Skutek kliniczny

Możliwe pogorszenie kontroli napadów padaczkowych oraz nasilona senność, zawroty głowy, zaburzenia równowagi i koordynacji, co zwiększa ryzyko upadków i wypadków.

Mechanizm

Dimenhydraminy nie stosuje się u chorych na padaczkę, a okskarbazepina jest lekiem przeciwpadaczkowym, więc jej przyjmowanie zwykle oznacza rozpoznaną padaczkę.^[1][2] Leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji z działaniem ośrodkowym mogą obniżać próg drgawkowy i działać przeciwnie do leczenia przeciwpadaczkowego. Dodatkowo dimenhydramina nasila działanie innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, a okskarbazepina sama często wywołuje senność i zawroty głowy.^[1]

Monitorować

• częstość i charakter napadów padaczkowych
• senność, zawroty głowy, zaburzenia równowagi
• zdolność do prowadzenia pojazdów

Skutek kliniczny

Możliwa utrata kontroli napadów – częstsze i silniejsze napady drgawkowe u pacjenta z padaczką.^[1] Dodatkowo nasilona senność i zawroty głowy.

Mechanizm

Metoklopramid zwiększa częstość i nasilenie napadów drgawkowych, przez co działa przeciwnie do leczenia przeciwpadaczkowego okskarbazepiną.^[1][2] Metoklopramid nasila też działanie uspokajające innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, a okskarbazepina może dawać senność i zawroty głowy.^[1][3] Okskarbazepina jest tylko słabym induktorem CYP3A4, a istotne zmniejszenie ekspozycji na metoklopramid opisano dla silnych induktorów, dlatego interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna.^[3][1]

Monitorować

• częstość i nasilenie napadów padaczkowych
• senność i zawroty głowy
• objawy pozapiramidowe

Bezpieczniejsze alternatywy

domperydonondansetron

Skutek kliniczny

Metoklopramid może nasilić i uczęścić napady padaczkowe u pacjenta leczonego zonisamidem, co oznacza utratę kontroli choroby. Możliwe jest też nasilenie senności i zawrotów głowy.

Mechanizm

Metoklopramid jest antagonistą receptorów dopaminowych przenikającym do ośrodkowego układu nerwowego i zwiększa częstość oraz nasilenie napadów drgawkowych u chorych na padaczkę, przez co działa przeciwnie do zonisamidu stosowanego w leczeniu padaczki. Metoklopramid nie może być stosowany u chorych na padaczkę ani u chorych na chorobę Parkinsona.^[1][2] Oba leki mogą działać uspokajająco, więc senność i spowolnienie mogą się sumować. Zonisamid nie hamuje istotnie enzymów cytochromu P-450, w tym CYP2D6 metabolizującego metoklopramid, więc interakcja farmakokinetyczna przez ten szlak jest mało prawdopodobna.^[3]

Monitorować

• częstość i nasilenie napadów padaczkowych
• nadmierna senność i zawroty głowy
• objawy pozapiramidowe przy przypadkowym podaniu metoklopramidu

Bezpieczniejsze alternatywy

domperidonondansetron

Skutek kliniczny

Główne ryzyko dotyczy padaczki, w której buspiron jest przeciwwskazany.^[1] Przy łączeniu buspironu z lekami serotoninergicznymi opisywano rzadkie drgawki.^[1] Dodatkowo możliwe jest nasilenie senności i zawrotów głowy oraz słabsze działanie przeciwlękowe buspironu wskutek indukcji jego metabolizmu.

Mechanizm

Buspironu nie stosuje się u chorych na padaczkę, a okskarbazepina jest lekiem przeciwpadaczkowym, więc pacjent leczony okskarbazepiną z reguły ma rozpoznanie, które wyklucza buspiron.^[1] Oba leki działają na ośrodkowy układ nerwowy, a buspiron łączy się z innymi lekami o takim działaniu ostrożnie.^[1] Buspiron jest metabolizowany przez CYP3A4, a ryfampicyna, silny induktor tego enzymu, zmniejszała Cmax buspironu o 84% i osłabiała jego działanie.^[1] Okskarbazepina i MHD są słabymi induktorami CYP3A4 i CYP3A5, a nowy poziom indukcji ustala się po około 2–3 tygodniach.^[2] Można więc oczekiwać obniżenia stężenia buspironu, mniejszego niż przy ryfampicynie, ale wielkości tego efektu nie zbadano.

Monitorować

• częstość i charakter napadów padaczkowych
• senność, zawroty głowy, zaburzenia równowagi
• skuteczność przeciwlękowa buspironu
• objawy działań niepożądanych buspironu po odstawieniu okskarbazepiny

Skutek kliniczny

Możliwe pogorszenie kontroli napadów padaczkowych oraz nasilenie senności, zawrotów głowy i zaburzeń koncentracji. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna.

Mechanizm

Buspironu nie stosuje się u chorych na padaczkę^[1] – a padaczka jest podstawowym wskazaniem zonisamidu, więc u większości pacjentów przyjmujących zonisamid buspiron jest przeciwwskazany ze względu na chorobę, a nie na sam lek. Przy leczeniu skojarzonym z innymi lekami serotoninergicznymi opisywano rzadkie przypadki drgawek po buspironie^[1]. Oba leki działają na ośrodkowy układ nerwowy, a buspiron łączy się ostrożnie z innymi lekami o takim działaniu^[1], co oznacza możliwość sumowania senności i zawrotów głowy. Zonisamid nie hamuje istotnie enzymów cytochromu P-450, w tym CYP3A4, więc nie zwiększa stężenia buspironu^[2].

Monitorować

• częstość i charakter napadów padaczkowych
• senność i zawroty głowy
• sprawność psychoruchowa, zwłaszcza u kierowców

Bezpieczniejsze alternatywy

pregabalinasertralina

Skutek kliniczny

Spadek stężeń sofosbuwiru i leków z nim skojarzonych grozi niepowodzeniem leczenia zakażenia HCV, nawrotem wiremii i selekcją wariantów wirusa opornych na leki. Utrata skuteczności nie daje objawów i ujawnia się dopiero w badaniu HCV RNA. Interakcja nie wpływa istotnie na działanie przeciwpadaczkowe leków z grupy pochodnych karboksamidu.

Mechanizm

Karbamazepina, okskarbazepina i eslikarbazepina pobudzają wytwarzanie glikoproteiny P w jelicie oraz enzymu CYP3A4. Sofosbuwir jest substratem glikoproteiny P i białka BCRP, więc wzmożony wypływ zwrotny do światła jelita zmniejsza jego wchłanianie oraz stężenie jego głównego metabolitu. Leki skojarzone z sofosbuwirem (welpataswir, ledipaswir, woksylaprewir) są dodatkowo substratami CYP3A4 lub glikoproteiny P i ich stężenia również spadają. Najsilniej działa karbamazepina, a okskarbazepina i eslikarbazepina są induktorami słabszymi.

Monitorować

• kontrola napadów padaczkowych po zamianie leku przeciwpadaczkowego
• HCV RNA w trakcie i po zakończeniu leczenia
• morfologia krwi przy leczeniu rybawiryną u chorego przyjmującego karbamazepinę