Interakcje / Ezomeprazol / Ezomeprazol i patiromer
Jaki opis pokazać?
Niekorzystna interakcja
Połączenie można stosować pod warunkiem kontroli stężenia magnezu w surowicy przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia, zwłaszcza gdy ezomeprazol jest przyjmowany długotrwale.
Przyjmuj ezomeprazol o innej porze niż patiromer i zapytaj lekarza o regularne badanie magnezu we krwi.
Niekorzystna interakcjaEzomeprazol+ PatiromerPołączenie można stosować pod warunkiem kontroli stężenia magnezu w surowicy przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia, zwłaszcza gdy ezomeprazol jest przyjmowany długotrwale.Przyjmuj ezomeprazol o innej porze niż patiromer i zapytaj lekarza o regularne badanie magnezu we krwi.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Przyjmuj ezomeprazol o innej porze niż patiromer i zapytaj lekarza o regularne badanie magnezu we krwi.
Oba leki mogą obniżać poziom magnezu w organizmie, a razem ten efekt może być silniejszy. Lek na potas może też w żołądku i jelitach wiązać inne tabletki połknięte w tym samym czasie, przez co mogą działać słabiej. Dlatego leki te można stosować razem, ale trzeba je rozdzielić w czasie i kontrolować magnez we krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kurcze lub drżenie mięśni
- nietypowe osłabienie lub zmęczenie
- kołatanie serca albo nierówne bicie serca
- mrowienie w dłoniach lub wokół ust
- zawroty głowy
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- PD – sumowanie, PK – wchłanianie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Połączenie można stosować pod warunkiem kontroli stężenia magnezu w surowicy przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia, zwłaszcza gdy ezomeprazol jest przyjmowany długotrwale. Ezomeprazol należy przyjmować w odstępie czasowym od patiromeru, a nie razem z nim. Przy potwierdzonej hipomagnezemii trzeba rozważyć suplementację magnezu, ponowną ocenę wskazań do przewlekłego stosowania ezomeprazolu albo zmianę leku wiążącego potas.
Skutek kliniczny
Głównym ryzykiem jest hipomagnezemia, która może się objawiać osłabieniem, kurczami i drżeniem mięśni, zaburzeniami rytmu serca, a wtórnie także hipokalcemią. Ryzyko rośnie przy długotrwałym stosowaniu ezomeprazolu oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie diuretyki pętlowe lub tiazydowe albo digoksynę. Jednoczesne przyjęcie obu leków może dodatkowo osłabić działanie ezomeprazolu przez związanie go w przewodzie pokarmowym.
Mechanizm
Oba leki mogą obniżać stężenie magnezu we krwi. Ezomeprazol przy długotrwałym stosowaniu zmniejsza wchłanianie magnezu w jelitach, a patiromer wiąże magnez w przewodzie pokarmowym, więc ich działania się sumują. Patiromer jest niewchłanialnym polimerem, który w przewodzie pokarmowym może wiązać także inne leki doustne przyjęte w tym samym czasie, co teoretycznie może zmniejszyć wchłanianie ezomeprazolu.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- stężenie magnezu w surowicy
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie wapnia w surowicy
- EKG u pacjentów z chorobą serca lub przyjmujących digoksynę
- objawy hipomagnezemii (kurcze, drżenia, kołatanie serca)
Bezpieczniejsze alternatywy
cyklokrzemian sodowo-cyrkonowy
Kiedy ocena się zmienia
| Długotrwałe stosowanieczas leczenia · ezomeprazol | ryzyko rośnie | Ryzyko hipomagnezemii po ezomeprazolu rośnie wraz z czasem leczenia, dlatego przy przewlekłym stosowaniu z patiromerem kontrola magnezu jest szczególnie ważna. |
| Dawki rozdzielone w czasieodstep · pacjent | ryzyko maleje | Podawanie ezomeprazolu w innej porze niż patiromer ogranicza ryzyko jego związania w przewodzie pokarmowym, ale nie zmienia ryzyka addycyjnej hipomagnezemii. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 12.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
Alkohol przy tych lekach
Niekorzystna interakcjaEzomeprazola alkoholZaleć ograniczenie albo unikanie alkoholu w czasie leczenia, zwłaszcza gdy lek jest stosowany z powodu zgagi, refluksu, nadżerek lub choroby wrzodowej.W czasie leczenia ezomeprazolem ogranicz alkohol, a jeśli po jego wypiciu wraca zgaga albo pojawia się ból brzucha, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
W czasie leczenia ezomeprazolem ogranicz alkohol, a jeśli po jego wypiciu wraca zgaga albo pojawia się ból brzucha, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Ezomeprazol nie wchodzi w groźną reakcję z alkoholem. Alkohol podrażnia jednak przełyk i żołądek oraz może nasilać zgagę, więc osłabia efekt leczenia. Ulotka zaleca przy zgadze unikanie alkoholu, kawy, czekolady i napojów gazowanych. W czasie kuracji najlepiej ograniczyć alkohol do minimum.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nawracająca lub nasilona zgaga mimo przyjmowania leku
- ból w nadbrzuszu lub za mostkiem po alkoholu
- czarne stolce lub wymioty z domieszką krwi (natychmiast do lekarza)
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Zaleć ograniczenie albo unikanie alkoholu w czasie leczenia, zwłaszcza gdy lek jest stosowany z powodu zgagi, refluksu, nadżerek lub choroby wrzodowej. Pojedyncza okazjonalna porcja nie wymaga przerywania leku. Nie ma potrzeby zmieniać dawki ani godziny przyjmowania ezomeprazolu. Jeśli objawy nawracają po alkoholu, należy to omówić z lekarzem lub farmaceutą.[1]
Skutek kliniczny
Picie alkoholu w czasie leczenia może osłabiać efekt terapii. Objawy zgagi i refluksu mogą nawracać albo utrzymywać się mimo regularnego przyjmowania leku, a u osób z chorobą wrzodową lub nadżerkami wzrasta ryzyko podrażnienia i krwawienia z przewodu pokarmowego. Nie opisano groźnej reakcji toksycznej na samo połączenie z ezomeprazolem.
