić odstęp QT i inne leki wydłużające QT, a u pacjentów z wydłużonym QT, bradykardią lub blokiem przewodzenia lepiej wybrać tamsulosynę, sylodosynę albo lek z innej grupy. Po przerwie w przyjmowaniu siponimodu wymagającej ponownego zwiększania dawki obowiązują te same środki ostrożności co przy pierwszym włączeniu.
Skutek kliniczny
Zwiększone ryzyko zawrotów głowy, hipotonii ortostatycznej, omdleń i upadków, zwłaszcza w pierwszych dniach leczenia modulatorem receptora S1P lub po włączeniu albo zwiększeniu dawki alfa-adrenolityku. Przy alfuzosynie dochodzi możliwość zaburzeń rytmu związanych z wydłużeniem QT i bradykardią.
Mechanizm
Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu przy rozpoczynaniu leczenia przejściowo zwalniają czynność serca i mogą opóźniać przewodzenie przedsionkowo-komorowe przez pobudzenie receptorów S1P1 w komórkach mięśnia przedsionków. Alfa-adrenolityki urologiczne blokują receptory alfa1 w naczyniach i mogą wywoływać hipotonię ortostatyczną, najsilniej po pierwszej dawce, po zwiększeniu dawki i u osób starszych. Zwolnienie rytmu serca osłabia odruchowe przyspieszenie tętna, które normalnie kompensuje spadek ciśnienia przy pionizacji. Efekty sumują się farmakodynamicznie. Istotnej interakcji farmakokinetycznej nie oczekuje się, bo alfa-adrenolityki nie hamują ani nie indukują enzymów metabolizujących siponimod i etrasymod. Alfuzosina dodatkowo może wydłużać odstęp QT.
Monitorować
- tętno w spoczynku
- ciśnienie tętnicze na leżąco i na stojąco
- EKG przed rozpoczęciem leczenia modulatorem S1P, przy alfuzosynie z oceną odstępu QT
- objawy hipotonii ortostatycznej i omdleń
- upadki u osób starszych
Kiedy ocena się zmienia
| Włączenie modulatora S1P u pacjenta przyjmującego alfa-adrenolitykkolejność włączenia · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko rośnie | Największe ryzyko bradykardii i hipotonii przypada na pierwsze dni leczenia siponimodem lub etrasymodem. Przed pierwszą dawką należy wykonać EKG, a u pacjentów z grupy ryzyka obserwować tętno i ciśnienie po pierwszej dawce. |
| Włączenie lub zwiększenie dawki alfa-adrenolityku u pacjenta na stałej dawce modulatora S1Pkolejność włączenia · alfa-adrenolityki urologiczne | ryzyko maleje | Po zakończeniu fazy początkowej wpływ modulatora S1P na rytm serca słabnie, a ryzyko wynika głównie z efektu pierwszej dawki alfa-adrenolityku. Wystarczy rozpoczęcie od najmniejszej dawki wieczorem i kontrola ciśnienia. |
| Przerwa w leczeniu wymagająca ponownego zwiększania dawki siponimoduodstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko rośnie | Po przerwie w przyjmowaniu siponimodu wymagającej ponownego stopniowego zwiększania dawki efekt pierwszej dawki na rytm serca powraca i obowiązują te same środki ostrożności co przy pierwszym włączeniu. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych hipotonia ortostatyczna i upadki po alfa-adrenolitykach występują częściej, a skutki upadku są poważniejsze. Wskazana jest ocena ciśnienia na stojąco i ostrożne zwiększanie dawek. |
| Pierwsza dawka lub zwiększenie dawki terazosyny albo alfuzosynydawka · alfa-adrenolityki urologiczne | ryzyko rośnie | Terazosyna i alfuzosyna dają silniejszy efekt pierwszej dawki niż tamsulosyna i sylodosyna. Należy zaczynać od najmniejszej dawki podanej przed snem i nie zwiększać jej w fazie włączania modulatora S1P. |
Alkohol przy tych lekach
Alfa-adrenolityki urologiczne a alkohol: brak opisu w bazie.
Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu a alkohol: brak opisu w bazie.
Inne interakcje tych leków 152
Połączenie przeciwwskazaneInhibitory proteazy (np. darunawir, atazanawir, rytonawir)+ Alfa-adrenolityki urologiczne (np. tamsulosyna, sylodosyna, alfuzosyna) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora proteazy i alfa-adrenolityku urologicznego należy unikać tego połączenia albo, gdy jest konieczne, wybrać lek o najmniejszym ryzyku i ściśle kontrolować ciśnienie tętnicze.Jeśli bierzesz lek na HIV z grupy inhibitorów proteazy i lek na prostatę z grupy alfa-blokerów, nie zaczynaj ani nie łącz ich bez rozmowy z lekarzem, a gdy już je bierzesz razem, wstawaj powoli i zgłoś lekarzowi zawroty głowy lub omdlenie.szybki (godziny)badania kliniczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli bierzesz lek na HIV z grupy inhibitorów proteazy i lek na prostatę z grupy alfa-blokerów, nie zaczynaj ani nie łącz ich bez rozmowy z lekarzem, a gdy już je bierzesz razem, wstawaj powoli i zgłoś lekarzowi zawroty głowy lub omdlenie.
