Interakcje / Siponimod / Siponimod i zydowudyna
Jaki opis pokazać?
Połączenie przeciwwskazane
Siponimodu nie stosuje się u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, dlatego u osoby leczonej zydowudyną z powodu zakażenia HIV połączenia należy unikać.
Nie łącz tych leków na własną rękę i jak najszybciej powiedz neurologowi oraz lekarzowi, który przepisał zydowudynę, że przyjmujesz oba leki.
Połączenie przeciwwskazaneSiponimod+ ZydowudynaSiponimodu nie stosuje się u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, dlatego u osoby leczonej zydowudyną z powodu zakażenia HIV połączenia należy unikać.Nie łącz tych leków na własną rękę i jak najszybciej powiedz neurologowi oraz lekarzowi, który przepisał zydowudynę, że przyjmujesz oba leki.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie łącz tych leków na własną rękę i jak najszybciej powiedz neurologowi oraz lekarzowi, który przepisał zydowudynę, że przyjmujesz oba leki.
Siponimod osłabia odporność, a zydowudynę przyjmuje się zwykle przy zakażeniu HIV, które również osłabia odporność. Razem mogą bardzo zwiększyć ryzyko ciężkich zakażeń, także takich, które atakują mózg. Zydowudyna może też obniżać liczbę krwinek, co dodatkowo osłabia organizm.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka lub dreszcze
- częste albo nawracające infekcje
- nasilone osłabienie, bladość, duszność przy wysiłku
- nowe zaburzenia widzenia, mowy, równowagi lub osłabienie jednej strony ciała
- silny ból głowy ze sztywnością karku
- zmiany zachowania lub pamięci
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Siponimodu nie stosuje się u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, dlatego u osoby leczonej zydowudyną z powodu zakażenia HIV połączenia należy unikać[1]. Wybór leczenia stwardnienia rozsianego u takiego pacjenta powinien ustalić neurolog wspólnie z lekarzem chorób zakaźnych. Jeśli zydowudyna jest podawana osobie bez rozpoznanego zakażenia HIV, decyzję o kontynuacji siponimodu podejmuje lekarz po ocenie morfologii krwi i ryzyka zakażeń.
Skutek kliniczny
U osoby z zakażeniem HIV leczonej zydowudyną siponimod może pogłębić niedobór odporności i zwiększyć ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii i kryptokokowego zapalenia opon mózgowych, które w wywiadzie również wykluczają stosowanie siponimodu[1]. Do tego może dochodzić sumowanie cytopenii – limfopenii po siponimodzie oraz niedokrwistości i neutropenii po zydowudynie.
Mechanizm
Interakcja ma charakter farmakodynamiczny i wynika głównie z choroby, w której stosuje się zydowudynę. Zespół niedoboru odporności jest przeciwwskazaniem do stosowania siponimodu[1]. Zydowudynę stosuje się w zakażeniu HIV, a jej podawanie jest przeciwwskazane przy liczbie granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10^9/l lub stężeniu hemoglobiny poniżej 7,5 g/100 ml, co wskazuje na jej działanie hamujące szpik[2]. Siponimod jako modulator receptora S1P zatrzymuje limfocyty w węzłach chłonnych i zmniejsza ich liczbę we krwi, a ostrożność obowiązuje przy łączeniu go z lekami wpływającymi na układ immunologiczny ze względu na addycyjne działanie[1]. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, ponieważ zydowudyna jest metabolizowana głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym[2], a siponimod głównie przez CYP2C9[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem – limfocyty, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina
- liczba limfocytów CD4 i wiremia HIV
- objawy zakażeń, w tym zakażeń oportunistycznych
- nowe objawy neurologiczne sugerujące postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent 0,25 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Retrovir 250 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/retrovir-100198097/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
Alkohol przy tych lekach
Interakcja nieistotna klinicznieSiponimoda alkoholUmiarkowane spożycie alkoholu nie wymaga zmiany leczenia siponimodem.Jeśli pijesz, rób to z umiarem, w pierwszych dniach leczenia nie pij alkoholu wcale, a jeśli pijesz regularnie dużo, powiedz o tym lekarzowi.nieznanyteoretyczne
Interakcja nieistotna klinicznie
Jeśli pijesz, rób to z umiarem, w pierwszych dniach leczenia nie pij alkoholu wcale, a jeśli pijesz regularnie dużo, powiedz o tym lekarzowi.
Ten lek nie wchodzi w znane, groźne reakcje z alkoholem. Umiarkowane picie nie zmienia jego działania. Duże ilości alkoholu pite regularnie mogą jednak obciążać wątrobę i osłabiać odporność, podobnie jak ten lek. W pierwszych dniach leczenia alkohol może nasilać zawroty głowy.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- ciemny mocz
- nudności, brak apetytu i ból w prawym boku pod żebrami
- silne zawroty głowy lub omdlenie
- gorączka lub inne objawy zakażenia
- ChPL
- brak wzmianki
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- nieznany
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Umiarkowane spożycie alkoholu nie wymaga zmiany leczenia siponimodem. U osób nadużywających alkoholu należy rozważyć kontrolę aktywności aminotransferaz i zachęcić do ograniczenia picia. W pierwszych dniach leczenia, w okresie zwiększania dawki, rozsądnie jest doradzić rezygnację z alkoholu.
Skutek kliniczny
Przy umiarkowanym spożyciu alkoholu nie oczekuje się klinicznie istotnych skutków. Przy przewlekłym nadużywaniu alkoholu teoretycznie rośnie ryzyko uszkodzenia wątroby i zakażeń. Na początku leczenia, w okresie zwiększania dawki, alkohol może nasilać zawroty głowy i spadki ciśnienia towarzyszące zwolnieniu akcji serca.