Mechanizm
Nie ma klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej, a alkohol nie jest metabolizowany tą samą drogą co ezomeprazol w sposób, który wymagałby zmiany dawki. Problem ma charakter farmakodynamiczny. Alkohol drażni błonę śluzową przełyku i żołądka, rozluźnia dolny zwieracz przełyku oraz pobudza wydzielanie kwasu, więc działa przeciwnie do celu leczenia ezomeprazolem, czyli zmniejszenia refluksu i zgagi. Ezomeprazol hamuje pompę protonową i obniża wydzielanie kwasu, ale nie zabezpiecza przed drażniącym działaniem alkoholu na błonę śluzową.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- nawrót zgagi, zarzucania treści pokarmowej lub bólu w nadbrzuszu
- objawy krwawienia z przewodu pokarmowego (czarne stolce, wymioty z krwią) u osób z chorobą wrzodową lub nadżerkami
- skuteczność leczenia przy utrzymujących się dolegliwościach mimo regularnego stosowania leku
Kiedy ocena się zmienia
| Duża ilość alkoholu lub picie do upiciailość alkoholu · pacjent | ryzyko rośnie | Większe ilości alkoholu silniej drażnią błonę śluzową i nasilają refluks, więc ryzyko niepowodzenia leczenia i krwawienia z przewodu pokarmowego rośnie. |
| Regularne, codzienne picieczas leczenia · pacjent | ryzyko rośnie | Stałe spożywanie alkoholu utrudnia wygojenie nadżerek i owrzodzeń oraz podtrzymuje objawy refluksu, co może wymagać weryfikacji skuteczności terapii. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control 20 mg, tabletki dojelitowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
Interakcja nieistotna kliniczniePatiromera alkoholNie trzeba zmieniać dawkowania ani rozdzielać patiromeru i alkoholu w czasie.Nie musisz zmieniać sposobu przyjmowania leku, ale pij alkohol z umiarem i zapytaj lekarza, ile alkoholu jest bezpieczne przy twojej chorobie nerek lub serca.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Nie musisz zmieniać sposobu przyjmowania leku, ale pij alkohol z umiarem i zapytaj lekarza, ile alkoholu jest bezpieczne przy twojej chorobie nerek lub serca.
Lek obniżający potas działa tylko w jelitach i nie przenika do krwi. Alkohol nie osłabia jego działania i nie zwiększa ryzyka działań niepożądanych przy umiarkowanym piciu. Jeśli pijesz dużo i regularnie, alkohol może dodatkowo obniżać poziom magnezu, podobnie jak ten lek.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- skurcze lub drżenie mięśni
- kołatanie serca
- uporczywe zaparcia lub biegunka
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- brak
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie trzeba zmieniać dawkowania ani rozdzielać patiromeru i alkoholu w czasie. Zasada podawania patiromeru w co najmniej 3-godzinnych odstępach od innych doustnych produktów leczniczych dotyczy leków, a nie napojów alkoholowych[1]. U osób przewlekle nadużywających alkoholu warto zwrócić uwagę na stężenie magnezu w ramach rutynowej kontroli leczenia.
Skutek kliniczny
Przy umiarkowanym spożyciu alkoholu nie oczekuje się klinicznie istotnych skutków. U osób przewlekle nadużywających alkoholu teoretycznie możliwe jest nasilenie hipomagnezemii oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowych, takich jak zaparcia, biegunka czy nudności.
Mechanizm
Nie jest znany mechanizm interakcji patiromeru z alkoholem. Patiromer nie jest wchłaniany ani metabolizowany przez organizm, a jego wpływ na działanie innych produktów leczniczych jest ograniczony[1]. Działa wyłącznie w świetle przewodu pokarmowego, gdzie wymienia wapń na potas. Etanol jest małą, obojętną elektrycznie cząsteczką, która szybko wchłania się w górnym odcinku przewodu pokarmowego, więc jego istotne wiązanie przez polimer jest mało prawdopodobne. Patiromer nie wpływa też na metabolizm wątrobowy etanolu ani na ośrodkowy układ nerwowy. ChPL patiromeru nie wymienia alkoholu ani etanolu[1]. Teoretyczne znaczenie może mieć jedynie nakładanie się działań niepożądanych, ponieważ patiromer może obniżać stężenie magnezu, a przewlekłe nadużywanie alkoholu również sprzyja hipomagnezemii.
Monitorować
- stężenie magnezu w surowicy u osób przewlekle nadużywających alkoholu
- stężenie potasu w surowicy w ramach rutynowej kontroli leczenia
Kiedy ocena się zmienia
| Przewlekłe nadużywanie alkoholuczas leczenia · pacjent | inne zalecenie | U osób przewlekle nadużywających alkoholu należy uwzględnić sumowanie się ryzyka hipomagnezemii i kontrolować stężenie magnezu w surowicy. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Veltassa 8,4 g, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/veltassa-100400251/
Inne interakcje tych leków 125
Połączenie przeciwwskazaneEzomeprazol+ RylpiwirynaNie należy łączyć doustnej rylpiwiryny z ezomeprazolem ani z żadnym innym inhibitorem pompy protonowej, ponieważ połączenie jest przeciwwskazane w charakterystykach obu leków.Nie przyjmuj ezomeprazolu ani innych podobnych leków na zgagę razem z rylpiwiryną w tabletkach, a jeśli już to zrobiłeś, odstaw ezomeprazol i powiedz o tym lekarzowi, który leczy cię z powodu HIV.opóźniony (dni)badania kliniczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie przyjmuj ezomeprazolu ani innych podobnych leków na zgagę razem z rylpiwiryną w tabletkach, a jeśli już to zrobiłeś, odstaw ezomeprazol i powiedz o tym lekarzowi, który leczy cię z powodu HIV.