Niektóre leki na HIV, takie jak darunawir, atazanawir czy rytonawir, spowalniają usuwanie z organizmu leków na prostatę, takich jak alfuzosyna, sylodosyna czy tamsulosyna. Lek na prostatę gromadzi się wtedy we krwi i działa silniej niż powinien. Może to mocno obniżyć ciśnienie, zwłaszcza przy wstawaniu, i grozić zawrotami głowy, omdleniem lub upadkiem. Terazosyna jest wyjątkiem, bo organizm usuwa ją inną drogą.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy lub pociemnienie przed oczami przy wstawaniu
- omdlenie lub upadek
- kołatanie serca lub szybkie bicie serca
- silne osłabienie i senność
- bolesny wzwód trwający kilka godzin
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PK – transport
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora proteazy i alfa-adrenolityku urologicznego należy unikać tego połączenia albo, gdy jest konieczne, wybrać lek o najmniejszym ryzyku i ściśle kontrolować ciśnienie tętnicze. Alfuzosyna jest przeciwwskazana z silnymi inhibitorami CYP3A4, w tym z rytonawirem i inhibitorami proteazy wzmacnianymi rytonawirem. Nie należy jej z nimi łączyć. Sylodosyny nie zaleca się łączyć z silnymi inhibitorami CYP3A4. Tamsulosynę można rozważyć tylko ostrożnie, w najniższej dawce, z oceną ciśnienia w pozycji stojącej po rozpoczęciu leczenia. Jeśli pacjent wymaga alfa-adrenolityku, rozsądną opcją jest terazosyna z miareczkowaniem dawki od najniższej. Można też zamiast niego zastosować inhibitor 5-alfa-reduktazy. Gdy zmiana leczenia przeciwwirusowego jest możliwa, warto rozważyć schemat bez inhibitora proteazy i bez wzmacniacza farmakokinetycznego.
Skutek kliniczny
Większe stężenie alfa-adrenolityku nasila jego działanie rozszerzające naczynia. Może to dać hipotonię ortostatyczną, zawroty głowy, omdlenia i upadki, a także tachykardię odruchową. Alfuzosyna wydłuża odstęp QT zależnie od stężenia. To ryzyko sumuje się z działaniem sakwinawiru i rytonawiru, które same wydłużają QT. Najsilniejszy wzrost stężeń dotyczy alfuzosyny i sylodosyny. Przy tamsulosynie wzrost jest mniejszy, ale nadal może mieć znaczenie kliniczne.
Mechanizm
Inhibitory proteazy, zwłaszcza wzmacniane rytonawirem, są silnymi inhibitorami CYP3A4. Dotyczy to też leków, które podaje się zawsze z rytonawirem, jak darunawir, typranawir czy sakwinawir. Alfuzosyna, sylodosyna i tamsulosyna są w dużej mierze metabolizowane przez CYP3A4. Gdy ten szlak zostaje zahamowany, ich stężenie we krwi wyraźnie rośnie i utrzymuje się dłużej. W przypadku sylodosyny dochodzi jeszcze hamowanie glikoproteiny P. Mechanizm jest wspólny dla całej grupy inhibitorów proteazy. W grupie alfa-adrenolityków dotyczy alfuzosyny, sylodosyny i tamsulosyny, ale nie terazosyny.
Monitorować
- ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej, szczególnie w pierwszych dniach połączenia
- objawy hipotonii ortostatycznej: zawroty głowy, omdlenia, upadki
- częstość akcji serca
- EKG z oceną odstępu QT przy połączeniu z sakwinawirem lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia QT
Kiedy ocena się zmienia
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych hipotonia ortostatyczna częściej prowadzi do upadków i złamań. Nasilenie działania alfa-adrenolityku jest u nich szczególnie niebezpieczne, więc należy unikać połączenia lub stosować najniższe dawki z kontrolą ciśnienia w pozycji stojącej. |
| Inhibitor proteazy dołączony do stałego leczenia alfa-adrenolitykiemkolejność włączenia · inhibitory proteazy | inne zalecenie | Gdy inhibitor proteazy, zwłaszcza wzmacniany rytonawirem, dołącza się do wcześniej dobrze tolerowanego alfa-adrenolityku, stężenie alfa-adrenolityku rośnie w ciągu kilku dni. Należy wtedy odstawić alfuzosynę lub sylodosynę i zamienić je na lek bez tej interakcji. Przy tamsulosynie trzeba rozważyć zmniejszenie dawki i kontrolować ciśnienie w pierwszych dniach. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Darunavir Accord 75 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/darunavir-accord-100407537/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Reyataz 100 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/reyataz-100125810/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Atazanavir Krka 200 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/atazanavir-krka-100402296/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Atazanavir Accord 150 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/atazanavir-accord-100399016/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Prezista 400 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/prezista-100201988/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Darunavir Krka 400 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/darunavir-krka-100401954/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Omnic Ocas 0,4 0,4 mg, tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/omnic-ocas-0-4-100136340/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Tanyz 0,4 mg, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/tanyz-100158198/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Tamsudil 0,4 mg, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/tamsudil-100158488/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Silodosin Recordati 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/silodosin-recordati-100416861/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Silodyx 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/silodyx-100316390/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Urorec 4 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/urorec-100074739/
Połączenie przeciwwskazaneInhibitory proteasomu (np. bortezomib, karfilzomib, iksazomib)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaInhibitora proteasomu nie łączy się z modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu.Jeśli masz przyjmować lek na szpiczaka lub chłoniaka z tej grupy razem z lekiem na stwardnienie rozsiane albo zapalenie jelita z tej grupy, nie zaczynaj i nie przerywaj żadnego z nich samodzielnie, tylko od razu powiedz o obu lekach hematologowi i lekarzowi, który przepisał drugi lek.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli masz przyjmować lek na szpiczaka lub chłoniaka z tej grupy razem z lekiem na stwardnienie rozsiane albo zapalenie jelita z tej grupy, nie zaczynaj i nie przerywaj żadnego z nich samodzielnie, tylko od razu powiedz o obu lekach hematologowi i lekarzowi, który przepisał drugi lek.
Leki na szpiczaka i niektóre chłoniaki, takie jak bortezomib, karfilzomib i iksazomib, oraz leki na stwardnienie rozsiane i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, takie jak siponimod i etrasymod, osłabiają odporność. Razem mogą ją osłabić tak bardzo, że łatwo dochodzi do groźnych zakażeń, na przykład półpaśca. Oba rodzaje leków mogą też wpływać na pracę serca. Z tego powodu tych leków nie stosuje się razem, a lekarze ustalają, który lek trzeba odstawić.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze, kaszel albo inne objawy zakażenia
- bolesna wysypka z pęcherzykami na skórze
- nowe osłabienie kończyn, zaburzenia mowy, widzenia albo myślenia
- bardzo wolne bicie serca, zawroty głowy albo omdlenie
- duszność, obrzęki nóg albo nagły spadek wydolności
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Inhibitora proteasomu nie łączy się z modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu. Czynny nowotwór wymagający leczenia bortezomibem, karfilzomibem albo iksazomibem jest przeciwwskazaniem do stosowania siponimodu i etrasymodu, dlatego modulator S1P należy odstawić, a dalsze leczenie choroby podstawowej ustalić z neurologiem albo gastroenterologiem. Działanie modulatora S1P na limfocyty utrzymuje się jeszcze przez pewien czas po odstawieniu, więc przed rozpoczęciem terapii inhibitorem proteasomu warto sprawdzić liczbę limfocytów i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową oraz przeciwbakteryjną zgodnie z zasadami onkohematologii. Jeśli skojarzenie zdarzy się mimo to, wymaga ono ścisłego nadzoru hematologicznego i kardiologicznego.
