Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko jest największe przy współistniejącej hipokaliemii, bradykardii i wrodzonym lub polekowym zespole długiego QT^[1].

Mechanizm

Degareliks i iwabradyna wspólnie zwiększają ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[2]. Iwabradyna zwalnia częstość pracy serca, a bradykardia może nasilać wydłużenie odstępu QT^[1]. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4, przez który metabolizowana jest iwabradyna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i okresowo
• częstość pracy serca w spoczynku
• stężenie potasu i magnezu w surowicy

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy dużych dawkach tyzanidyny, jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP1A2, hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii i chorobach serca.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[1]. Tyzanidyna wydłuża odstęp QT zwłaszcza przy dużym stężeniu w osoczu, np. w dużych dawkach albo przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP1A2^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP1A2, który odpowiada za metabolizm tyzanidyny^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem tyzanidyny i po zwiększeniu dawki
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca – kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy
• pozostałe leki wydłużające QT i inhibitory CYP1A2 w zestawie leków pacjenta

Bezpieczniejsze alternatywy

baklofentolperyzon

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie u osób starszych, z chorobą serca, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przy przyjmowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Wenlafaksyna zwiększa ryzyko wydłużenia QT i arytmii komorowych, a jednoczesnego stosowania innych leków wydłużających QT należy unikać.^[2] Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki stosowane razem z nim dobiera się ostrożnie.^[1] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP2D6 i CYP3A4, przez które metabolizowana jest wenlafaksyna.^[1]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i po jego rozpoczęciu
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, omdlenia, zawroty głowy)
• przegląd pozostałych leków pod kątem wydłużania QT

Bezpieczniejsze alternatywy

sertralinaduloksetyna

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, co może objawiać się kołataniem serca, zawrotami głowy, omdleniem, a w skrajnych przypadkach nagłym zgonem sercowym. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wrodzonym zespole długiego QT i przy stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT. Apomorfina może dodatkowo nasilać niedociśnienie, które ułatwia omdlenia^[1].

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację komór sumuje się. Degareliks wydłuża QTc pośrednio przez blokadę androgenową, a podczas jego stosowania należy ostrożnie dobierać leki wydłużające odstęp QTc lub mogące wywołać torsades de pointes^[2]. Apomorfiny zaleca się unikać z innymi lekami o znanym działaniu wydłużającym odstęp QT^[1]. Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza głównych izoenzymów, dlatego interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca
• ciśnienie tętnicze, w tym w pozycji stojącej
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, z omdleniami. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobie serca i stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT. Zaburzenia rytmu serca, blok serca, niewydolność tętnic wieńcowych i niedawno przebyty zawał serca wykluczają stosowanie amitryptyliny.^[1]

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, a ich działania na repolaryzację komór sumują się. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc dobiera się przy nim ostrożnie.^[2] Leki wydłużające odstęp QT zwiększają prawdopodobieństwo arytmii komorowych podczas stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, w tym amitryptyliny.^[1] Degareliks nie jest substratem ani inhibitorem czy induktorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

sertralina

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobie serca, wyjściowo wydłużonym QTc oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT lub obniżających potas.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na przewodnictwo w sercu się sumują. Formoterol jako lek pobudzający receptory β2-adrenergiczne nasila działanie na układ krążenia w połączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT, a takie leki zwiększają ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes dobiera się ostrożnie^[2]. Formoterol może też obniżać stężenie potasu, a hipokaliemia dodatkowo sprzyja arytmiom^[1]. Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza jego izoenzymów, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i okresowo w trakcie
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zasłabnięcia)

Skutek kliniczny

U większości pacjentów połączenie jest dobrze tolerowane, ale u osób z czynnikami ryzyka może dojść do istotnego wydłużenia odstępu QTc. W skrajnych przypadkach możliwe są komorowe zaburzenia rytmu, w tym częstoskurcz typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobach serca, bradykardii oraz jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Interakcja ma charakter farmakodynamiczny – oba leki mogą sumować działanie wydłużające odstęp QTc. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[1]. Indakaterol jako długo działający agonista receptora beta2 pobudza układ krążenia, może obniżać stężenie potasu we krwi i w dużych dawkach wydłużać odstęp QTc, a hipokaliemia dodatkowo zwiększa ryzyko arytmii. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450^[1], a indakaterol ma nieistotny potencjał interakcji metabolicznych^[2].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i okresowo u pacjentów z czynnikami ryzyka
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• częstość i miarowość rytmu serca
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy lub omdleń