Ezomeprazol to lek na zgagę, który zmniejsza ilość kwasu w żołądku. Rylpiwiryna w tabletkach potrzebuje kwasu, żeby dobrze wchłonąć się do krwi, więc przy ezomeprazolu jej ilość w organizmie mocno spada. Wtedy lek przestaje skutecznie hamować wirusa HIV, a wirus może się na niego uodpornić. Tego nie czuć, dlatego nie łącz tych leków nawet na krótko.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wynik badania ilości wirusa we krwi gorszy niż poprzednio
- nawracająca zgaga, która skłania do sięgania po leki na zgagę bez recepty
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Nie należy łączyć doustnej rylpiwiryny z ezomeprazolem ani z żadnym innym inhibitorem pompy protonowej, ponieważ połączenie jest przeciwwskazane w charakterystykach obu leków[1][2]. U pacjenta leczonego rylpiwiryną, który wymaga leczenia zgagi lub choroby wrzodowej, należy zrezygnować z ezomeprazolu i skonsultować z lekarzem prowadzącym leczenie HIV inne leczenie objawów, na przykład lek z grupy antagonistów receptora H2 lub lek zobojętniający przyjmowany w odstępie od rylpiwiryny zgodnie z jej charakterystyką produktu. Gdy pacjent wymaga przewlekłego stosowania inhibitora pompy protonowej, lekarz prowadzący powinien rozważyć zmianę schematu przeciwretrowirusowego. Jeżeli oba leki były już przyjmowane razem, należy odstawić ezomeprazol i skierować pacjenta na kontrolę wiremii HIV.
Skutek kliniczny
Połączenie grozi utratą skuteczności rylpiwiryny doustnej, co może prowadzić do niepowodzenia wirusologicznego leczenia HIV[1]. Zbyt niskie stężenia leku przeciwretrowirusowego sprzyjają też wyselekcjonowaniu szczepów wirusa opornych na rylpiwirynę i często na inne leki z tej grupy, co zawęża późniejsze możliwości leczenia. Spadek stężenia następuje od pierwszych dawek, ale skutek kliniczny ujawnia się z opóźnieniem i przez długi czas nie daje żadnych objawów.
Mechanizm
Ezomeprazol silnie hamuje wydzielanie kwasu solnego i podnosi pH w żołądku. Rylpiwiryna podawana doustnie potrzebuje kwaśnego środowiska, żeby się dobrze wchłonąć, więc przy podwyższonym pH jej stężenie w osoczu wyraźnie spada[1]. W badaniu z omeprazolem w dawce 20 mg raz na dobę AUC rylpiwiryny zmniejszyło się o 40%, Cmin o 33%, a Cmax o 40%[1]. Ezomeprazolu nie badano, ale charakterystyka produktu rylpiwiryny przewiduje dla niego znaczne zmniejszenie stężeń rylpiwiryny, ponieważ ezomeprazol jest enancjomerem omeprazolu i działa tak samo[1]. Mechanizm dotyczy wyłącznie rylpiwiryny doustnej i nie obejmuje postaci domięśniowej o przedłużonym uwalnianiu, która omija przewód pokarmowy.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- wiremia HIV (HIV RNA) po każdym okresie jednoczesnego stosowania obu leków
- pytanie o leki na zgagę kupowane bez recepty przy każdej wizycie i wydaniu leku
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| Domięśniowa (zawiesina o przedłużonym uwalnianiu)droga podania · rylpiwiryna | interakcja nie dotyczy | Rylpiwiryna podawana domięśniowo nie wchłania się z przewodu pokarmowego, więc pH żołądka nie wpływa na jej stężenie, a charakterystyka tej postaci nie wymienia inhibitorów pompy protonowej w przeciwwskazaniach. Przeciwwskazanie wraca w okresie doustnego wprowadzenia leczenia oraz przy doustnym leczeniu pomostowym w razie opóźnienia iniekcji. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Edurant 25 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/edurant-100261312/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control 20 mg, tabletki dojelitowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Edurant. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/edurant-100261312/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Połączenie przeciwwskazaneInhibitory pompy protonowej (np. pantoprazol, omeprazol, ezomeprazol)+ Inhibitory proteazy (np. atazanawir) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora pompy protonowej i atazanawiru należy unikać tego połączenia, a gdy jest ono niezbędne – stosować wyłącznie atazanawir wzmacniany, najmniejszą skuteczną dawkę inhibitora pompy protonowej i ścisłe monitorowanie skuteczności leczenia HIV.Jeśli przyjmujesz lek na HIV z grupy inhibitorów proteazy, nie stosuj na własną rękę leków na zgagę takich jak omeprazol czy pantoprazol i zapytaj lekarza prowadzącego leczenie HIV lub farmaceutę, czy możesz je łączyć.szybki (godziny)badania kliniczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz lek na HIV z grupy inhibitorów proteazy, nie stosuj na własną rękę leków na zgagę takich jak omeprazol czy pantoprazol i zapytaj lekarza prowadzącego leczenie HIV lub farmaceutę, czy możesz je łączyć.
Leki zmniejszające wydzielanie kwasu w żołądku, takie jak omeprazol, pantoprazol czy ezomeprazol, mogą sprawić, że atazanawir prawie się nie wchłania. Wtedy leczenie HIV przestaje dobrze działać, a wirus może stać się odporny na leki. Dotyczy to wszystkich leków z tej grupy, także kupowanych bez recepty na zgagę. Inne leki na HIV z tej grupy, na przykład darunawir, nie mają tego problemu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wynik badania pokazujący wzrost ilości wirusa HIV we krwi
- spadek liczby limfocytów CD4 w kolejnych badaniach
- nawracające infekcje lub gorsze samopoczucie po rozpoczęciu leku na zgagę
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora pompy protonowej i atazanawiru należy unikać tego połączenia, a gdy jest ono niezbędne – stosować wyłącznie atazanawir wzmacniany, najmniejszą skuteczną dawkę inhibitora pompy protonowej i ścisłe monitorowanie skuteczności leczenia HIV. Dotyczy to pantoprazolu, omeprazolu, ezomeprazolu, rabeprazolu, lanzoprazolu i dekslanzoprazolu w równym stopniu, więc zamiana jednego inhibitora pompy protonowej na inny nie rozwiązuje problemu. W pierwszej kolejności warto rozważyć lek blokujący receptor H2, na przykład famotydynę, z zachowaniem odstępu zalecanego w ChPL atazanawiru albo leki zobojętniające przyjmowane z odstępem od atazanawiru. Jeśli pacjent wymaga długotrwałego, silnego hamowania wydzielania kwasu, lekarz prowadzący leczenie HIV powinien rozważyć zmianę schematu przeciwretrowirusowego na taki, który nie zależy od pH żołądka, na przykład oparty na darunawirze. Decyzję o każdym połączeniu z atazanawirem należy uzgodnić z ośrodkiem leczenia HIV.