Skutek kliniczny
Zwiększone ryzyko ciężkich i oportunistycznych zakażeń, w tym półpaśca, zakażeń grzybiczych i postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. Możliwe nasilenie bradykardii, zaburzeń przewodzenia i innych powikłań sercowo-naczyniowych. Leczenie onkologiczne może wymagać przerw z powodu powikłań infekcyjnych.
Mechanizm
Interakcja jest wspólna dla wszystkich leków obu grup i ma charakter farmakodynamiczny. Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu zatrzymują limfocyty w węzłach chłonnych i trwale obniżają ich liczbę we krwi. Inhibitory proteasomu działają mielosupresyjnie, wywołują limfopenię, trombocytopenię i neutropenię oraz osłabiają odporność komórkową, co sprzyja między innymi reaktywacji wirusa ospy wietrznej i półpaśca. Oba efekty sumują się i prowadzą do głębokiej immunosupresji. Leki obu grup wpływają też na układ krążenia. Modulatory S1P zwalniają rytm serca i mogą zaburzać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, szczególnie na początku leczenia. Inhibitory proteasomu, zwłaszcza karfilzomib, mogą wywołać niewydolność serca, zaburzenia rytmu, nadciśnienie albo niedociśnienie. Istotnej interakcji farmakokinetycznej nie opisano. Etrasymod nie odstaje od siponimodu farmakologicznie, więc brak danych dla jego par wynika z braku opisu, a nie z odmiennego działania. Dodatkowo modulatorów S1P nie stosuje się u chorych z czynnym nowotworem złośliwym, a inhibitory proteasomu podaje się właśnie w czynnym szpiczaku plazmocytowym i chłoniakach.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem i bezwzględną liczbą limfocytów
- objawy zakażenia, zwłaszcza półpaśca i zakażeń oportunistycznych
- nowe objawy neurologiczne sugerujące postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię
- tętno i EKG, zwłaszcza przy włączaniu modulatora S1P
- ciśnienie tętnicze i objawy niewydolności serca
Kiedy ocena się zmienia
| Powrót liczby limfocytów do normy po odstawieniu modulatora S1Podstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko maleje | Działanie modulatora S1P na limfocyty ustępuje stopniowo po odstawieniu leku. Rozpoczęcie leczenia inhibitorem proteasomu po powrocie limfocytów do normy zmniejsza ryzyko sumowania się immunosupresji, ale nadal wymaga kontroli morfologii i objawów zakażenia. |
| Włączanie modulatora S1P u pacjenta leczonego albo niedawno leczonego inhibitorem proteasomukolejność włączenia · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko rośnie | Bradykardia i zaburzenia przewodzenia po modulatorach S1P są najsilniejsze w pierwszych dniach leczenia. U pacjenta z powikłaniami kardiologicznymi po inhibitorze proteasomu, zwłaszcza po karfilzomibie, ryzyko jest większe i wymaga oceny kardiologicznej przed włączeniem. |
Połączenie przeciwwskazaneModulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod)+ Pochodne nitrozomocznika (np. karmustyna) klasaModulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu nie stosuje się jednocześnie z pochodną nitrozomocznika.Jeśli przyjmujesz modulator receptora S1P i masz zacząć leczenie pochodną nitrozomocznika, powiedz o tym obu lekarzom przed rozpoczęciem chemioterapii i nie odstawiaj ani nie wznawiaj żadnego leku bez ich decyzji.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz modulator receptora S1P i masz zacząć leczenie pochodną nitrozomocznika, powiedz o tym obu lekarzom przed rozpoczęciem chemioterapii i nie odstawiaj ani nie wznawiaj żadnego leku bez ich decyzji.
Leki takie jak siponimod (na stwardnienie rozsiane) i etrasymod (na wrzodziejące zapalenie jelita grubego) zmniejszają liczbę krwinek odpornościowych we krwi. Karmustyna to lek przeciwnowotworowy, który osłabia szpik kostny i również obniża odporność. Razem mogą bardzo silnie osłabić organizm i narazić cię na groźne zakażenia. Dlatego tych leków nie stosuje się w tym samym czasie, a lekarze ustalają bezpieczną kolejność leczenia.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze lub uczucie rozbicia jak przy grypie
- pęcherzykowa, bolesna wysypka na skórze
- silny ból głowy, sztywność karku, nudności lub nadwrażliwość na światło
- nowe zaburzenia mowy, widzenia, równowagi lub osłabienie jednej strony ciała
- narastająca duszność lub suchy kaszel
- łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Modulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu nie stosuje się jednocześnie z pochodną nitrozomocznika. Rozpoznanie nowotworu wymagającego leczenia karmustyną oznacza konieczność odstawienia siponimodu lub etrasymodu. Przed rozpoczęciem chemioterapii należy odczekać, aż liczba limfocytów wróci do normy. Czas tej odbudowy różni się między lekami tej grupy, a decyzję o terminie podejmuje onkolog wspólnie z neurologiem lub gastroenterologiem. Ponowne włączenie modulatora S1P po zakończeniu leczenia karmustyną rozważa się dopiero po remisji choroby nowotworowej i pełnej regeneracji szpiku. Wymaga to aktualnej morfologii z rozmazem. Nie podaje się żywych szczepionek w trakcie leczenia ani w okresie odbudowy limfocytów.