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu typu torsades de pointes, z kołataniem serca, omdleniem, a rzadko z nagłym zatrzymaniem krążenia. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca i przyjmowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania się sumują. Prometazyna jako pochodna fenotiazyny wymaga szczególnej ostrożności w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT^[1]. Blokada androgenowa wywołana przez degareliks może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes, w tym leki przeciwpsychotyczne, dobiera się ostrożnie^[2]. Degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenia)

Bezpieczniejsze alternatywy

cetyryzynalewocetyryzynafeksofenadynabilastyna

Skutek kliniczny

Możliwe sumowanie wpływu na odstęp QTc i większe ryzyko arytmii komorowych, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, chorobie serca lub jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QTc. Przy typowym dawkowaniu wziewnym salmeterolu ryzyko u pacjenta bez dodatkowych czynników jest niewielkie.

Mechanizm

Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc dobiera się przy tym leczeniu ostrożnie.^[2] Salmeterol przy większej ekspozycji ogólnoustrojowej może wydłużać odstęp QTc i powodować kołatanie serca.^[1] Agoniści receptorów beta2 mogą też wywołać hipokaliemię, która dodatkowo zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu.^[1] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• kołatanie serca, omdlenia

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobie serca i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na repolaryzację komór się sumują. Erytromycynę stosuje się ostrożnie z lekami wydłużającymi odstęp QT ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca i poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki towarzyszące wydłużające QTc lub wywołujące torsades de pointes dobiera się ostrożnie^[2]. Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP3A4/5, więc interakcja farmakokinetyczna przez hamowanie CYP3A4 przez erytromycynę jest mało prawdopodobna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, omdlenia

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe u starszych mężczyzn z chorobą serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią, bradykardią albo przyjmujących jeszcze inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc i ich działania się sumują. Degareliks wydłuża QTc pośrednio, przez blokadę androgenową, dlatego leki wydłużające QTc należy przy nim dobierać ostrożnie^[1]. Flukonazol sam może wydłużać odstęp QT i wywoływać torsade de pointes. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się, bo degareliks nie jest substratem CYP450 ani nie hamuje i nie pobudza izoenzymów CYP2C9, CYP2C19 czy CYP3A4^[1]. Hamowanie CYP3A4 przez flukonazol nie zmienia więc stężenia degareliksu.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w trakcie dłuższej kuracji flukonazolem
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy

Bezpieczniejsze alternatywy

nystatynaklotrymazol (miejscowo)

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipomagnezemii, hipokaliemii, chorobie serca i przy stężeniu takrolimusu powyżej zakresu terapeutycznego.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywoływać częstoskurcz typu torsades de pointes dobiera się do niego ostrożnie^[2]. Takrolimus również wiąże się z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza przy podwyższonym stężeniu we krwi^[1]. Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4, więc nie zmienia stężenia takrolimusu^[2].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• stężenie takrolimusu we krwi (stężenie minimalne)
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie serca, omdlenia)

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca i przyjmowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na repolaryzację komór sumują się. Azytromycynę stosuje się ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT.^[1] Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes dobiera się do niego ostrożnie.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 ani nie hamuje i nie pobudza jego izoenzymów.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem azytromycyny i w razie objawów w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