Mechanizm
Nie oczekuje się interakcji farmakokinetycznej między siponimodem a etanolem. Siponimod jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, który odpowiada za 79,5% jego metabolizmu u osób z genotypem CYP2C9*1*1.[1] Etanol nie jest klinicznie istotnym inhibitorem ani induktorem CYP2C9, więc nie powinien zmieniać ekspozycji na siponimod. ChPL siponimodu nie wymienia alkoholu ani w przeciwwskazaniach, ani w interakcjach.[1] Teoretycznie możliwe jest addycyjne działanie farmakodynamiczne. Siponimod może zwiększać aktywność aminotransferaz, a przewlekłe nadużywanie alkoholu uszkadza wątrobę. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są przeciwwskazaniem do stosowania siponimodu.[1] Oba czynniki osłabiają też odporność, ponieważ siponimod zmniejsza liczbę krążących limfocytów, a duże ilości alkoholu upośledzają odpowiedź immunologiczną.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- aktywność AlAT i AspAT u osób regularnie pijących duże ilości alkoholu
- objawy zakażeń
- tętno i zawroty głowy w okresie zwiększania dawki
Kiedy ocena się zmienia
| Regularne picie dużych ilości alkoholu lub uzależnienieilość alkoholu · pacjent | ryzyko rośnie | Przewlekłe nadużywanie alkoholu zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby, a ciężkie zaburzenia czynności wątroby są przeciwwskazaniem do siponimodu. Należy rozważyć kontrolę aminotransferaz i interwencję dotyczącą picia. |
| Okres zwiększania dawki na początku leczeniaczas leczenia · alkohol | inne zalecenie | Na początku leczenia siponimod przejściowo zwalnia akcję serca. Alkohol może nasilać zawroty głowy i spadki ciśnienia, dlatego w tym okresie zaleca się abstynencję. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent 0,25 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
Interakcja o niejasnym znaczeniuZydowudynaa alkoholZaleca się ograniczenie alkoholu w trakcie leczenia zydowudyną, a przy dodatkowych czynnikach ryzyka choroby wątroby szczególną ostrożność i uzgodnienie zasad z lekarzem prowadzącym.Ogranicz alkohol w trakcie leczenia i zgłoś się do lekarza, jeśli pojawi się żółtaczka, ciemny mocz, silne osłabienie albo ból kończyn i sztywność stawów.opóźniony (dni)teoretyczne
Interakcja o niejasnym znaczeniu
Ogranicz alkohol w trakcie leczenia i zgłoś się do lekarza, jeśli pojawi się żółtaczka, ciemny mocz, silne osłabienie albo ból kończyn i sztywność stawów.
Alkohol nie jest zabroniony podczas leczenia tym lekiem, ale obciąża wątrobę, a ten lek również może ją obciążać. Częste picie alkoholu zwiększa też ryzyko uszkodzenia kości u osób leczonych z powodu zakażenia HIV. Dlatego w trakcie leczenia najlepiej ograniczyć alkohol do minimum.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- ciemny mocz
- ból w prawej górnej części brzucha
- silne osłabienie
- ból kończyn, sztywność stawów lub trudności w poruszaniu się
- ChPL
- ostrożność
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Zaleca się ograniczenie alkoholu w trakcie leczenia zydowudyną, a przy dodatkowych czynnikach ryzyka choroby wątroby szczególną ostrożność i uzgodnienie zasad z lekarzem prowadzącym.
Skutek kliniczny
Przy regularnym spożywaniu alkoholu może wzrastać ryzyko uszkodzenia i stłuszczenia wątroby oraz martwicy kości w trakcie leczenia. Pojedyncza okazjonalna porcja nie ma udokumentowanych poważnych skutków w ChPL.
Mechanizm
Nie jest to klasyczna interakcja farmakologiczna. Zydowudyna jako analog nukleozydu może uszkadzać wątrobę i prowadzić do jej stłuszczenia, a alkohol jest samodzielnym czynnikiem ryzyka choroby wątroby. ChPL każe zachować ostrożność przy podawaniu analogów nukleozydów osobom z innymi czynnikami ryzyka choroby wątroby i stłuszczenia wątroby, w tym z alkoholem.[1] Alkohol jest też wymieniany wśród czynników ryzyka martwicy kości, której przyczyna jest wieloczynnikowa i która występuje szczególnie u osób z zaawansowanym zakażeniem HIV lub długo leczonych skojarzoną terapią przeciwretrowirusową.[1]
Monitorować
- objawy uszkodzenia wątroby, takie jak żółtaczka, ból w prawym podżebrzu, ciemny mocz i nasilone osłabienie
- bóle kończyn, sztywność stawów lub trudności w poruszaniu się jako możliwe objawy martwicy kości
- kontrola czynności wątroby według zaleceń lekarza prowadzącego leczenie przeciwretrowirusowe
Kiedy ocena się zmienia
| Regularne lub duże spożycieilość alkoholu · pacjent | inne zalecenie | Przy regularnym lub dużym spożyciu alkoholu, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wątroby, zapaleniem wątroby lub współzakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C, zalecaj unikanie alkoholu i rozważ z lekarzem częstszą kontrolę czynności wątroby. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Retrovir 250 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/retrovir-100198097/
Inne interakcje tych leków 143
Połączenie przeciwwskazaneKlozapina+ ZydowudynaNie rozpoczynaj leczenia klozapiną u pacjenta przyjmującego zydowudynę i nie dołączaj zydowudyny do leczenia klozapiną.Nie przerywaj samodzielnie żadnego z leków, tylko jak najszybciej porozmawiaj z lekarzem, który dobierze bezpieczniejsze leczenie, i nie pomijaj zleconych badań krwi.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie przerywaj samodzielnie żadnego z leków, tylko jak najszybciej porozmawiaj z lekarzem, który dobierze bezpieczniejsze leczenie, i nie pomijaj zleconych badań krwi.
Klozapina i zydowudyna mogą osłabiać szpik kostny, który wytwarza krwinki. Przyjmowane razem znacznie zwiększają ryzyko groźnego spadku liczby białych krwinek, przez co organizm gorzej broni się przed zakażeniami. Mogą też nasilać niedokrwistość. Tych leków zwykle nie stosuje się razem.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka lub dreszcze
- ból gardła
- owrzodzenia w jamie ustnej
- objawy grypopodobne
- nasilone osłabienie i bladość
- duszność przy niewielkim wysiłku
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie rozpoczynaj leczenia klozapiną u pacjenta przyjmującego zydowudynę i nie dołączaj zydowudyny do leczenia klozapiną[1][2][3]. U pacjenta zakażonego HIV leczonego klozapiną schemat przeciwretrowirusowy należy oprzeć na lekach nieuszkadzających szpiku. Jeśli lekarz prowadzący i psychiatra uznają połączenie za nieuniknione, trzeba ściśle kontrolować parametry hematologiczne i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę jednego z leków[4].