Skutek kliniczny
Połączenie grozi głęboką immunosupresją z ciężkimi, także oportunistycznymi zakażeniami, takimi jak zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca, kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia. Zakażenia te mogą zagrażać życiu. Możliwe jest także przedłużone utrzymywanie się cytopenii i wolniejsza odbudowa układu odpornościowego po chemioterapii. Możliwe jest również nasilenie toksyczności płucnej.
Mechanizm
Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu zatrzymują limfocyty w węzłach chłonnych. Powoduje to trwałe zmniejszenie liczby limfocytów we krwi obwodowej przez cały okres leczenia i jeszcze przez pewien czas po jego odstawieniu. Karmustyna jest lekiem alkilującym, który uszkadza szpik kostny. Wywołuje opóźnioną, kumulującą się mielosupresję z leukopenią, limfopenią, neutropenią i małopłytkowością. Oba mechanizmy sumują się i pogłębiają niedobór odporności komórkowej. Interakcja jest farmakodynamiczna i wspólna dla wszystkich leków obu grup. Nie zależy od metabolizmu, więc dotyczy zarówno siponimodu, jak i etrasymodu. Dodatkowo oba rodzaje leków mogą niekorzystnie wpływać na płuca. Modulatory S1P zmniejszają parametry czynności oddechowej, a karmustyna może wywołać zwłóknienie płuc. Ten wspólny efekt jest teoretyczny. Leczenie karmustyną oznacza czynny nowotwór złośliwy, a czynna choroba nowotworowa jest przeciwwskazaniem do stosowania modulatorów receptora S1P.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem i bezwzględną liczbą limfocytów przed zmianą leczenia i w jej trakcie
- objawy zakażenia, w tym zakażeń oportunistycznych i półpaśca
- nowe objawy neurologiczne sugerujące postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię
- czynność płuc – duszność, kaszel, spirometria lub DLCO
- parametry wątrobowe
Kiedy ocena się zmienia
| Implant dooponowy (do loży po resekcji guza mózgu)postać · pochodne nitrozomocznika | ryzyko maleje | Implant z karmustyną zapewnia głównie miejscową ekspozycję i niewielkie stężenia ogólnoustrojowe, więc addycyjna mielosupresja jest mało prawdopodobna. Klasa nie zmienia się, bo czynny nowotwór złośliwy nadal wyklucza stosowanie modulatora S1P. |
| Czas do normalizacji liczby limfocytów po odstawieniu modulatora S1Podstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | inne zalecenie | Po odstawieniu siponimodu lub etrasymodu limfocyty wracają do normy z opóźnieniem, które różni się między lekami. Rozpoczęcie karmustyny przed odbudową limfocytów utrzymuje ryzyko addycyjnej immunosupresji. Termin chemioterapii warto ustalić na podstawie bezwzględnej liczby limfocytów. |
| Modulator S1P włączany po zakończonym leczeniu karmustynąkolejność włączenia · pacjent | inne zalecenie | Po zakończeniu leczenia karmustyną i uzyskaniu remisji można rozważyć modulator S1P, ale dopiero po pełnej regeneracji szpiku i normalizacji morfologii. Uwzględnia się także czynność płuc wobec ryzyka późnej toksyczności płucnej karmustyny. Decyzja wymaga indywidualnej oceny onkologa i lekarza prowadzącego. |
Połączenie przeciwwskazaneSzczepionki przeciw żółtej febrze (np. szczepionka przeciw żółtej febrze)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaSzczepionki przeciw żółtej febrze nie podaje się w trakcie leczenia modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu ani przed upływem kilku tygodni od jego odstawienia.Jeśli przyjmujesz lek z tej grupy, nie szczep się przeciw żółtej febrze i przed zaplanowaniem podróży porozmawiaj z lekarzem prowadzącym, nie odstawiając leku na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz lek z tej grupy, nie szczep się przeciw żółtej febrze i przed zaplanowaniem podróży porozmawiaj z lekarzem prowadzącym, nie odstawiając leku na własną rękę.
Szczepionka przeciw żółtej febrze zawiera żywego, osłabionego wirusa. Leki takie jak siponimod (na stwardnienie rozsiane) czy etrasymod (na wrzodziejące zapalenie jelita grubego) osłabiają układ odporności. Przy takim leczeniu wirus ze szczepionki może wywołać groźną chorobę, a samo szczepienie może nie dać ochrony. Dlatego tej szczepionki nie podaje się w czasie leczenia ani przez kilka tygodni po jego zakończeniu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wysoka gorączka w ciągu kilku tygodni po szczepieniu
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- silny ból głowy, sztywność karku, splątanie lub drgawki
- silne osłabienie, wymioty, krwawienia
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Szczepionki przeciw żółtej febrze nie podaje się w trakcie leczenia modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu ani przed upływem kilku tygodni od jego odstawienia. U osób planujących leczenie siponimodem lub etrasymodem szczepienie należy wykonać z wyprzedzeniem, co najmniej 4 tygodnie przed pierwszą dawką leku. Po odstawieniu siponimodu z żywą szczepionką trzeba odczekać co najmniej 4 tygodnie, a po odstawieniu etrasymodu – okres potrzebny do wypłukania leku i powrotu liczby limfocytów do normy. Przerwania leczenia wyłącznie z powodu wyjazdu nie należy podejmować bez decyzji lekarza prowadzącego, ponieważ grozi to nawrotem choroby podstawowej. Gdy szczepienie jest niemożliwe, a wyjazd konieczny, lekarz może wystawić zaświadczenie o przeciwwskazaniu do szczepienia, a pacjent musi stosować ścisłą ochronę przed komarami.
Skutek kliniczny
Podanie szczepionki w trakcie leczenia lub krótko po jego zakończeniu grozi niekontrolowanym namnażaniem wirusa szczepionkowego i ciężkimi powikłaniami, w tym chorobą trzewną lub neurologiczną związaną ze szczepieniem, które mogą zagrażać życiu. Jednocześnie odpowiedź immunologiczna może być niewystarczająca, przez co pacjent nie uzyska pewnej ochrony przed żółtą febrą.
