Skutek kliniczny

Możliwe jest nasilenie senności, zawrotów głowy, spowolnienia psychoruchowego i zaburzeń koordynacji, a także spadków ciśnienia przy wstawaniu i upadków. Alkohol może ponadto pogarszać przebieg leczonej choroby psychicznej i przestrzeganie zaleceń terapeutycznych.

Mechanizm

Brekspiprazol i alkohol działają hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, więc ich działania niepożądane mogą się sumować. Charakterystyka produktu brekspiprazolu w punkcie 4.5 zaleca ostrożność podczas jednoczesnego przyjmowania leku z alkoholem ze względu na jego działanie głównie na OUN^[1]. Ulotka dla pacjenta jest ostrzejsza i zaleca unikanie picia alkoholu, ponieważ może on wpływać na działanie leku^[1]. ChPL brekspiprazolu nie wymienia alkoholu w przeciwwskazaniach^[1]. Brekspiprazol blokuje także receptory alfa-1-adrenergiczne, co w połączeniu z rozszerzającym naczynia działaniem etanolu może nasilać niedociśnienie ortostatyczne. Nie opisano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej brekspiprazolu z etanolem.

Monitorować

• nadmierna senność i spowolnienie psychoruchowe
• zawroty głowy i niedociśnienie ortostatyczne
• upadki, zwłaszcza u osób starszych
• nasilenie objawów choroby psychicznej
• ilość i częstość spożywania alkoholu

Skutek kliniczny

Nasilona senność, sedacja, zaburzenia koncentracji i koordynacji, zawroty głowy, ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Możliwe nasilenie działań niepożądanych brekspiprazolu zależnych od stężenia, takich jak akatyzja. Teoretycznie zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu u pacjentów z czynnikami ryzyka.

Mechanizm

Difenhydramina hamuje CYP2D6 i należy unikać łączenia jej z lekami metabolizowanymi głównie przez ten izoenzym^[1]. Brekspiprazol jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, a silny inhibitor CYP2D6 zwiększał jego AUC o 94%^[2]. Difenhydramina nie jest silnym inhibitorem CYP2D6, więc można się spodziewać mniejszego, ale nieprzewidywalnego wzrostu stężenia brekspiprazolu. Farmakodynamicznie oba leki działają depresyjnie na OUN. Difenhydramina nasila działanie innych leków hamujących OUN^[1], a brekspiprazol wymaga ostrożności przy łączeniu z lekami wpływającymi na OUN o nakładających się działaniach niepożądanych^[2]. Oba leki mogą też wpływać na odstęp QT, a brekspiprazol wymaga ostrożności w skojarzeniu z lekami wydłużającymi QT^[2].

Monitorować

• nasilenie senności i sedacji
• zawroty głowy, niedociśnienie ortostatyczne, upadki
• akatyzja i niepokój ruchowy
• EKG (odstęp QT) i elektrolity u pacjentów z czynnikami ryzyka sercowego

Bezpieczniejsze alternatywy

feksofenadynabilastynaloratadynadesloratadyna

Skutek kliniczny

Możliwe jest wzajemne osłabienie działania – mniejsza skuteczność kabergoliny w obniżaniu prolaktyny lub w leczeniu choroby Parkinsona oraz ryzyko nasilenia objawów psychotycznych lub zmniejszenia skuteczności brekspiprazolu pod wpływem agonisty dopaminy. Dodatkowo mogą sumować się działania niepożądane ze strony układu nerwowego i krążenia, takie jak senność, zawroty głowy i niedociśnienie ortostatyczne.

Mechanizm

Kabergolina działa terapeutycznie przez bezpośrednie pobudzanie receptorów dopaminowych, dlatego nie należy jej łączyć z lekami o aktywności antagonistycznej wobec tych receptorów, które mogą osłabiać jej działanie.^[1] Brekspiprazol jest lekiem przeciwpsychotycznym działającym na receptory dopaminowe D2 jako częściowy agonista, co w praktyce klinicznej daje efekt funkcjonalnie przeciwstawny do pełnego agonisty, jakim jest kabergolina. Oba leki działają na ośrodkowy układ nerwowy, a przy łączeniu brekspiprazolu z innymi lekami o nakładających się działaniach niepożądanych zaleca się ostrożność.^[2] Interakcji farmakokinetycznej się nie oczekuje, ponieważ brekspiprazol nie powoduje klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, a kabergolina nie hamuje ani nie indukuje enzymów rozkładających brekspiprazol.^[2]