Skutek kliniczny
Sumowanie działania mielotoksycznego zwiększa ryzyko ciężkiej neutropenii i agranulocytozy z zagrażającymi życiu zakażeniami, a także pogłębienia niedokrwistości. Jednoczesne stosowanie utrudnia też ustalenie, który lek odpowiada za spadek liczby granulocytów, co komplikuje decyzję o odstawieniu klozapiny. Zydowudyny w postaci doustnej nie podaje się przy liczbie granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10^9/l lub stężeniu hemoglobiny poniżej 7,5 g/100 ml[4].
Mechanizm
Oba leki niezależnie uszkadzają szpik kostny. Klozapina może wywołać neutropenię i agranulocytozę, a zydowudyna powoduje neutropenię i niedokrwistość zależne od dawki. Klozapiny nie wolno łączyć z substancjami o istotnym działaniu hamującym czynność szpiku kostnego[1]. Leki o działaniu mielosupresyjnym zwiększają ryzyko działań niepożądanych zydowudyny[4]. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się, bo zydowudyna jest sprzęgana z kwasem glukuronowym, a klozapina metabolizowana głównie przez cytochrom P450.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem i bezwzględną liczbą granulocytów obojętnochłonnych
- stężenie hemoglobiny
- objawy zakażenia – gorączka, ból gardła, owrzodzenia jamy ustnej
Bezpieczniejsze alternatywy
tenofowirabakawirlamiwudynaemtrycytabina
Kiedy ocena się zmienia
| Zydowudyna dołączana do trwającego leczenia klozapinąkolejność włączenia · zydowudyna | inne zalecenie | Zakaz łączenia obowiązuje również wtedy, gdy zydowudyna miałaby zostać dołączona do ustabilizowanego leczenia klozapiną. Jeśli lekarz prowadzący i psychiatra uznają połączenie za nieuniknione, wymagana jest częstsza morfologia z rozmazem i gotowość do zmniejszenia dawki lub odstawienia jednego z leków. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Clopizam 25 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/clopizam-100383587/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Ayupil 12,5 mg, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/ayupil-100396213/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Paxifar 25 mg, tabletki. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/paxifar-100435798/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Retrovir 250 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/retrovir-100198097/
- U.S. Food and Drug Administration. For Healthcare Professionals: FDA’s Examples of Drugs that Interact with CYP Enzymes and Transporter Systems. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: fda.gov
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Clopizam. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/clopizam-100383587/
Połączenie przeciwwskazaneSzczepionka przeciw półpaścowi+ SiponimodŻywej szczepionki przeciw półpaścowi nie podaje się osobom leczonym siponimodem ani przez 4 tygodnie po zakończeniu leczenia.Przed szczepieniem przeciw półpaścowi powiedz lekarzowi, że przyjmujesz siponimod, i ustal z neurologiem rodzaj szczepionki oraz najlepszy termin szczepienia.opóźniony (dni)badania kliniczne
Połączenie przeciwwskazane
Przed szczepieniem przeciw półpaścowi powiedz lekarzowi, że przyjmujesz siponimod, i ustal z neurologiem rodzaj szczepionki oraz najlepszy termin szczepienia.
Siponimod osłabia odporność, dlatego szczepionka przeciw półpaścowi zawierająca żywego, osłabionego wirusa może u ciebie wywołać zakażenie. Takiej szczepionki nie możesz dostać w trakcie leczenia ani przez 4 tygodnie po jego zakończeniu. Szczepionka bez żywego wirusa jest dla ciebie bezpieczna, ale w czasie leczenia może chronić słabiej, więc termin szczepienia warto ustalić z lekarzem.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wysypka z pęcherzykami na skórze
- gorączka i złe samopoczucie po szczepieniu
- piekący lub kłujący ból skóry w jednym miejscu ciała
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- badania kliniczne
Postępowanie
Żywej szczepionki przeciw półpaścowi nie podaje się osobom leczonym siponimodem ani przez 4 tygodnie po zakończeniu leczenia.[1][2] U pacjenta leczonego siponimodem do ochrony przed półpaścem wybiera się szczepionkę rekombinowaną z adiuwantem.[3] Aby nie osłabić odpowiedzi na szczepienie, można rozważyć z neurologiem przerwę w leczeniu siponimodem od 1 tygodnia przed szczepieniem do 4 tygodni po szczepieniu.[2] Najkorzystniej zaplanować szczepienie przed rozpoczęciem leczenia siponimodem.
Skutek kliniczny
Żywa szczepionka przeciw półpaścowi podana w trakcie leczenia siponimodem lub w ciągu 4 tygodni po jego zakończeniu może wywołać zakażenie szczepem szczepionkowym wirusa ospy wietrznej i półpaśca. Szczepionka rekombinowana jest bezpieczna pod tym względem, ale w trakcie leczenia siponimodem i do 4 tygodni po nim może dawać słabszą ochronę. W badaniu u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie siponimodu ze szczepionką przeciw grypie zmniejszało odsetek odpowiedzi o około 15–30% w porównaniu z placebo, natomiast odpowiedź na szczepionkę PPV23 nie była zmieniona.[2]
Mechanizm
Siponimod jako modulator receptorów sfingozyno-1-fosforanu zatrzymuje limfocyty w węzłach chłonnych i zmniejsza ich liczbę we krwi, co osłabia odpowiedź immunologiczną. W przypadku żywej szczepionki atenuowanej oznacza to ryzyko niekontrolowanego namnażania wirusa szczepionkowego i zakażenia. W przypadku szczepionki rekombinowanej, która nie zawiera żywego wirusa, ryzyko zakażenia nie występuje, ale odpowiedź na szczepienie może być słabsza.