Mechanizm
Szczepionka przeciw żółtej febrze zawiera żywy, osłabiony wirus, który musi się namnożyć w organizmie, a jego kontrola wymaga sprawnej odpowiedzi limfocytów T i B. Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu zatrzymują limfocyty w węzłach chłonnych i wyraźnie zmniejszają ich liczbę we krwi. Taka immunosupresja osłabia kontrolę nad wirusem szczepionkowym i zmniejsza wytwarzanie przeciwciał ochronnych. Mechanizm wynika z działania całej klasy, dlatego interakcja jest wspólna dla wszystkich leków obu grup.
Monitorować
- historia szczepień przed rozpoczęciem leczenia
- bezwzględna liczba limfocytów przed szczepieniem po odstawieniu leku
- objawy gorączkowe, żółtaczka i objawy neurologiczne w ciągu kilku tygodni po przypadkowym szczepieniu
Kiedy ocena się zmienia
| Szczepienie wykonane co najmniej 4 tygodnie przed pierwszą dawką modulatorakolejność włączenia · szczepionki przeciw żółtej febrze | ryzyko maleje | Szczepienie wykonane z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem leczenia jest bezpieczne i pozwala uzyskać ochronę, zanim lek obniży liczbę limfocytów. |
| Okres wypłukania leku i normalizacji liczby limfocytów (dla siponimodu co najmniej 4 tygodnie)odstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko maleje | Po odstawieniu modulatora szczepienie jest możliwe dopiero po wypłukaniu leku i powrocie liczby limfocytów do normy. Decyzję o przerwie w leczeniu podejmuje lekarz prowadzący z uwzględnieniem ryzyka nawrotu choroby. |
Niekorzystna interakcjaAgoniści dopaminy (np. ropinirol, pramipeksol, rotygotyna)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu agonisty dopaminy i modulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu kontroluj tętno i ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej, zwłaszcza w pierwszych dniach włączania modulatora i podczas zwiększania dawki agonisty.Jeśli przyjmujesz lek na chorobę Parkinsona lub niespokojne nogi i zaczynasz leczenie siponimodem lub etrasymodem, powiedz o tym lekarzowi, wstawaj powoli i mierz tętno oraz ciśnienie w pierwszych dniach leczenia.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek na chorobę Parkinsona lub niespokojne nogi i zaczynasz leczenie siponimodem lub etrasymodem, powiedz o tym lekarzowi, wstawaj powoli i mierz tętno oraz ciśnienie w pierwszych dniach leczenia.
Leki na chorobę Parkinsona lub zespół niespokojnych nóg, takie jak ropinirol, pramipeksol czy rotygotyna, mogą obniżać ciśnienie krwi. Leki na stwardnienie rozsiane lub zapalenie jelita, takie jak siponimod i etrasymod, zwalniają bicie serca, najbardziej w pierwszych dniach leczenia. Razem mogą powodować zawroty głowy, osłabienie, a nawet omdlenie. Przy apomorfinie ryzyko dla serca jest większe.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy lub ciemnienie przed oczami przy wstawaniu
- bardzo wolne lub nierówne bicie serca
- omdlenie lub uczucie, że zaraz zemdlejesz
- duszność, ból w klatce piersiowej, kołatanie serca
- nietypowe zmęczenie i osłabienie
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu agonisty dopaminy i modulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu kontroluj tętno i ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej, zwłaszcza w pierwszych dniach włączania modulatora i podczas zwiększania dawki agonisty. Przed włączeniem siponimodu lub etrasymodu wykonaj EKG i oceń, czy pacjent nie przyjmuje innych leków zwalniających rytm serca. Siponimod włącza się ze stopniowym zwiększaniem dawki, czego nie wolno pomijać u pacjenta leczonego ropinirolem, pramipeksolem, rotygotyną lub pirybedylem. Nie zwiększaj dawki agonisty dopaminy w tym samym czasie, w którym rozpoczynasz leczenie modulatorem. Apomorfiny nie łączy się z modulatorami receptora S1P bez konsultacji kardiologicznej i przedłużonego monitorowania EKG.
Skutek kliniczny
Połączenie może nasilić zawroty głowy, hipotonię ortostatyczną, objawową bradykardię i omdlenia, głównie w pierwszych dniach włączania modulatora receptora S1P albo podczas zwiększania dawki agonisty dopaminy. U chorych z parkinsonizmem lub stwardnieniem rozsianym omdlenie łatwo prowadzi do upadku i urazu. Przy apomorfinie dochodzi ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu.
Mechanizm
Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu pobudzają receptory S1P1 w komórkach mięśnia przedsionków i węźle zatokowym, co zwłaszcza na początku leczenia zwalnia rytm serca i może spowolnić przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Agoniści dopaminy pobudzają obwodowe i ośrodkowe receptory dopaminowe D2, zmniejszają napięcie układu współczulnego i wywołują hipotonię ortostatyczną, a niekiedy także bradykardię i omdlenia. Oba działania się sumują i zwiększają ryzyko objawowej bradykardii, spadków ciśnienia i omdleń. Nie ma istotnej interakcji farmakokinetycznej między lekami obu grup.