amoksycylinaamoksycylina z kwasem klawulanowymdoksycyklinacefuroksym

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wrodzonym zespole długiego QT, zaburzeniach czynności nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania się sumują. Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, stosuje się ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes, w tym fluorochinolony takie jak moksyfloksacyna, dobiera się do niego ostrożnie^[2]. Degareliks nie jest substratem ani inhibitorem czy induktorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• czynność nerek
• objawy zaburzeń rytmu serca – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca w wywiadzie i przy innych lekach wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Norfloksacyna, jak inne fluorochinolony, wydłuża odstęp QT i należy ją ostrożnie łączyć z innymi lekami o takim działaniu.^[1] Degareliks wydłuża odstęp QTc przez blokadę androgenową, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać częstoskurcz typu torsades de pointes dobiera się do niego ostrożnie.^[2] Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP1A2, który hamuje norfloksacyna.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem norfloksacyny i w trakcie leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wrodzonym zespole długiego QT, w podeszłym wieku i przy niewydolności nerek, która zwiększa stężenie ofloksacyny.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Ofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, stosuje się ostrożnie u osób przyjmujących leki wydłużające odstęp QT.^[1] Degareliks wywołuje blokadę androgenową, która sama może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc, w tym fluorochinolony takie jak moksyfloksacyna, dobiera się przy nim ostrożnie.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest metabolizowany przez CYP450 i nie wpływa na te enzymy.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem ofloksacyny i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• czynność nerek (eGFR)
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc z ryzykiem zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, szczególnie przy innych czynnikach ryzyka. Ryzyko narasta w miarę utrzymywania się blokady androgenowej.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki o takim działaniu dobiera się do niego ostrożnie^[1]. Alfuzosyna należy do alfa-1-adrenolityków, które w niewielkim stopniu wydłużają odstęp QTc, zwłaszcza u starszych mężczyzn z chorobami serca. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem ani inhibitorem czy induktorem izoenzymów CYP450, w tym CYP3A4, przez który metabolizowana jest alfuzosyna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i okresowo w trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy

Bezpieczniejsze alternatywy

tamsulosynasylodosyna

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko jest największe u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego QT, chorobą serca, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie w tym zakresie może się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc dobiera się przy nim ostrożnie^[2]. Solifenacyna może wydłużać odstęp QT, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa, bo degareliks nie jest substratem CYP450 ani nie hamuje i nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP3A4, przez który metabolizowana jest solifenacyna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia
• przegląd pozostałych leków pod kątem wydłużania QT i hamowania CYP3A4

Bezpieczniejsze alternatywy

trospiumfesoterodyna

Skutek kliniczny

U większości pacjentów z prawidłowym QTc doraźne przyjęcie wardenafilu podczas leczenia degareliksem nie powinno mieć istotnych skutków. U pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak wrodzone lub nabyte wydłużenie QT, hipokaliemia, hipomagnezemia, bradykardia, choroba serca albo inne leki wydłużające QT, rośnie ryzyko istotnego wydłużenia QTc i częstoskurczu typu torsades de pointes.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca mogą się sumować. Degareliks wydłuża QTc pośrednio, przez blokadę androgenową, i podczas jego stosowania leki wydłużające QTc dobiera się ostrożnie^[1]. Wardenafil sam w niewielkim stopniu wydłuża odstęp QTc. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4, głównego enzymu metabolizującego wardenafil^[1][2].

Monitorować

• EKG z pomiarem QTc przed rozpoczęciem stosowania wardenafilu u pacjentów z czynnikami ryzyka
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca, takie jak kołatanie serca, zawroty głowy i omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

tadalafilsyldenafil

Skutek kliniczny

Sumowanie wydłużenia odstępu QTc zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, omdleń i nagłego zgonu sercowego.^[2] Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie strukturalnej serca, wrodzonym zespole długiego QT oraz przy stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki wydłużają odstęp QTc i ich działania na repolaryzację komór sumują się. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki do jednoczesnego stosowania z degareliksem dobiera się ostrożnie, szczególnie te wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes.^[1] Hydroksychlorochina sama wydłuża odstęp QT i u pacjentów otrzymujących inne leki wydłużające QT zwiększa ryzyko arytmii komorowych.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza głównych izoenzymów CYP.^[1]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia skojarzonego
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy arytmii – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia
• inne przyjmowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Głównym zagrożeniem jest addytywne wydłużenie odstępu QT z ryzykiem częstoskurczu typu torsade de pointes, omdleń i nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii i jednoczesnym stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT^[1].