Metabolizm i transportery
Monitorować
- objawy zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (wysypka pęcherzykowa, gorączka, ból o charakterze nerwobólu)
- rodzaj szczepionki przeciw półpaścowi przed jej wydaniem lub podaniem (żywa czy rekombinowana)
- odstęp czasowy między szczepieniem a ostatnią dawką siponimodu
Bezpieczniejsze alternatywy
rekombinowana szczepionka przeciw półpaścowi z adiuwantem
Kiedy ocena się zmienia
| Szczepionka rekombinowana z adiuwantem (bez żywego wirusa)postać · szczepionka przeciw półpaścowi | ryzyko maleje | Szczepionka rekombinowana nie niesie ryzyka zakażenia szczepem szczepionkowym, ale w trakcie leczenia siponimodem i do 4 tygodni po nim odpowiedź na szczepienie może być słabsza. |
| odstep ≥ 4 tygodnie od zakończenia leczenia siponimodemsiponimod | inne zalecenie | Zakaz stosowania żywych szczepionek obowiązuje w trakcie leczenia siponimodem i przez 4 tygodnie po jego zakończeniu. |
| Przerwa w leczeniu od 1 tygodnia przed do 4 tygodni po szczepieniuodstep · siponimod | inne zalecenie | Przerwanie siponimodu na 1 tydzień przed szczepieniem aż do upływu 4 tygodni po szczepieniu pozwala zachować skuteczność szczepienia. Przerwę zleca neurolog. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Zostavax, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/zostavax-100353400/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent 0,25 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Shingrix -, proszek i zawiesina do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/shingrix-100402280/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
Połączenie przeciwwskazaneZydowudyna+ DeferypronNie łącz zydowudyny z deferypronem – połączenie jest przeciwwskazane.Nie przyjmuj tych leków razem i jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który je przepisał, nie przerywając leczenia na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Nie przyjmuj tych leków razem i jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, który je przepisał, nie przerywając leczenia na własną rękę.
Oba leki mogą zmniejszać liczbę białych krwinek, które chronią cię przed zakażeniami. Razem mogą doprowadzić do bardzo groźnego spadku tych krwinek i ciężkiej infekcji. Dlatego tych leków nie przyjmuje się razem.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka lub dreszcze
- ból gardła
- owrzodzenia w jamie ustnej
- objawy grypopodobne
- nasilone zmęczenie, bladość lub duszność
- ChPL
- przeciwwskazane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie łącz zydowudyny z deferypronem – połączenie jest przeciwwskazane.[1][2] Jeśli pacjent wymaga obu terapii, lekarz prowadzący leczenie HIV i hematolog powinni zamienić jeden z leków na substancję bez działania uszkadzającego szpik. Do czasu zmiany leczenia konieczna jest pilna kontrola morfologii z oznaczeniem bezwzględnej liczby neutrofili, a pacjent musi wiedzieć, że gorączka lub objawy zakażenia wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem.
Skutek kliniczny
Połączenie grozi ciężką neutropenią albo agranulocytozą z ryzykiem ciężkich, zagrażających życiu zakażeń. Możliwe jest też nasilenie niedokrwistości wywołanej zydowudyną. Zydowudyny w postaci doustnej nie podaje się przy liczbie granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10⁹/l lub hemoglobinie poniżej 7,5 g/100 ml.[3]
Mechanizm
Zydowudyna i deferypron uszkadzają szpik kostny i zmniejszają liczbę granulocytów obojętnochłonnych. Mechanizm neutropenii wywołanej deferypronem jest nieznany, dlatego deferypronu nie łączy się z żadnym lekiem, który może wywołać neutropenię lub agranulocytozę.[1][2] Zydowudyna łączona z lekami mielosupresyjnymi zwiększa ryzyko własnych działań niepożądanych, głównie hematologicznych.[3]
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem
- bezwzględna liczba neutrofili
- stężenie hemoglobiny
- objawy zakażenia (gorączka, ból gardła, owrzodzenia jamy ustnej)
Bezpieczniejsze alternatywy
abakawirlamiwudynatenofowiremtrycytabinadeferazyroksdeferoksamina
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Ferriprox 100 mg/ml, roztwór doustny. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/ferriprox-100309697/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Deferiprone Lipomed 500 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/deferiprone-lipomed-100411214/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Retrovir 250 mg, kapsułki twarde. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 08.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/retrovir-100198097/
Połączenie przeciwwskazaneInhibitory proteasomu (np. bortezomib, karfilzomib, iksazomib)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaInhibitora proteasomu nie łączy się z modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu.Jeśli masz przyjmować lek na szpiczaka lub chłoniaka z tej grupy razem z lekiem na stwardnienie rozsiane albo zapalenie jelita z tej grupy, nie zaczynaj i nie przerywaj żadnego z nich samodzielnie, tylko od razu powiedz o obu lekach hematologowi i lekarzowi, który przepisał drugi lek.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli masz przyjmować lek na szpiczaka lub chłoniaka z tej grupy razem z lekiem na stwardnienie rozsiane albo zapalenie jelita z tej grupy, nie zaczynaj i nie przerywaj żadnego z nich samodzielnie, tylko od razu powiedz o obu lekach hematologowi i lekarzowi, który przepisał drugi lek.