Monitorować
- tętno, szczególnie w pierwszych dniach po włączeniu modulatora receptora S1P
- ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej
- EKG przed włączeniem modulatora (rytm, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, odstęp QTc przy apomorfinie)
- zawroty głowy, omdlenia i upadki
Kiedy ocena się zmienia
| Włączanie modulatora u pacjenta już leczonego agonistą dopaminykolejność włączenia · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko rośnie | Największe zwolnienie rytmu serca po modulatorze receptora S1P występuje w pierwszych dniach leczenia, dlatego ten okres wymaga najściślejszej kontroli tętna i ciśnienia. Po ustabilizowaniu leczenia ryzyko wyraźnie maleje. |
| Zwiększanie dawki agonisty dopaminydawka · agoniści dopaminy | ryzyko rośnie | Hipotonia ortostatyczna po agonistach dopaminy nasila się podczas zwiększania dawki. Nie zwiększaj dawki agonisty równocześnie z włączaniem modulatora receptora S1P. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych częściej występują hipotonia ortostatyczna, zaburzenia przewodzenia i upadki, a skutki omdlenia są poważniejsze. |
Niekorzystna interakcjaAlfa- i beta-blokery (np. karwedylol)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu beta-blokera i modulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu modulator włącza się ostrożnie, po ocenie tętna, ciśnienia i EKG, a u pacjentów z wolnym rytmem serca lub obciążeniem kardiologicznym pod nadzorem w pierwszych godzinach po pierwszej dawce.Jeśli przyjmujesz beta-bloker i masz zacząć lek z grupy modulatorów receptora S1P (albo odwrotnie), powiedz o tym lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia, nie odstawiaj samodzielnie żadnego z leków i zgłoś się do lekarza, jeśli poczujesz zawroty głowy, duże osłabienie lub zasłabniesz.szybki (godziny)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz beta-bloker i masz zacząć lek z grupy modulatorów receptora S1P (albo odwrotnie), powiedz o tym lekarzowi przed rozpoczęciem leczenia, nie odstawiaj samodzielnie żadnego z leków i zgłoś się do lekarza, jeśli poczujesz zawroty głowy, duże osłabienie lub zasłabniesz.
Leki z grupy beta-blokerów, takie jak karwedylol, oraz niektóre leki na stwardnienie rozsiane lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego, takie jak siponimod i etrasymod, zwalniają pracę serca. Przyjmowane razem mogą za bardzo zwolnić tętno i obniżyć ciśnienie. Ryzyko jest największe w pierwszych dniach po rozpoczęciu leczenia siponimodem lub etrasymodem. Lekarz może wtedy zlecić EKG i obserwację tętna albo zmienić leczenie.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy, zwłaszcza przy wstawaniu
- nietypowe zmęczenie lub osłabienie
- bardzo wolne lub nieregularne bicie serca
- duszność lub ból w klatce piersiowej
- zasłabnięcie albo utrata przytomności
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu beta-blokera i modulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu modulator włącza się ostrożnie, po ocenie tętna, ciśnienia i EKG, a u pacjentów z wolnym rytmem serca lub obciążeniem kardiologicznym pod nadzorem w pierwszych godzinach po pierwszej dawce. Jeśli u pacjenta przyjmującego karwedylol tętno spoczynkowe jest wyraźnie zwolnione, przed włączeniem siponimodu lub etrasymodu należy rozważyć z lekarzem prowadzącym czasowe odstawienie beta-blokera lub zmianę leczenia na lek niezwalniający rytmu, o ile pozwala na to wskazanie kardiologiczne. Siponimod wprowadza się ze stopniowym zwiększaniem dawki, co łagodzi efekt pierwszej dawki, natomiast etrasymod podaje się od razu w dawce docelowej, więc obserwacja po pierwszej dawce jest przy nim szczególnie ważna. U pacjentów z niewydolnością serca lub po zawale nie należy odstawiać karwedylolu bez konsultacji kardiologicznej. Włączenie beta-blokera u pacjenta leczonego już modulatorem S1P w stałej dawce jest zwykle bezpieczniejsze, ale również wymaga kontroli tętna. Po przerwie w przyjmowaniu modulatora S1P ponowne rozpoczęcie leczenia traktuje się jak nowe włączenie.
Skutek kliniczny
Przy jednoczesnym stosowaniu beta-blokera i modulatora receptora S1P rośnie ryzyko objawowej bradykardii, bloku przedsionkowo-komorowego i spadku ciśnienia, przede wszystkim w okresie rozpoczynania leczenia modulatorem S1P. Mogą wystąpić zawroty głowy, osłabienie, zasłabnięcie lub omdlenie. Ryzyko jest większe u osób z wyjściowo wolnym rytmem serca, zaburzeniami przewodzenia, chorobą niedokrwienną serca, niewydolnością serca lub przyjmujących inne leki zwalniające rytm. Gdy modulator S1P jest stosowany od dłuższego czasu w stałej dawce, dołączenie beta-blokera wiąże się z mniejszym ryzykiem.
Mechanizm
Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu pobudzają receptory S1P1 w komórkach przedsionków serca, co aktywuje dokomórkowy prąd potasowy i przejściowo zwalnia rytm zatokowy oraz przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Efekt jest najsilniejszy w pierwszych godzinach i dniach leczenia, a potem słabnie wraz z internalizacją receptorów. Beta-blokery hamują receptory beta-1 w węźle zatokowym i przedsionkowo-komorowym, więc niezależnym mechanizmem również zwalniają rytm i przewodzenie. Karwedylol dodatkowo blokuje receptory alfa-1 i rozszerza naczynia, a beta-bloker ogranicza odruchowe przyspieszenie rytmu, które w innej sytuacji łagodziłoby bradykardię. Działania obu grup sumują się. Nie stwierdza się istotnej interakcji farmakokinetycznej. Interakcja jest wspólna dla wszystkich leków obu grup, bo wynika z działania na serce całej klasy modulatorów S1P i całej klasy beta-blokerów.