Mechanizm

Połączenie wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz kontroli odstępu QT, ponieważ oba leki wydłużają repolaryzację komór. Amiodaron jako lek przeciwarytmiczny klasy III wydłuża odstęp QT, a jego jednoczesne stosowanie z innymi lekami wydłużającymi QT zwiększa ryzyko częstoskurczu typu torsade de pointes^[1]. Degareliks wywołuje blokadę androgenową, która może wydłużać odstęp QTc, a amiodaron należy do leków, które w czasie leczenia degareliksem dobiera się ostrożnie^[2][3]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza głównych izoenzymów tego układu^[3].

Monitorować

• EKG z pomiarem QTc przed włączeniem degareliksu i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca i objawy bradykardii
• omdlenia, zasłabnięcia, kołatanie serca

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko zwiększają hipokaliemia, hipomagnezemia, bradykardia, choroba strukturalna serca, zaburzenia czynności nerek oraz jednoczesne stosowanie innych leków wydłużających QT albo hamujących CYP2D6.

Mechanizm

Działania obu leków na elektrofizjologię serca mogą się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[1]. Flekainid jako lek przeciwarytmiczny klasy IC zwalnia przewodzenie, poszerza zespół QRS, może wydłużać odstęp QT i sam ma działanie proarytmiczne. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, bo degareliks nie jest substratem układu CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP2D6^[1]. Ten izoenzym w dużym stopniu metabolizuje flekainid^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc i szerokości QRS przed rozpoczęciem degareliksu i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• czynność nerek
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Możliwe nasilone wydłużenie odstępu QTc i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, strukturalnej chorobie serca i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wpływać na repolaryzację komór i sumować ryzyko zaburzeń rytmu serca. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki do jednoczesnego stosowania z degareliksem, zwłaszcza leki przeciwarytmiczne i inne leki wydłużające QTc, dobiera się ostrożnie^[1]. Propafenon jest lekiem przeciwarytmicznym klasy IC, który zwalnia przewodzenie w sercu, poszerza zespół QRS i może wtórnie wydłużać odstęp QT. Degareliks nie jest substratem ani inhibitorem czy induktorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna z propafenonem jest mało prawdopodobna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc i szerokości QRS przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość akcji serca
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy dużych dawkach ranolazyny, przy czynnikach zwiększających jej stężenie oraz przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii lub wrodzonym zespole długiego QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca mogą się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywoływać torsades de pointes dobiera się przy nim ostrożnie^[2]. Ranolazyna wydłuża odstęp QTc w sposób zależny od dawki i stężenia w osoczu. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4 ani CYP2D6^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i po osiągnięciu stanu stacjonarnego ranolazyny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy)
• czynność nerek i wątroby oraz leki zwiększające stężenie ranolazyny

Bezpieczniejsze alternatywy

trimetazydynamonoazotan izosorbidudiazotan izosorbidu

Skutek kliniczny

Wydłużenie odstępu QTc wywołane degareliksem może stworzyć stan, w którym stosowanie cylostazolu staje się przeciwwskazane, i zwiększać ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes. Ryzyko jest największe u osób starszych z chorobą serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub przyjmujących inne leki wydłużające QTc.

Mechanizm

Ryzyko wynika z sumowania wpływu obu leków na elektrofizjologię serca, a nie z interakcji farmakokinetycznej. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki do jednoczesnego stosowania dobiera się ostrożnie, szczególnie leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes^[2]. Cylostazolu nie stosuje się u osób z wydłużonym odstępem QTc, z częstoskurczem komorowym, migotaniem komór lub wieloogniskową ekstrasystolią komorową w wywiadzie ani z ciężką tachyarytmią w wywiadzie^[1]. Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4, CYP2C19 ani CYP1A2, więc nie zmienia metabolizmu cylostazolu^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• kołatania serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes. Ryzyko jest największe u osób z wcześniejszym wydłużeniem QT, chorobą serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią albo przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Klarytromycyna wydłuża odstęp QT i może wywołać komorowe zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes^[3]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem również może wydłużać odstęp QTc^[1]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP3A4/5^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem klarytromycyny i w trakcie leczenia
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, omdlenia)