Skutek kliniczny
Zmniejszenie stężenia atazanawiru może prowadzić do niepełnego zahamowania replikacji HIV, wzrostu wiremii i wyboru szczepów wirusa opornych na inhibitory proteazy, co ogranicza przyszłe możliwości leczenia. Ryzyko jest największe przy atazanawirze stosowanym bez leku wzmacniającego, przy większych dawkach inhibitora pompy protonowej oraz u pacjentów z wcześniejszymi niepowodzeniami leczenia przeciwretrowirusowego[1].
Mechanizm
Atazanawir słabo rozpuszcza się w środowisku o wyższym pH i do dobrego wchłonięcia wymaga kwaśnej treści żołądka[1]. Inhibitory pompy protonowej trwale i silnie hamują wydzielanie kwasu solnego, co znacząco zmniejsza rozpuszczalność i wchłanianie atazanawiru, także wtedy, gdy jest on wzmacniany rytonawirem lub kobicystatem[2]. Efekt jest wspólny dla wszystkich inhibitorów pompy protonowej, ponieważ wynika z samego zahamowania wydzielania kwasu, a nie z cech poszczególnych substancji. Pozostałe inhibitory proteazy z tej grupy nie mają tej zależności od pH, dlatego interakcja nie jest wspólna dla całej klasy[2].
Monitorować
- wiremia HIV (HIV RNA) po rozpoczęciu lub zmianie dawki inhibitora pompy protonowej
- liczba limfocytów CD4 w kolejnych kontrolach
- samodzielne przyjmowanie inhibitorów pompy protonowej bez recepty
- przestrzeganie zaleceń dotyczących pory przyjmowania atazanawiru z posiłkiem
Kiedy ocena się zmienia
| Atazanawir bez leku wzmacniającego (bez rytonawiru lub kobicystatu)postać · inhibitory proteazy | ryzyko rośnie | Atazanawir stosowany bez rytonawiru lub kobicystatu osiąga zbyt niskie stężenia po dodaniu inhibitora pompy protonowej i takiego połączenia nie należy stosować w żadnych okolicznościach. |
| Dawka większa niż najmniejsza dawka terapeutycznadawka · inhibitory pompy protonowej | ryzyko rośnie | Im silniejsze i dłuższe hamowanie wydzielania kwasu, tym większy spadek wchłaniania atazanawiru, dlatego przy koniecznym połączeniu należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę inhibitora pompy protonowej zgodnie z ChPL atazanawiru. |
| Stosowanie przewlekłeczas leczenia · inhibitory pompy protonowej | inne zalecenie | Gdy pacjent wymaga przewlekłego leczenia przeciwwydzielniczego, korzystniejsza od długotrwałego łączenia jest zmiana schematu przeciwretrowirusowego na niezależny od pH żołądka, uzgodniona z ośrodkiem leczenia HIV. |
Źródła
- Zhu L, Persson A, Mahnke L, Eley T, Li T, Xu X, et al. Effect of low-dose omeprazole (20 mg daily) on the pharmacokinetics of multiple-dose atazanavir with ritonavir in healthy subjects. J Clin Pharmacol. 2010;51(3):368-77. doi: 10.1177/0091270010367651. PMID: 20457590.
- Klein CE, Chiu YL, Cai Y, Beck K, King KR, Causemaker SJ, et al. Effects of acid-reducing agents on the pharmacokinetics of lopinavir/ritonavir and ritonavir-boosted atazanavir. J Clin Pharmacol. 2008;48(5):553-62. doi: 10.1177/0091270007313392. PMID: 18440920.
Niekorzystna interakcjaEzomeprazol+ KlopidogrelNależy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.Nie odstawiaj klopidogrelu na własną rękę, tylko zapytaj lekarza lub farmaceutę o zamianę ezomeprazolu na inny lek na żołądek i nie kupuj ezomeprazolu bez recepty, jeśli przyjmujesz klopidogrel.nieznanybadania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Nie odstawiaj klopidogrelu na własną rękę, tylko zapytaj lekarza lub farmaceutę o zamianę ezomeprazolu na inny lek na żołądek i nie kupuj ezomeprazolu bez recepty, jeśli przyjmujesz klopidogrel.
Lek na żołądek ezomeprazol może osłabiać działanie klopidogrelu, który chroni przed powstawaniem zakrzepów. Przez to klopidogrel może słabiej zabezpieczać cię przed zawałem serca czy udarem. Nie wiadomo dokładnie, jak duże jest to ryzyko, ale lekarze zalecają, by tych leków nie łączyć. Istnieją inne leki na żołądek, które w mniejszym stopniu wpływają na klopidogrel.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- ból, ucisk lub pieczenie w klatce piersiowej
- nagła duszność
- nagłe osłabienie lub drętwienie ręki, nogi albo połowy twarzy
- nagłe zaburzenia mowy lub widzenia
- czarne, smoliste stolce lub wymioty z krwią
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – metabolizm, PD – antagonizm
- Początek
- nieznany
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu[1]. Jeśli pacjent przyjmujący klopidogrel wymaga ochrony żołądka inhibitorem pompy protonowej, lepiej wybrać pantoprazol, który w mniejszym stopniu zmniejsza ekspozycję na czynny metabolit klopidogrelu[2]. Rozdzielenie dawek nie rozwiązuje problemu, ponieważ w przypadku omeprazolu odstęp 12 godzin nie znosił interakcji, a dla ezomeprazolu należy oczekiwać podobnego efektu[2]. Nie należy przy tym samodzielnie odstawiać inhibitora pompy protonowej u pacjenta z grupy dużego ryzyka krwawienia z przewodu pokarmowego bez zastąpienia go innym lekiem z tej grupy.
Skutek kliniczny
Osłabienie działania przeciwpłytkowego klopidogrelu może teoretycznie zwiększać ryzyko zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał serca, zakrzepica w stencie czy udar niedokrwienny. Dane z badań obserwacyjnych i klinicznych dotyczące poważnych powikłań sercowo-naczyniowych są niejednoznaczne[2]. Zmniejszenie ekspozycji na czynny metabolit klopidogrelu o około 40% jest natomiast dobrze udokumentowane[3].