Monitorować
- tętno spoczynkowe przed włączeniem modulatora S1P i w pierwszych godzinach po pierwszej dawce
- ciśnienie tętnicze, w tym objawy hipotonii ortostatycznej
- EKG przed rozpoczęciem leczenia modulatorem S1P (rytm, odstęp PQ, bloki przewodzenia)
- objawy bradykardii: zawroty głowy, osłabienie, duszność, ból w klatce piersiowej, omdlenia
- ponowna kontrola po przerwie w przyjmowaniu modulatora S1P lub po zwiększeniu dawki beta-blokera
Kiedy ocena się zmienia
| Beta-bloker dołączany u pacjenta leczonego już modulatorem S1P w stałej dawcekolejność włączenia · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko maleje | Po okresie wprowadzania modulatora S1P jego działanie zwalniające rytm słabnie, więc dołączenie beta-blokera wiąże się z mniejszym ryzykiem niż odwrotna kolejność. Nadal należy kontrolować tętno i ciśnienie po włączeniu lub zwiększeniu dawki beta-blokera. |
| Pierwsze dni leczenia lub wznowienie po przerwieczas leczenia · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko rośnie | Ryzyko bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego jest największe po pierwszej dawce i w okresie zwiększania dawki modulatora S1P oraz po jego wznowieniu po przerwie. Wznowienie leczenia traktuje się jak nowe włączenie, z ponowną oceną tętna i EKG. |
Niekorzystna interakcjaAlfa-adrenolityki urologiczne (np. tamsulosyna, sylodosyna, alfuzosyna)+ Inhibitory kinazy ALK (np. kryzotynib, cerytynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i inhibitora kinazy ALK kontroluj ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej oraz tętno, zwłaszcza w pierwszych tygodniach skojarzenia i po każdej zmianie dawki.Jeśli bierzesz lek na prostatę razem z lekiem na raka płuca z grupy inhibitorów ALK, wstawaj powoli z łóżka i z krzesła i powiedz lekarzowi o każdym zawrocie głowy, zasłabnięciu lub nawrocie kłopotów z oddawaniem moczu.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli bierzesz lek na prostatę razem z lekiem na raka płuca z grupy inhibitorów ALK, wstawaj powoli z łóżka i z krzesła i powiedz lekarzowi o każdym zawrocie głowy, zasłabnięciu lub nawrocie kłopotów z oddawaniem moczu.
Niektóre leki na raka płuca, takie jak cerytynib i kryzotynib, spowalniają rozkładanie leków na prostatę, takich jak tamsulosyna, sylodosyna i alfuzosyna. Lek na prostatę działa wtedy silniej i może za bardzo obniżyć ciśnienie krwi. Leki na raka płuca z tej grupy mogą też zwalniać bicie serca, przez co łatwiej o zawroty głowy i omdlenia. Lorlatynib działa odwrotnie i może osłabić lek na prostatę.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zawroty głowy lub ciemno przed oczami po wstaniu
- omdlenie lub upadek
- bardzo wolne lub nierówne bicie serca
- kołatanie serca
- silne osłabienie
- nawrót kłopotów z oddawaniem moczu
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i inhibitora kinazy ALK kontroluj ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej oraz tętno, zwłaszcza w pierwszych tygodniach skojarzenia i po każdej zmianie dawki. Sylodosyny i alfuzosyny nie łączy się z cerytynibem. Jeśli leczenie przeciwnowotworowe jest konieczne, odstaw alfa-adrenolityk albo zamień go na lek niezależny od CYP3A4. Tamsulosynę z cerytynibem stosuj tylko wtedy, gdy zamiana nie jest możliwa, w najmniejszej dawce i pod ścisłą kontrolą ciśnienia. Szczególnie ostrożnie postępuj u osób, które słabo metabolizują leki przez CYP2D6. Przy kryzotynibie preferuj zamianę alfuzosyny na inny lek ze względu na sumowanie się wpływu na QT. Tamsulosynę i sylodosynę stosuj z kryzotynibem ostrożnie, z kontrolą ciśnienia i tętna. Przy lorlatynibie oceń, czy alfa-adrenolityk nadal łagodzi dolegliwości. Po odstawieniu lorlatynibu spodziewaj się silniejszego działania alfa-adrenolityku. Terazosynę zwiększaj stopniowo i pierwszą dawkę podawaj wieczorem.
Skutek kliniczny
Najważniejszy skutek to nasilona hipotonia ortostatyczna z zawrotami głowy, omdleniami i ryzykiem upadków, zwłaszcza u osób starszych. Przy jednoczesnej bradykardii wywołanej inhibitorem ALK te objawy mogą być cięższe. Mogą też nasilić się działania niepożądane alfa-adrenolityku, takie jak zaburzenia wytrysku po sylodosynie, uczucie zatkanego nosa i osłabienie. Alfuzosyna razem z kryzotynibem lub cerytynibem dodatkowo zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT. Lorlatynib może natomiast osłabić działanie alfa-adrenolityku, co objawia się nawrotem dolegliwości ze strony dolnych dróg moczowych.
Mechanizm
Tamsulosyna, sylodosyna i alfuzosyna są metabolizowane głównie przez CYP3A4. Cerytynib silnie hamuje CYP3A4, a kryzotynib hamuje go umiarkowanie. Oba działają w sposób zależny od czasu, więc zwiększają stężenie tych alfa-adrenolityków i nasilają ich działanie rozszerzające naczynia. Niezależnie od farmakokinetyki inhibitory kinazy ALK zwalniają rytm serca, a kryzotynib i cerytynib wydłużają też odstęp QT. Sumuje się to z hipotonią ortostatyczną po alfa-adrenolitykach i z wpływem alfuzosyny na QT. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy. Najsilniej dotyczy cerytynibu i kryzotynibu z tamsulosyną, sylodosyną i alfuzosyną. Lorlatynib działa odwrotnie, bo indukuje CYP3A4.
Monitorować
- ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej
- tętno (bradykardia)
- EKG z oceną odstępu QT przy alfuzosynie z kryzotynibem lub cerytynibem
- zawroty głowy, omdlenia i upadki
- elektrolity (potas, magnez) przy ryzyku wydłużenia QT
- nasilenie dolegliwości ze strony dolnych dróg moczowych przy lorlatynibie
Kiedy ocena się zmienia
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych hipotonia ortostatyczna i bradykardia częściej prowadzą do upadków i złamań. Rozważ zamianę alfa-adrenolityku na lek niezależny od CYP3A4 i częściej kontroluj ciśnienie w pozycji stojącej. |
| Włączenie cerytynibu lub kryzotynibu u osoby już przyjmującej alfa-adrenolitykkolejność włączenia · inhibitory kinazy ALK | inne zalecenie | Hamowanie CYP3A4 narasta przez kilka dni od włączenia inhibitora ALK. Przed rozpoczęciem leczenia przeanalizuj, czy alfa-adrenolityk jest nadal potrzebny, i w razie potrzeby zamień go na inny lek. Najwięcej objawów hipotonii pojawia się w pierwszych tygodniach skojarzenia. |
| Odstawienie lorlatynibu u osoby przyjmującej alfa-adrenolitykkolejność włączenia · inhibitory kinazy ALK | inne zalecenie | Po odstawieniu lorlatynibu indukcja CYP3A4 wygasa stopniowo, a stężenie tamsulosyny, sylodosyny lub alfuzosyny rośnie. Jeśli dawkę alfa-adrenolityku zwiększano, wróć do dawki standardowej i kontroluj ciśnienie. |
Niekorzystna interakcjaAlfa-adrenolityki urologiczne (np. tamsulosyna, sylodosyna, alfuzosyna)+ Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (np. efawirenz, newirapina, etrawiryna) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i nienukleozydowego inhibitora odwrotnej transkryptazy o działaniu indukującym należy po kilku tygodniach ocenić, czy alfa-adrenolityk nadal łagodzi objawy urologiczne.Jeśli przyjmujesz lek na prostatę razem z lekiem na HIV, nie zmieniaj ani nie odstawiaj żadnego z nich sam, tylko powiedz lekarzowi, gdy objawy przy oddawaniu moczu wracają albo masz zawroty głowy przy wstawaniu.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek na prostatę razem z lekiem na HIV, nie zmieniaj ani nie odstawiaj żadnego z nich sam, tylko powiedz lekarzowi, gdy objawy przy oddawaniu moczu wracają albo masz zawroty głowy przy wstawaniu.