Leki na szpiczaka i niektóre chłoniaki, takie jak bortezomib, karfilzomib i iksazomib, oraz leki na stwardnienie rozsiane i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, takie jak siponimod i etrasymod, osłabiają odporność. Razem mogą ją osłabić tak bardzo, że łatwo dochodzi do groźnych zakażeń, na przykład półpaśca. Oba rodzaje leków mogą też wpływać na pracę serca. Z tego powodu tych leków nie stosuje się razem, a lekarze ustalają, który lek trzeba odstawić.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze, kaszel albo inne objawy zakażenia
- bolesna wysypka z pęcherzykami na skórze
- nowe osłabienie kończyn, zaburzenia mowy, widzenia albo myślenia
- bardzo wolne bicie serca, zawroty głowy albo omdlenie
- duszność, obrzęki nóg albo nagły spadek wydolności
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Inhibitora proteasomu nie łączy się z modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu. Czynny nowotwór wymagający leczenia bortezomibem, karfilzomibem albo iksazomibem jest przeciwwskazaniem do stosowania siponimodu i etrasymodu, dlatego modulator S1P należy odstawić, a dalsze leczenie choroby podstawowej ustalić z neurologiem albo gastroenterologiem. Działanie modulatora S1P na limfocyty utrzymuje się jeszcze przez pewien czas po odstawieniu, więc przed rozpoczęciem terapii inhibitorem proteasomu warto sprawdzić liczbę limfocytów i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową oraz przeciwbakteryjną zgodnie z zasadami onkohematologii. Jeśli skojarzenie zdarzy się mimo to, wymaga ono ścisłego nadzoru hematologicznego i kardiologicznego.
Skutek kliniczny
Zwiększone ryzyko ciężkich i oportunistycznych zakażeń, w tym półpaśca, zakażeń grzybiczych i postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. Możliwe nasilenie bradykardii, zaburzeń przewodzenia i innych powikłań sercowo-naczyniowych. Leczenie onkologiczne może wymagać przerw z powodu powikłań infekcyjnych.
Mechanizm
Interakcja jest wspólna dla wszystkich leków obu grup i ma charakter farmakodynamiczny. Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu zatrzymują limfocyty w węzłach chłonnych i trwale obniżają ich liczbę we krwi. Inhibitory proteasomu działają mielosupresyjnie, wywołują limfopenię, trombocytopenię i neutropenię oraz osłabiają odporność komórkową, co sprzyja między innymi reaktywacji wirusa ospy wietrznej i półpaśca. Oba efekty sumują się i prowadzą do głębokiej immunosupresji. Leki obu grup wpływają też na układ krążenia. Modulatory S1P zwalniają rytm serca i mogą zaburzać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, szczególnie na początku leczenia. Inhibitory proteasomu, zwłaszcza karfilzomib, mogą wywołać niewydolność serca, zaburzenia rytmu, nadciśnienie albo niedociśnienie. Istotnej interakcji farmakokinetycznej nie opisano. Etrasymod nie odstaje od siponimodu farmakologicznie, więc brak danych dla jego par wynika z braku opisu, a nie z odmiennego działania. Dodatkowo modulatorów S1P nie stosuje się u chorych z czynnym nowotworem złośliwym, a inhibitory proteasomu podaje się właśnie w czynnym szpiczaku plazmocytowym i chłoniakach.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem i bezwzględną liczbą limfocytów
- objawy zakażenia, zwłaszcza półpaśca i zakażeń oportunistycznych
- nowe objawy neurologiczne sugerujące postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię
- tętno i EKG, zwłaszcza przy włączaniu modulatora S1P
- ciśnienie tętnicze i objawy niewydolności serca
Kiedy ocena się zmienia
| Powrót liczby limfocytów do normy po odstawieniu modulatora S1Podstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko maleje | Działanie modulatora S1P na limfocyty ustępuje stopniowo po odstawieniu leku. Rozpoczęcie leczenia inhibitorem proteasomu po powrocie limfocytów do normy zmniejsza ryzyko sumowania się immunosupresji, ale nadal wymaga kontroli morfologii i objawów zakażenia. |
| Włączanie modulatora S1P u pacjenta leczonego albo niedawno leczonego inhibitorem proteasomukolejność włączenia · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko rośnie | Bradykardia i zaburzenia przewodzenia po modulatorach S1P są najsilniejsze w pierwszych dniach leczenia. U pacjenta z powikłaniami kardiologicznymi po inhibitorze proteasomu, zwłaszcza po karfilzomibie, ryzyko jest większe i wymaga oceny kardiologicznej przed włączeniem. |
Połączenie przeciwwskazaneModulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod)+ Pochodne nitrozomocznika (np. karmustyna) klasaModulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu nie stosuje się jednocześnie z pochodną nitrozomocznika.Jeśli przyjmujesz modulator receptora S1P i masz zacząć leczenie pochodną nitrozomocznika, powiedz o tym obu lekarzom przed rozpoczęciem chemioterapii i nie odstawiaj ani nie wznawiaj żadnego leku bez ich decyzji.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz modulator receptora S1P i masz zacząć leczenie pochodną nitrozomocznika, powiedz o tym obu lekarzom przed rozpoczęciem chemioterapii i nie odstawiaj ani nie wznawiaj żadnego leku bez ich decyzji.
Leki takie jak siponimod (na stwardnienie rozsiane) i etrasymod (na wrzodziejące zapalenie jelita grubego) zmniejszają liczbę krwinek odpornościowych we krwi. Karmustyna to lek przeciwnowotworowy, który osłabia szpik kostny i również obniża odporność. Razem mogą bardzo silnie osłabić organizm i narazić cię na groźne zakażenia. Dlatego tych leków nie stosuje się w tym samym czasie, a lekarze ustalają bezpieczną kolejność leczenia.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- gorączka, dreszcze lub uczucie rozbicia jak przy grypie
- pęcherzykowa, bolesna wysypka na skórze
- silny ból głowy, sztywność karku, nudności lub nadwrażliwość na światło
- nowe zaburzenia mowy, widzenia, równowagi lub osłabienie jednej strony ciała
- narastająca duszność lub suchy kaszel
- łatwe powstawanie siniaków lub krwawienia
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Modulatora receptora sfingozyno-1-fosforanu nie stosuje się jednocześnie z pochodną nitrozomocznika. Rozpoznanie nowotworu wymagającego leczenia karmustyną oznacza konieczność odstawienia siponimodu lub etrasymodu. Przed rozpoczęciem chemioterapii należy odczekać, aż liczba limfocytów wróci do normy. Czas tej odbudowy różni się między lekami tej grupy, a decyzję o terminie podejmuje onkolog wspólnie z neurologiem lub gastroenterologiem. Ponowne włączenie modulatora S1P po zakończeniu leczenia karmustyną rozważa się dopiero po remisji choroby nowotworowej i pełnej regeneracji szpiku. Wymaga to aktualnej morfologii z rozmazem. Nie podaje się żywych szczepionek w trakcie leczenia ani w okresie odbudowy limfocytów.