Mechanizm
Ezomeprazol hamuje izoenzym CYP2C19, który przekształca klopidogrel – prolek – w czynny metabolit, przez co stężenie czynnego metabolitu w osoczu się zmniejsza[1]. Klopidogrel jest aktywowany częściowo przez CYP2C19, a jego ChPL zalicza ezomeprazol do silnych lub umiarkowanych inhibitorów tego enzymu[2]. Skutkiem jest słabsze hamowanie agregacji płytek wywołanej ADP[1].
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
- Ezomeprazol: inhibitor CYP2C19[4], umiarkowanie wrażliwy substrat CYP2C19[4], umiarkowanie wrażliwy substrat CYP3A4[4]
- Klopidogrel: słaby inhibitor CYP2B6[6], umiarkowany inhibitor CYP2C8[6], drugorzędny szlak substrat CYP1A2[5], drugorzędny szlak substrat CYP2B6[5], substrat CYP2C19[5], drugorzędny szlak substrat CYP3A4[5]
Monitorować
- objawy niedokrwienia mięśnia sercowego (ból w klatce piersiowej, duszność)
- objawy neurologiczne sugerujące udar lub TIA
- objawy krwawienia z przewodu pokarmowego po zmianie inhibitora pompy protonowej
- zasadność dalszego stosowania inhibitora pompy protonowej
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| odstep ≥ 12 hezomeprazol | inne zalecenie | Rozdzielenie dawek nie znosi interakcji – omeprazol podawany w odstępie 12 godzin od klopidogrelu zmniejszał ekspozycję na czynny metabolit w podobnym stopniu jak przy podaniu jednoczesnym, a dla ezomeprazolu należy oczekiwać podobnej interakcji. Zaleceniem pozostaje zamiana inhibitora pompy protonowej, a nie zmiana pory przyjmowania. |
| dawka ≤ 20 mgezomeprazol | ryzyko maleje | Przy ezomeprazolu 20 mg podawanym z kwasem acetylosalicylowym 81 mg ekspozycja na czynny metabolit klopidogrelu zmniejszała się niemal o 40%, ale maksymalne hamowanie agregacji płytek wywołanej ADP było takie samo jak przy samym klopidogrelu. ChPL nadal zaleca unikanie połączenia niezależnie od dawki. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control 20 mg, tabletki dojelitowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Iscover 75 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/iscover-100311174/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Texibax 40 mg, tabletki dojelitowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/texibax-100007750/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Iscover. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/iscover-100311174/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
Niekorzystna interakcjaEzomeprazol+ PozakonazolJeżeli to możliwe, unika się łączenia pozakonazolu w zawiesinie doustnej z inhibitorami pompy protonowej.Jeśli przyjmujesz pozakonazol w płynie, nie łącz go z ezomeprazolem bez rozmowy z lekarzem lub farmaceutą, a zawiesinę zawsze przyjmuj z posiłkiem.szybki (godziny)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz pozakonazol w płynie, nie łącz go z ezomeprazolem bez rozmowy z lekarzem lub farmaceutą, a zawiesinę zawsze przyjmuj z posiłkiem.
Ezomeprazol zmniejsza ilość kwasu w żołądku. Pozakonazol w płynie potrzebuje kwasu, żeby dobrze się wchłonąć, więc przy ezomeprazolu do krwi trafia go mniej. Lek przeciwgrzybiczy może wtedy działać słabiej i zakażenie może się rozwinąć. Tabletki z pozakonazolem nie mają tego problemu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka lub dreszcze
- nowy lub nasilający się kaszel
- duszność albo ból w klatce piersiowej
- białe naloty w jamie ustnej lub nawrót objawów zakażenia grzybiczego
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Jeżeli to możliwe, unika się łączenia pozakonazolu w zawiesinie doustnej z inhibitorami pompy protonowej.[1] Gdy hamowanie wydzielania kwasu jest niezbędne, preferuje się pozakonazol w tabletkach dojelitowych lub w postaci dożylnej, których ekspozycja nie zależy istotnie od pH żołądka. Jeżeli zawiesiny nie da się zastąpić, podaje się ją z posiłkiem, obserwuje pacjenta w kierunku przełomowych zakażeń grzybiczych i w miarę możliwości oznacza stężenie pozakonazolu. Wchłanianie pozakonazolu rośnie znacząco podczas przyjmowania z jedzeniem.[1]
Skutek kliniczny
Pozakonazol podany w zawiesinie razem z ezomeprazolem 40 mg na dobę osiąga stężenie maksymalne mniejsze o 46% i AUC mniejsze o 32%.[1] Grozi to niedostateczną ekspozycją na lek przeciwgrzybiczy oraz przełomowym zakażeniem grzybiczym, co jest szczególnie groźne u pacjentów z ciężkim upośledzeniem odporności.