Niektóre leki na HIV, takie jak efawirenz, newirapina i etrawiryna, przyspieszają rozkład leków na prostatę, na przykład tamsulosyny, alfuzosyny czy sylodosyny. Lek na prostatę może wtedy działać słabiej i objawy przy oddawaniu moczu mogą wracać. Gdy lekarz odstawi taki lek na HIV, lek na prostatę może przez kilka tygodni działać silniej i powodować zawroty głowy przy wstawaniu. Rylpiwiryna i dorawiryna nie mają takiego wpływu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- słabszy strumień moczu, częstsze oddawanie moczu lub częstsze wstawanie w nocy do toalety
- zawroty głowy lub uczucie zbliżającego się omdlenia przy wstawaniu
- omdlenie
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu alfa-adrenolityku urologicznego i nienukleozydowego inhibitora odwrotnej transkryptazy o działaniu indukującym należy po kilku tygodniach ocenić, czy alfa-adrenolityk nadal łagodzi objawy urologiczne. Dotyczy to efawirenzu, newirapiny i etrawiryny w połączeniu z alfuzosyną, sylodosyną lub tamsulosyną. Przy niewystarczającym działaniu można rozważyć zmianę alfa-adrenolityku na terazosynę albo dołączenie leczenia o innym mechanizmie. Schematu przeciwretrowirusowego nie zmienia się z powodu objawów urologicznych bez decyzji lekarza leczącego HIV. Po odstawieniu induktora trzeba przez kilka tygodni obserwować ciśnienie tętnicze i w razie zawrotów głowy rozważyć zmniejszenie dawki alfa-adrenolityku. U pacjentów przyjmujących alfuzosynę z efawirenzem należy przed leczeniem wyrównać potas i magnez oraz rozważyć EKG, jeśli występują inne czynniki ryzyka wydłużenia QT.
Skutek kliniczny
Główny skutek to słabsze działanie alfa-adrenolityku i nawrót lub utrzymywanie się objawów ze strony dolnych dróg moczowych, takich jak słaby strumień moczu, częste oddawanie moczu i oddawanie moczu w nocy. Po odstawieniu efawirenzu, newirapiny lub etrawiryny stężenie alfa-adrenolityku może wzrosnąć i wywołać zawroty głowy oraz niedociśnienie ortostatyczne. Przy połączeniu alfuzosyny z efawirenzem dochodzi ryzyko wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza przy hipokaliemii, chorobie serca lub innych lekach wydłużających QT.
Mechanizm
Alfuzosyna, sylodosyna i tamsulosyna są metabolizowane głównie przez CYP3A4. Efawirenz, newirapina i etrawiryna indukują CYP3A4, przez co przyspieszają rozkład tych alfa-adrenolityków i obniżają ich stężenie we krwi. Po odstawieniu induktora aktywność enzymu wraca do normy w ciągu kilku tygodni i stężenie alfa-adrenolityku rośnie. Alfuzosyna i efawirenz mogą też wydłużać odstęp QT, więc przy tym połączeniu działania na serce mogą się sumować. Interakcja nie jest wspólna dla całej klasy, bo rylpiwiryna i dorawiryna nie indukują CYP3A4, a terazosyna jest mało wrażliwa na indukcję.
Monitorować
- nasilenie objawów ze strony dolnych dróg moczowych (np. skala IPSS) po kilku tygodniach wspólnego stosowania
- ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej po odstawieniu efawirenzu, newirapiny lub etrawiryny
- EKG z oceną odstępu QTc przy połączeniu alfuzosyny z efawirenzem u pacjentów z czynnikami ryzyka arytmii
- stężenie potasu i magnezu przy połączeniu alfuzosyny z efawirenzem
Kiedy ocena się zmienia
| Odstawienie efawirenzu, newirapiny lub etrawiryny u pacjenta przyjmującego alfa-adrenolitykkolejność włączenia · nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy | inne zalecenie | Po odstawieniu induktora aktywność CYP3A4 stopniowo wraca do normy, a stężenie alfuzosyny, sylodosyny lub tamsulosyny rośnie. Przez kilka tygodni należy kontrolować ciśnienie ortostatyczne i w razie objawów zmniejszyć dawkę alfa-adrenolityku. |
| Włączenie efawirenzu, newirapiny lub etrawiryny u pacjenta na ustalonej dawce alfa-adrenolitykukolejność włączenia · nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy | inne zalecenie | Indukcja narasta stopniowo, więc słabsze działanie alfa-adrenolityku może pojawić się dopiero po kilku tygodniach. Skuteczność leczenia urologicznego warto ocenić na pierwszej wizycie kontrolnej po włączeniu leku przeciwretrowirusowego. |
| wiek ≥ 65 latpacjent | ryzyko rośnie | U osób starszych wzrost stężenia alfa-adrenolityku po odstawieniu induktora częściej prowadzi do niedociśnienia ortostatycznego, upadków i urazów. |
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.