Skutek kliniczny
Połączenie grozi głęboką immunosupresją z ciężkimi, także oportunistycznymi zakażeniami, takimi jak zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca, kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia. Zakażenia te mogą zagrażać życiu. Możliwe jest także przedłużone utrzymywanie się cytopenii i wolniejsza odbudowa układu odpornościowego po chemioterapii. Możliwe jest również nasilenie toksyczności płucnej.
Mechanizm
Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu zatrzymują limfocyty w węzłach chłonnych. Powoduje to trwałe zmniejszenie liczby limfocytów we krwi obwodowej przez cały okres leczenia i jeszcze przez pewien czas po jego odstawieniu. Karmustyna jest lekiem alkilującym, który uszkadza szpik kostny. Wywołuje opóźnioną, kumulującą się mielosupresję z leukopenią, limfopenią, neutropenią i małopłytkowością. Oba mechanizmy sumują się i pogłębiają niedobór odporności komórkowej. Interakcja jest farmakodynamiczna i wspólna dla wszystkich leków obu grup. Nie zależy od metabolizmu, więc dotyczy zarówno siponimodu, jak i etrasymodu. Dodatkowo oba rodzaje leków mogą niekorzystnie wpływać na płuca. Modulatory S1P zmniejszają parametry czynności oddechowej, a karmustyna może wywołać zwłóknienie płuc. Ten wspólny efekt jest teoretyczny. Leczenie karmustyną oznacza czynny nowotwór złośliwy, a czynna choroba nowotworowa jest przeciwwskazaniem do stosowania modulatorów receptora S1P.
Monitorować
- morfologia krwi z rozmazem i bezwzględną liczbą limfocytów przed zmianą leczenia i w jej trakcie
- objawy zakażenia, w tym zakażeń oportunistycznych i półpaśca
- nowe objawy neurologiczne sugerujące postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię
- czynność płuc – duszność, kaszel, spirometria lub DLCO
- parametry wątrobowe
Kiedy ocena się zmienia
| Implant dooponowy (do loży po resekcji guza mózgu)postać · pochodne nitrozomocznika | ryzyko maleje | Implant z karmustyną zapewnia głównie miejscową ekspozycję i niewielkie stężenia ogólnoustrojowe, więc addycyjna mielosupresja jest mało prawdopodobna. Klasa nie zmienia się, bo czynny nowotwór złośliwy nadal wyklucza stosowanie modulatora S1P. |
| Czas do normalizacji liczby limfocytów po odstawieniu modulatora S1Podstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | inne zalecenie | Po odstawieniu siponimodu lub etrasymodu limfocyty wracają do normy z opóźnieniem, które różni się między lekami. Rozpoczęcie karmustyny przed odbudową limfocytów utrzymuje ryzyko addycyjnej immunosupresji. Termin chemioterapii warto ustalić na podstawie bezwzględnej liczby limfocytów. |
| Modulator S1P włączany po zakończonym leczeniu karmustynąkolejność włączenia · pacjent | inne zalecenie | Po zakończeniu leczenia karmustyną i uzyskaniu remisji można rozważyć modulator S1P, ale dopiero po pełnej regeneracji szpiku i normalizacji morfologii. Uwzględnia się także czynność płuc wobec ryzyka późnej toksyczności płucnej karmustyny. Decyzja wymaga indywidualnej oceny onkologa i lekarza prowadzącego. |
Połączenie przeciwwskazaneSzczepionki przeciw żółtej febrze (np. szczepionka przeciw żółtej febrze)+ Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu (np. siponimod, etrasymod) klasaSzczepionki przeciw żółtej febrze nie podaje się w trakcie leczenia modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu ani przed upływem kilku tygodni od jego odstawienia.Jeśli przyjmujesz lek z tej grupy, nie szczep się przeciw żółtej febrze i przed zaplanowaniem podróży porozmawiaj z lekarzem prowadzącym, nie odstawiając leku na własną rękę.opóźniony (dni)teoretyczne
Połączenie przeciwwskazane
Jeśli przyjmujesz lek z tej grupy, nie szczep się przeciw żółtej febrze i przed zaplanowaniem podróży porozmawiaj z lekarzem prowadzącym, nie odstawiając leku na własną rękę.
Szczepionka przeciw żółtej febrze zawiera żywego, osłabionego wirusa. Leki takie jak siponimod (na stwardnienie rozsiane) czy etrasymod (na wrzodziejące zapalenie jelita grubego) osłabiają układ odporności. Przy takim leczeniu wirus ze szczepionki może wywołać groźną chorobę, a samo szczepienie może nie dać ochrony. Dlatego tej szczepionki nie podaje się w czasie leczenia ani przez kilka tygodni po jego zakończeniu.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- wysoka gorączka w ciągu kilku tygodni po szczepieniu
- zażółcenie skóry lub białek oczu
- silny ból głowy, sztywność karku, splątanie lub drgawki
- silne osłabienie, wymioty, krwawienia
- ChPL
- nie sprawdzono
- Mechanizm
- PD – antagonizm
- Początek
- opóźniony (dni)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Szczepionki przeciw żółtej febrze nie podaje się w trakcie leczenia modulatorem receptora sfingozyno-1-fosforanu ani przed upływem kilku tygodni od jego odstawienia. U osób planujących leczenie siponimodem lub etrasymodem szczepienie należy wykonać z wyprzedzeniem, co najmniej 4 tygodnie przed pierwszą dawką leku. Po odstawieniu siponimodu z żywą szczepionką trzeba odczekać co najmniej 4 tygodnie, a po odstawieniu etrasymodu – okres potrzebny do wypłukania leku i powrotu liczby limfocytów do normy. Przerwania leczenia wyłącznie z powodu wyjazdu nie należy podejmować bez decyzji lekarza prowadzącego, ponieważ grozi to nawrotem choroby podstawowej. Gdy szczepienie jest niemożliwe, a wyjazd konieczny, lekarz może wystawić zaświadczenie o przeciwwskazaniu do szczepienia, a pacjent musi stosować ścisłą ochronę przed komarami.