Mechanizm
Ezomeprazol podnosi pH soku żołądkowego, a wchłanianie pozakonazolu z zawiesiny doustnej zależy od kwaśnego środowiska żołądka. Mniejsze rozpuszczanie leku przekłada się na mniejsze stężenie pozakonazolu w osoczu.[1] Ezomeprazol zmniejsza wchłanianie leków przeciwgrzybiczych z grupy azoli, których wchłanianie zależy od pH.[2]
Metabolizm i transportery
Wspólny mechanizm:
Monitorować
- objawy przełomowego zakażenia grzybiczego (gorączka, nowe nacieki w płucach)
- stężenie pozakonazolu w osoczu, jeśli dostępne
- przyjmowanie zawiesiny z posiłkiem
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| Tabletki dojelitowepostać · pozakonazol | ryzyko maleje | Wchłanianie pozakonazolu z tabletek dojelitowych nie zależy istotnie od pH żołądka, więc inhibitory pompy protonowej nie zmniejszają klinicznie istotnie jego ekspozycji. |
| Dożylnadroga podania · pozakonazol | interakcja nie dotyczy | Pozakonazol podawany dożylnie omija wchłanianie z przewodu pokarmowego, więc ezomeprazol nie zmniejsza jego stężenia. |
| Zawiesina doustnapostać · pozakonazol | inne zalecenie | Zawiesina doustna jest postacią, której dotyczy zmniejszenie Cmax o 46% i AUC o 32% przy ezomeprazolu 40 mg na dobę – należy unikać połączenia, a gdy jest konieczne, podawać zawiesinę z posiłkiem i obserwować w kierunku przełomowych zakażeń grzybiczych. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Noxafil 40 mg/ml, zawiesina doustna. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/noxafil-100143564/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control 20 mg, tabletki dojelitowe. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Nexium Control. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/nexium-control-100312021/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Noxafil. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 29.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/noxafil-100143564/
Niekorzystna interakcjaInhibitory pompy protonowej (np. pantoprazol, omeprazol, ezomeprazol)+ Inhibitory kinazy BCR-ABL (np. dazatynib, bosutynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora pompy protonowej i inhibitora kinazy BCR-ABL wrażliwego na pH żołądka należy unikać przewlekłego podawania inhibitora pompy protonowej i rozważyć inne leczenie objawów nadkwaśności.Jeśli przyjmujesz lek na białaczkę z tej grupy, nie zaczynaj samodzielnie stosować leków na zgagę takich jak pantoprazol czy omeprazol i zapytaj lekarza lub farmaceutę o bezpieczny sposób łagodzenia objawów.opóźniony (dni)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek na białaczkę z tej grupy, nie zaczynaj samodzielnie stosować leków na zgagę takich jak pantoprazol czy omeprazol i zapytaj lekarza lub farmaceutę o bezpieczny sposób łagodzenia objawów.
Leki na zgagę i nadkwaśność z grupy inhibitorów pompy protonowej, na przykład pantoprazol, omeprazol czy ezomeprazol, zmniejszają ilość kwasu w żołądku. Niektóre leki na białaczkę, przede wszystkim dazatynib i bosutynib, potrzebują kwaśnego środowiska, aby dobrze się wchłonąć, więc przy takim połączeniu mogą działać słabiej. Osłabienia leczenia nie da się odczuć, a może ono zmniejszyć kontrolę choroby. Imatynibu, nilotynibu, ponatynibu i asciminibu ten problem w praktyce nie dotyczy.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nawracające lub nasilające się zmęczenie i osłabienie
- częstsze infekcje, gorączka bez wyraźnej przyczyny
- łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia
- uczucie pełności lub ból pod lewym łukiem żebrowym
- niepokojące wyniki kontrolnych badań krwi przekazane przez lekarza
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora pompy protonowej i inhibitora kinazy BCR-ABL wrażliwego na pH żołądka należy unikać przewlekłego podawania inhibitora pompy protonowej i rozważyć inne leczenie objawów nadkwaśności. Dotyczy to przede wszystkim dazatynibu i bosutynibu. Przy dazatynibie zamiast inhibitora pompy protonowej można stosować leki zobojętniające, na przykład wodorotlenek glinu z wodorotlenkiem magnezu, przyjmowane co najmniej 2 godziny przed albo 2 godziny po dawce dazatynibu, natomiast antagonisty receptora H2 nie zaleca się. Przy bosutynibie można zastosować krótko działające leki zobojętniające lub famotydynę z rozdzieleniem pór przyjmowania, na przykład bosutynib rano, a lek zmniejszający kwasowość wieczorem[1]. Gdy inhibitor pompy protonowej jest bezwzględnie potrzebny, na przykład w leczeniu choroby wrzodowej z krwawieniem, decyzję o dalszym leczeniu i ewentualnej zmianie inhibitora kinazy należy podjąć wspólnie z hematologiem i kontrolować odpowiedź na leczenie. Imatynib, nilotynib, ponatynib i asciminib można w razie potrzeby łączyć z inhibitorami pompy protonowej bez modyfikacji schematu.
Skutek kliniczny
Zmniejszone stężenie dazatynibu lub bosutynibu we krwi może osłabić skuteczność leczenia przewlekłej białaczki szpikowej lub ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia[1]. Konsekwencją może być brak osiągnięcia lub utrata odpowiedzi hematologicznej, cytogenetycznej albo molekularnej oraz zwiększone ryzyko progresji choroby. Interakcja nie powoduje ostrej toksyczności, a jej znaczenie polega na niezauważalnym dla pacjenta spadku skuteczności terapii przeciwnowotworowej.
Mechanizm
Inhibitory pompy protonowej trwale hamują wydzielanie kwasu solnego i podnoszą pH w żołądku przez większą część doby. Dazatynib i bosutynib to słabe zasady, których rozpuszczalność gwałtownie spada przy wyższym pH, więc w obecności inhibitora pompy protonowej mniej leku rozpuszcza się i wchłania z przewodu pokarmowego[1]. Efekt dotyczy wszystkich inhibitorów pompy protonowej w podobnym stopniu, ponieważ wynika z samego zahamowania wydzielania kwasu, a nie z właściwości konkretnej substancji. Rozłożenie przyjmowania leków na różne pory dnia nie usuwa interakcji, ponieważ działanie inhibitora pompy protonowej utrzymuje się przez całą dobę. Wśród inhibitorów kinazy BCR-ABL interakcja jest wyraźna dla dazatynibu i bosutynibu, a nieistotna klinicznie dla imatynibu, nilotynibu, ponatynibu i asciminibu.
Monitorować
- odpowiedź molekularna – poziom transkryptu BCR-ABL w badaniu RQ-PCR zgodnie z harmonogramem kontroli hematologicznych
- odpowiedź hematologiczna – morfologia krwi z rozmazem
- objawy nadkwaśności i skuteczność leczenia zastępczego (leki zobojętniające, famotydyna)
- przegląd listy leków pod kątem inhibitorów pompy protonowej kupowanych bez recepty
Źródła
- Abbas R, Leister C, Sonnichsen D. A clinical study to examine the potential effect of lansoprazole on the pharmacokinetics of bosutinib when administered concomitantly to healthy subjects. Clin Drug Investig. 2013;33(8):589-95. doi: 10.1007/s40261-013-0103-z. PMID: 23839484.