Monitorować

• stężenie prolaktyny w surowicy (skuteczność kabergoliny)
• objawy psychotyczne, pobudzenie, bezsenność, zachowania impulsywne
• kontrola objawów choroby Parkinsona, jeśli kabergolina stosowana jest w tym wskazaniu
• ciśnienie tętnicze, w tym pomiar w pozycji stojącej
• senność i zawroty głowy

Skutek kliniczny

Możliwe są nasilona senność, spowolnienie psychoruchowe, zawroty głowy i zaburzenia koncentracji. U osób starszych rośnie ryzyko upadków, a u wszystkich pacjentów pogarsza się zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Alkohol dodatkowo nasila hamujące działanie klemastyny na ośrodkowy układ nerwowy^[1].

Mechanizm

Klemastyna i brekspiprazol działają hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, a ich działanie uspokajające się sumuje. Łączenie klemastyny z neuroleptykami nasila hamowanie ośrodkowego układu nerwowego^[1]. Brekspiprazol działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, więc łączenie go z innymi lekami o nakładających się działaniach niepożądanych wymaga ostrożności^[2]. Istotnej interakcji farmakokinetycznej się nie oczekuje, bo brekspiprazol nie zmienia w istotny sposób metabolizmu innych leków przez cytochrom P450^[2], a brak danych o wpływie klemastyny na metabolizm brekspiprazolu.

Monitorować

• nasilenie senności i sedacji
• sprawność psychoruchowa i koncentracja
• zawroty głowy i ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych

Bezpieczniejsze alternatywy

feksofenadynabilastynadesloratadynaloratadyna

Skutek kliniczny

Możliwe nasilenie senności, spowolnienia psychoruchowego, zaburzeń koordynacji i równowagi oraz pogorszenie zdolności prowadzenia pojazdów. U pacjentów osłabionych i starszych rośnie ryzyko upadków, a przy dużych dawkach – depresji oddechowej. Oba leki mogą obniżać ciśnienie tętnicze, więc możliwe jest też nasilenie spadków ciśnienia przy wstawaniu.

Mechanizm

Oba leki działają depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i ich działanie uspokajające się sumuje. Lorazepam łączony z lekami przeciwpsychotycznymi może interaktywnie nasilać depresję OUN^[1]. Brekspiprazol działa głównie na OUN, dlatego łączy się go ostrożnie z innymi lekami wpływającymi na OUN o nakładających się działaniach niepożądanych^[2]. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się – brekspiprazol nie wpływa istotnie na enzymy cytochromu P450, a lorazepam jest metabolizowany przez glukuronidację^[2].

Monitorować

• stopień sedacji i senności w ciągu dnia
• równowaga, chód i ryzyko upadków
• ciśnienie tętnicze, w tym spadki ortostatyczne
• częstość i wydolność oddechu u pacjentów z grupy ryzyka

Skutek kliniczny

Możliwe nasilenie niedociśnienia ortostatycznego z zawrotami głowy, osłabieniem, omdleniami i ryzykiem upadków. Ryzyko jest istotne przy minoksydylu doustnym, a przy roztworze na skórę niewielkie i dotyczy głównie stosowania większych ilości, nakładania na uszkodzoną skórę lub łączenia z lekami zwiększającymi wchłanianie.

Mechanizm

Minoksydyl rozszerza tętniczki i obniża ciśnienie tętnicze, a selegilina może wywoływać niedociśnienie, zwłaszcza ortostatyczne. Działania hipotensyjne obu leków sumują się. Z roztworu na skórę do krążenia przenika tylko niewielka część minoksydylu, ale tretynoina i ditranol zwiększają jego wchłanianie przez skórę^[3]. Wchłaniany przez skórę minoksydyl może teoretycznie nasilać niedociśnienie ortostatyczne u osób przyjmujących inne leki rozszerzające naczynia^[3].

Monitorować

• ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej
• zawroty głowy przy wstawaniu i omdlenia
• tętno
• obrzęki i przyrost masy ciała przy minoksydylu doustnym