Skutek kliniczny
Podanie szczepionki w trakcie leczenia lub krótko po jego zakończeniu grozi niekontrolowanym namnażaniem wirusa szczepionkowego i ciężkimi powikłaniami, w tym chorobą trzewną lub neurologiczną związaną ze szczepieniem, które mogą zagrażać życiu. Jednocześnie odpowiedź immunologiczna może być niewystarczająca, przez co pacjent nie uzyska pewnej ochrony przed żółtą febrą.
Mechanizm
Szczepionka przeciw żółtej febrze zawiera żywy, osłabiony wirus, który musi się namnożyć w organizmie, a jego kontrola wymaga sprawnej odpowiedzi limfocytów T i B. Modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu zatrzymują limfocyty w węzłach chłonnych i wyraźnie zmniejszają ich liczbę we krwi. Taka immunosupresja osłabia kontrolę nad wirusem szczepionkowym i zmniejsza wytwarzanie przeciwciał ochronnych. Mechanizm wynika z działania całej klasy, dlatego interakcja jest wspólna dla wszystkich leków obu grup.
Monitorować
- historia szczepień przed rozpoczęciem leczenia
- bezwzględna liczba limfocytów przed szczepieniem po odstawieniu leku
- objawy gorączkowe, żółtaczka i objawy neurologiczne w ciągu kilku tygodni po przypadkowym szczepieniu
Kiedy ocena się zmienia
| Szczepienie wykonane co najmniej 4 tygodnie przed pierwszą dawką modulatorakolejność włączenia · szczepionki przeciw żółtej febrze | ryzyko maleje | Szczepienie wykonane z odpowiednim wyprzedzeniem przed rozpoczęciem leczenia jest bezpieczne i pozwala uzyskać ochronę, zanim lek obniży liczbę limfocytów. |
| Okres wypłukania leku i normalizacji liczby limfocytów (dla siponimodu co najmniej 4 tygodnie)odstep · modulatory receptora sfingozyno-1-fosforanu | ryzyko maleje | Po odstawieniu modulatora szczepienie jest możliwe dopiero po wypłukaniu leku i powrocie liczby limfocytów do normy. Decyzję o przerwie w leczeniu podejmuje lekarz prowadzący z uwzględnieniem ryzyka nawrotu choroby. |
Niekorzystna interakcjaApomorfina+ SiponimodSiponimodu na ogół nie rozpoczyna się u pacjenta leczonego apomorfiną.Nie zaczynaj siponimodu, jeśli stosujesz apomorfinę, zanim lekarz nie zbada ci EKG i nie potwierdzi, że to połączenie jest dla ciebie bezpieczne.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie zaczynaj siponimodu, jeśli stosujesz apomorfinę, zanim lekarz nie zbada ci EKG i nie potwierdzi, że to połączenie jest dla ciebie bezpieczne.
Oba leki działają na serce. Apomorfina może zaburzać rytm serca i obniżać ciśnienie, a siponimod na początku leczenia zwalnia bicie serca. Razem mogą powodować bardzo wolne lub nieregularne bicie serca i omdlenia.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- bardzo wolne lub nierówne bicie serca
- kołatanie serca
- zawroty głowy, uczucie zbliżającego się omdlenia
- utrata przytomności
- ból lub ucisk w klatce piersiowej
- duszność
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Siponimodu na ogół nie rozpoczyna się u pacjenta leczonego apomorfiną. Jeśli leczenie jest konieczne, trzeba skonsultować się z kardiologiem w sprawie zmiany leczenia albo odpowiedniego monitorowania w okresie rozpoczynania[1]. Przed włączeniem wykonaj EKG z oceną QTc i rytmu oraz wyrównaj potas i magnez. Przy dołączaniu apomorfiny do stałej dawki siponimodu obserwuj pacjenta pod kątem nasilenia działań niepożądanych w początkowym okresie[2].
Skutek kliniczny
Ryzyko ciężkiej bradykardii, bloku serca, wydłużenia QT z groźnymi komorowymi zaburzeniami rytmu oraz omdleń, największe w pierwszych dniach leczenia siponimodem. Jednoczesne stosowanie leków zwalniających rytm lub wydłużających QT przy rozpoczynaniu siponimodu może wiązać się z ciężką bradykardią i blokiem serca[1].
Mechanizm
Apomorfina wydłuża odstęp QT i może wywoływać niedociśnienie oraz omdlenia. Siponimod na początku leczenia zwalnia czynność serca i może zaburzać przewodzenie przedsionkowo‑komorowe. Bradykardia sprzyja arytmiom u osób z wydłużonym QT, więc oba działania się sumują. Apomorfiny nie łączy się z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT[2]. Siponimodu nie rozpoczyna się u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT o znanych właściwościach arytmogennych[1].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- EKG z oceną QTc, częstości rytmu i przewodzenia przed włączeniem i po włączeniu drugiego leku
- tętno i ciśnienie tętnicze po pierwszych dawkach siponimodu
- ciśnienie ortostatyczne
- stężenie potasu i magnezu
- omdlenia, zawroty głowy, kołatanie serca
Bezpieczniejsze alternatywy
Kiedy ocena się zmienia
| Rozpoczynanie siponimodu u pacjenta leczonego apomorfinąkolejność włączenia · siponimod | ryzyko rośnie | Największe ryzyko bradykardii i bloku serca dotyczy okresu rozpoczynania siponimodu u pacjenta już przyjmującego lek wydłużający QT. Wymagana konsultacja kardiologiczna i monitorowanie. |
| Dołączenie apomorfiny do stałej dawki siponimodukolejność włączenia · apomorfina | ryzyko maleje | Po ustabilizowaniu leczenia siponimodem jego wpływ na częstość rytmu jest mniejszy, ale apomorfina nadal wydłuża QT. Przed dołączeniem wykonaj EKG i obserwuj pacjenta na początku leczenia. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent 0,25 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Dacepton 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań we wkładzie. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 10.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/dacepton-100329932/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
Niekorzystna interakcjaSiponimod+ LasmidytanNie stosuj lasmidytanu w okresie rozpoczynania leczenia siponimodem i w tym czasie wybierz inny lek na napad migreny.Nie bierz lasmidytanu w okresie rozpoczynania leczenia siponimodem, a jeśli przyjmujesz siponimod od dawna, zapytaj lekarza, czy lasmidytan jest dla ciebie bezpieczny.szybki (godziny)teoretyczne
Niekorzystna interakcja
Nie bierz lasmidytanu w okresie rozpoczynania leczenia siponimodem, a jeśli przyjmujesz siponimod od dawna, zapytaj lekarza, czy lasmidytan jest dla ciebie bezpieczny.