Niekorzystna interakcjaInhibitory pompy protonowej (np. pantoprazol, omeprazol, ezomeprazol)+ Inhibitory kinazy EGFR (np. erlotynib, gefitynib, dakomitynib) klasaPrzy jednoczesnym stosowaniu inhibitora pompy protonowej i inhibitora kinazy EGFR należy w miarę możliwości unikać inhibitora pompy protonowej, bo może on osłabić wchłanianie i skuteczność leku przeciwnowotworowego.Jeśli przyjmujesz lek na raka płuca z tej grupy, nie stosuj na własną rękę leków na zgagę takich jak omeprazol czy pantoprazol i zapytaj lekarza lub farmaceutę, czym możesz je bezpiecznie zastąpić.opóźniony (dni)badania kliniczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli przyjmujesz lek na raka płuca z tej grupy, nie stosuj na własną rękę leków na zgagę takich jak omeprazol czy pantoprazol i zapytaj lekarza lub farmaceutę, czym możesz je bezpiecznie zastąpić.
Leki na zgagę i wrzody z grupy inhibitorów pompy protonowej, takie jak omeprazol czy pantoprazol, zmniejszają kwaśność żołądka. Niektóre leki na raka płuca, na przykład erlotynib, gefitynib i dakomitynib, potrzebują kwaśnego środowiska, żeby dobrze się wchłonąć. Przy jednoczesnym stosowaniu lek przeciwnowotworowy może działać słabiej, choć nie odczujesz od razu żadnych objawów. Ozymertynib, afatynib i lazertynib nie mają tego problemu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- nasilenie dolegliwości związanych z chorobą nowotworową, np. większy kaszel lub duszność
- nawracająca zgaga, która skłania cię do sięgania po leki bez recepty
- informacja od lekarza o gorszych wynikach badań kontrolnych
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PK – wchłanianie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora pompy protonowej i inhibitora kinazy EGFR należy w miarę możliwości unikać inhibitora pompy protonowej, bo może on osłabić wchłanianie i skuteczność leku przeciwnowotworowego. Dotyczy to szczególnie erlotynibu, dakomitynibu i gefitynibu, a rozłożenie przyjmowania leków w ciągu doby nie rozwiązuje problemu. Jeśli leczenie zmniejszające kwaśność żołądka jest konieczne, lepiej zastosować antagonistę receptora H2 albo lek zobojętniający kwas solny z zachowaniem odstępu czasowego wskazanego w ChPL danego inhibitora kinazy EGFR. U pacjentów przyjmujących erlotynib lub dakomitynib warto zweryfikować wskazanie do inhibitora pompy protonowej i rozważyć jego odstawienie[1]. Przy ozymertynibie, afatynibie i lazertynibie modyfikacja leczenia nie jest konieczna, a przy aumolertynibie ze względu na brak danych zaleca się ostrożność.
Skutek kliniczny
Zmniejszone wchłanianie inhibitora kinazy EGFR prowadzi do niższego stężenia leku we krwi, co może osłabić kontrolę choroby nowotworowej i przyspieszyć jej progresję[1]. Interakcja nie powoduje ostrych objawów, więc łatwo ją przeoczyć, a jej skutek ujawnia się dopiero jako gorsza odpowiedź na leczenie.
Mechanizm
Inhibitory pompy protonowej trwale hamują wydzielanie kwasu solnego i podnoszą pH w żołądku przez większą część doby. Erlotynib, gefitynib i dakomitynib są słabymi zasadami, których rozpuszczalność wyraźnie spada wraz ze wzrostem pH, dlatego w mniej kwaśnym środowisku rozpuszczają się i wchłaniają gorzej[2]. Efekt dotyczy wszystkich inhibitorów pompy protonowej w równym stopniu, bo wynika z samego zahamowania wydzielania kwasu, a nie z właściwości konkretnej cząsteczki. Ze względu na długi czas działania inhibitorów pompy protonowej rozłożenie dawek w ciągu doby nie znosi tej interakcji. Afatynib, ozymertynib i lazertynib nie wykazują istotnej zależności wchłaniania od pH. Dla aumolertynibu brak wystarczających danych, dlatego do czasu ich uzyskania należy postępować ostrożnie jak w przypadku całej klasy.
Monitorować
- skuteczność leczenia przeciwnowotworowego w kontrolnych badaniach obrazowych
- zasadność i czas trwania terapii inhibitorem pompy protonowej
- objawy refluksu i dolegliwości żołądkowe po zmianie leku zmniejszającego kwaśność
- przyjmowanie inhibitorów pompy protonowej kupowanych bez recepty
Źródła
- Hsieh HH, Wu TY, Chen CH, Kuo YH, Hour MJ. Clinical impact of tetracyclines and/or proton pump inhibitors on the efficacy of epidermal growth factor receptor inhibitors in non-small cell lung cancer: a retrospective cohort study. BMC Cancer. 2023;23(1):151. doi: 10.1186/s12885-023-10623-w. PMID: 36782147.
- Kumarakulasinghe NB, Syn N, Soon YY, Asmat A, Zheng H, Loy EY, et al. EGFR kinase inhibitors and gastric acid suppressants in EGFR-mutant NSCLC: a retrospective database analysis of potential drug interaction. Oncotarget. 2016;7(51):85542-85550. doi: 10.18632/oncotarget.13458. PMID: 27907909.
Niekorzystna interakcjaAmisulpryd+ PatiromerAmisulpryd należy przyjmować co najmniej 3 godziny przed patiromerem albo co najmniej 3 godziny po nim.Przyjmuj oba leki w odstępie co najmniej 3 godzin i regularnie kontroluj poziom potasu i magnezu we krwi.nieznanyteoretyczne
Niekorzystna interakcja
Przyjmuj oba leki w odstępie co najmniej 3 godzin i regularnie kontroluj poziom potasu i magnezu we krwi.
Lek na obniżenie potasu może wiązać w jelitach inne leki i sprawić, że lek przeciwpsychotyczny wchłonie się słabiej. Dlatego oba leki trzeba przyjmować w odstępie kilku godzin. Zbyt niski poziom potasu lub magnezu we krwi może też zwiększyć ryzyko zaburzeń rytmu serca, na które lek przeciwpsychotyczny jest szczególnie wrażliwy. Regularnie badaj krew zgodnie z zaleceniem lekarza.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- zawroty głowy lub omdlenie
- skurcze lub osłabienie mięśni
- nawrót lub nasilenie objawów choroby psychicznej
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PK – wchłanianie, PD – sumowanie
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Amisulpryd należy przyjmować co najmniej 3 godziny przed patiromerem albo co najmniej 3 godziny po nim.[1] W trakcie leczenia skojarzonego należy kontrolować stężenie potasu i magnezu w surowicy, a hipokaliemię wyrównać.[2] U pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia QT warto wykonać EKG.