Oba leki mogą spowalniać bicie serca, a razem to działanie może się nasilić. Największe ryzyko jest w pierwszych dniach leczenia siponimodem, kiedy serce i tak zwalnia. Wtedy możesz odczuwać zawroty głowy, osłabienie, a nawet zemdleć.
Zgłoś się do lekarza, gdy pojawią się
- bardzo wolne bicie serca
- zawroty głowy lub uczucie zbliżającego się omdlenia
- omdlenie
- nietypowe zmęczenie lub osłabienie
- duszność
- ból lub ucisk w klatce piersiowej
- ChPL
- niezalecane
- Mechanizm
- PD – sumowanie
- Początek
- szybki (godziny)
- Dowody
- teoretyczne
Postępowanie
Nie stosuj lasmidytanu w okresie rozpoczynania leczenia siponimodem i w tym czasie wybierz inny lek na napad migreny[1]. U pacjenta na stałej dawce siponimodu lasmidytan można rozważyć ostrożnie, uwzględniając wyjściową częstość akcji serca, choroby serca i inne leki zwalniające rytm[2]. Gdy pacjent przyjmuje dodatkowo leki beta-adrenolityczne, blokery kanału wapniowego zwalniające rytm serca lub digoksynę, lepiej wybrać lek przeciwmigrenowy niezwalniający akcji serca. Pacjenta należy poinformować o objawach bradykardii i konieczności pilnego kontaktu z lekarzem, gdy się pojawią.
Skutek kliniczny
Możliwe nasilone zwolnienie czynności serca, a w okresie rozpoczynania leczenia siponimodem także zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego z zawrotami głowy, osłabieniem lub omdleniem. Ryzyko jest największe przy wdrażaniu siponimodu oraz u pacjentów z wyjściową bradykardią, chorobą serca lub przyjmujących inne leki zwalniające rytm serca.
Mechanizm
Oba leki zwalniają czynność serca, więc ich działanie ujemnie chronotropowe może się sumować. Siponimodu na ogół nie należy rozpoczynać u pacjentów przyjmujących substancje zmniejszające częstość akcji serca, ponieważ takie połączenie w okresie wdrażania leczenia może prowadzić do ciężkiej bradykardii i bloku serca[1]. Lasmidytan zwalnia akcję serca, a w skojarzeniu z propranololem zmniejszał jej częstość średnio maksymalnie o 19,3 uderzenia na minutę, czyli o dodatkowe 5,1 uderzenia na minutę w porównaniu z samym propranololem[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo lasmidytan nie zmieniał farmakokinetyki substratu CYP2C9, czyli głównego enzymu metabolizującego siponimod[2].
Metabolizm i transportery
Monitorować
- częstość akcji serca i tętno po przyjęciu lasmidytanu
- EKG w razie objawów bradykardii lub zaburzeń przewodzenia
- ciśnienie tętnicze
- objawy: zawroty głowy, omdlenie, duszność, ból w klatce piersiowej
Bezpieczniejsze alternatywy
sumatryptanryzatryptanrymegepant
Kiedy ocena się zmienia
| Rozpoczynanie leczenia siponimodem u pacjenta stosującego lasmidytankolejność włączenia · siponimod | ryzyko rośnie | W okresie wdrażania siponimodu jego działanie zwalniające rytm serca jest najsilniejsze i połączenie z innym lekiem zmniejszającym częstość akcji serca może prowadzić do ciężkiej bradykardii i bloku serca. W tym czasie nie stosuj lasmidytanu. |
| Lasmidytan dołączany u pacjenta na stałej dawce siponimodukolejność włączenia · siponimod | ryzyko maleje | Po osiągnięciu stanu stacjonarnego siponimodu dołączenie leku zwalniającego rytm serca dawało w badaniu z propranololem efekt mniejszy niż addycyjny. Lasmidytan można rozważyć ostrożnie, z uwzględnieniem wyjściowej częstości akcji serca i chorób serca. |
| Jednoczesne stosowanie innych leków zwalniających rytm serca (beta-adrenolityki, werapamil, diltiazem, iwabradyna, digokkolejność włączenia · pacjent | ryzyko rośnie | Każdy kolejny lek zmniejszający częstość akcji serca zwiększa ryzyko bradykardii. Lasmidytan dodatkowo zwiększa ekspozycję na substraty P-gp o wąskim indeksie terapeutycznym, takie jak digoksyna. U takiego pacjenta wybierz lek przeciwmigrenowy niezwalniający akcji serca. |
Źródła
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent 0,25 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rayvow 50 mg, tabletki powlekane. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 09.10.2026]. Dostępne na: https://opieka.farm/leki/rayvow-100477568/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Mayzent. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/mayzent-100432765/
- Charakterystyka Produktu Leczniczego Rayvow. Rejestr Produktów Leczniczych. [dostęp 11.10.2026]. Dostępne na: opieka.farm/leki/rayvow-100477568/
Oznaczenia na tej stronie
- Połączenie przeciwwskazaneNie łączyć
- Niekorzystna interakcjaUnikać albo zmienić sposób stosowania
- Interakcja o niejasnym znaczeniuPoinformować pacjenta o możliwych objawach
- Interakcja nieistotna klinicznieMożna łączyć
Klasyfikacja ryzyka według podręcznika „Istotne interakcje leków. Praktyczny przewodnik”, wyd. II.