Skutek kliniczny
Przyjęcie obu leków jednocześnie może osłabić wchłanianie amisulprydu i zmniejszyć jego skuteczność przeciwpsychotyczną. Hipokaliemia lub hipomagnezemia w trakcie leczenia patiromerem może zwiększyć ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca u pacjenta przyjmującego amisulpryd.
Mechanizm
Patiromer nie wchłania się z przewodu pokarmowego i może wiązać niektóre jednocześnie przyjmowane leki doustne, przez co zmniejsza ich wchłanianie.[1] Wpływu patiromeru na biodostępność amisulprydu nie badano, dlatego dla ostrożności obowiązuje ogólny odstęp między dawkami.[1] Drugi, farmakodynamiczny element wynika z działania patiromeru na elektrolity. Nadmierne obniżenie potasu oraz spadek magnezu, które mogą wystąpić w trakcie leczenia patiromerem, zwiększają ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes związane z amisulprydem. Leków zaburzających równowagę elektrolitową nie należy łączyć z amisulprydem, a hipokaliemię trzeba wyrównać.[2]
Monitorować
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie magnezu w surowicy
- EKG z oceną QTc u pacjentów z czynnikami ryzyka
- kontrola objawów psychotycznych (skuteczność amisulprydu)
Kiedy ocena się zmienia
| odstep ≥ 3 hpacjent | ryzyko maleje | Odstęp co najmniej 3 godzin między patiromerem a amisulpryd eliminuje ryzyko zmniejszonego wchłaniania, ale nie zwalnia z kontroli potasu i magnezu. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Veltassa 8,4 g, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/veltassa-100400251/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Symamis 50 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/symamis-100402758/
Niekorzystna interakcjaBetametazon+ PatiromerDoustny betametazon przyjmuj co najmniej 3 godziny przed albo po patiromerze.Jeśli połykasz betametazon, przyjmuj go co najmniej 3 godziny przed albo po patiromerze i nie pomijaj zleconych badań krwi.opóźniony (dni)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Jeśli połykasz betametazon, przyjmuj go co najmniej 3 godziny przed albo po patiromerze i nie pomijaj zleconych badań krwi.
Patiromer może w żołądku i jelitach wiązać inne leki połykane w tym samym czasie, przez co działają one słabiej. Dotyczy to betametazonu tylko wtedy, gdy przyjmujesz go w tabletkach lub kroplach doustnych. Betametazon w kremie lub maści możesz stosować bez zmian. Dłuższe przyjmowanie sterydu doustnie lub w zastrzykach razem z patiromerem może czasem za bardzo obniżyć potas we krwi.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- osłabienie mięśni lub kurcze
- kołatanie serca lub nierówne bicie serca
- nasilone zaparcia
- wyraźne zmęczenie
- powrót objawów choroby leczonej sterydem
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PK – wchłanianie, PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Doustny betametazon przyjmuj co najmniej 3 godziny przed albo po patiromerze[1]. Przy ogólnoustrojowym leczeniu kortykosteroidem kontroluj stężenie potasu i magnezu w surowicy, zwłaszcza po włączeniu lub zwiększeniu dawki któregokolwiek leku. Postacie miejscowe na skórę nie wymagają żadnych zmian.
Skutek kliniczny
Przy jednoczesnym przyjęciu doustnym możliwe jest słabsze działanie betametazonu z powodu mniejszego wchłaniania. Przy ogólnoustrojowym stosowaniu kortykosteroidu możliwy jest nadmierny spadek potasu lub magnezu, szczególnie u osób z dużą dawką patiromeru albo jednocześnie przyjmujących diuretyki pętlowe lub tiazydowe.
Mechanizm
Patiromer jest niewchłanialnym polimerem, który w przewodzie pokarmowym może wiązać jednocześnie przyjmowane leki doustne i zmniejszać ich wchłanianie[1]. Nie badano tego bezpośrednio dla betametazonu, a ryzyko dotyczy wyłącznie jego postaci doustnych. Dodatkowo ogólnoustrojowe kortykosteroidy mogą zwiększać utratę potasu z moczem, a patiromer obniża stężenie potasu i magnezu w surowicy, więc przy dłuższym leczeniu ogólnoustrojowym oba leki mogą sumować się w kierunku hipokaliemii. Betametazon ma słabe działanie mineralokortykoidowe, dlatego ten składnik interakcji jest głównie teoretyczny.
Metabolizm i transportery
- Betametazon: substrat CYP3A4[2]
Monitorować
- stężenie potasu w surowicy
- stężenie magnezu w surowicy
- skuteczność kliniczna betametazonu przy postaci doustnej
Kiedy ocena się zmienia
| Miejscowa (skóra)droga podania · betametazon | interakcja nie dotyczy | Betametazon stosowany na skórę nie przechodzi przez przewód pokarmowy, więc patiromer nie może zmniejszyć jego wchłaniania, a ogólnoustrojowy wpływ na potas jest pomijalny przy typowym stosowaniu. |
| Pozajelitowa (wstrzyknięcie)droga podania · betametazon | ryzyko maleje | Przy podaniu w zastrzyku nie dochodzi do interakcji na poziomie wchłaniania i nie jest potrzebny odstęp czasowy. Pozostaje teoretyczne sumowanie działania obniżającego potas, więc wystarczy rutynowa kontrola potasu i magnezu. |
| odstep ≥ 3 hpacjent | ryzyko maleje | Zachowanie odstępu co najmniej 3 godzin między patiromerem a doustnym betametazonem eliminuje ryzyko zmniejszonego wchłaniania. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Veltassa 8,4 g, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/veltassa-100400251/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Betnovate. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 17.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/betnovate-100087311/
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
- Korzystna interakcjaPołączenie celowe
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.