Skutek kliniczny

Możliwe dodatkowe wydłużenie odstępu QT i zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobie serca i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT i ich działania się sumują. Ondansetron stosowany z innymi lekami wydłużającymi QT może dodatkowo wydłużać ten odstęp.^[1] Degareliks wydłuża QTc pośrednio, w wyniku blokady androgenowej, dlatego leki wydłużające QTc dobiera się przy nim ostrożnie.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje izoenzymów metabolizujących ondansetron.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Możliwe nasilenie bradykardii i wydłużenia odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes, omdleń i zasłabnięć. Ryzyko rośnie u starszych mężczyzn z chorobą serca, hipokaliemią, hipomagnezemią lub przyjmujących inne leki zwalniające rytm albo wydłużające QT.

Mechanizm

Sumowanie działań na serce. Galantamina jako lek cholinomimetyczny zwalnia czynność serca i może zaburzać przewodzenie przedsionkowo-komorowe^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego przy degareliksie leki do jednoczesnego stosowania dobiera się ostrożnie^[2]. Bradykardia sama w sobie ułatwia powstanie częstoskurczu typu torsades de pointes przy wydłużonym QT. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, bo degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc i przewodzenia przedsionkowo-komorowego przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
• częstość tętna
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy omdleń, zawrotów głowy i kołatania serca

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, chorobie serca i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QTc.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca mogą się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc i przy leczeniu degareliksem trzeba ostrożnie dobierać leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes.^[1] Anagrelid należy stosować ostrożnie u osób przyjmujących leki wydłużające odstęp QTc oraz u osób z hipokaliemią.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem ani inhibitorem czy induktorem izoenzymów CYP450, w tym CYP1A2 odpowiedzialnego za metabolizm anagrelidu.^[1]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, omdlenia)

Bezpieczniejsze alternatywy

hydroksymocznik

Skutek kliniczny

Możliwe dodatkowe wydłużenie odstępu QTc w czasie znieczulenia lub sedacji, a rzadko zaburzenia rytmu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy innych lekach wydłużających QT, zaburzeniach elektrolitowych, bradykardii i chorobie serca.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie może się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki o podobnym działaniu dobiera się przy nim ostrożnie^[1]. Propofol może wpływać na repolaryzację mięśnia sercowego, choć wyniki obserwacji są niejednoznaczne i część z nich nie wykazuje wydłużenia QTc. Degareliks nie jest substratem ani induktorem lub inhibitorem izoenzymów CYP450, dlatego interakcja farmakokinetyczna z propofolem jest mało prawdopodobna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed zabiegiem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• rytm serca i ciśnienie tętnicze w czasie znieczulenia

Bezpieczniejsze alternatywy

etomidat

Skutek kliniczny

Możliwe sumowanie się wpływu na repolaryzację serca z dalszym wydłużeniem odstępu QTc i ryzykiem częstoskurczu typu torsades de pointes^[1]. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobach serca i stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Połączenie wymaga kontroli odstępu QTc, ponieważ oba leki mogą go wydłużać. Blokada androgenowa wywołana przez degareliks może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki przeciwpsychotyczne dobiera się do niego ostrożnie^[1]. Arypiprazol stosuje się ostrożnie z lekami wydłużającymi odstęp QT lub powodującymi zaburzenia elektrolitowe^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje głównych izoenzymów CYP, w tym CYP2D6 i CYP3A4, które metabolizują arypiprazol^[1][2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed skojarzeniem i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy sugerujące arytmię – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Ryzyko wydłużenia odstępu QT jest większe niż przy każdym z leków osobno, a w skrajnych przypadkach mogą wystąpić komorowe zaburzenia rytmu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii lub hipomagnezemii, przy chorobach serca, przy stosowaniu innych leków wydłużających QT oraz przy dużej ekspozycji na atomoksetynę, na przykład u osób wolno metabolizujących przez CYP2D6 lub przyjmujących inhibitory CYP2D6.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc przy jednoczesnym stosowaniu ich działanie na repolaryzację komór może się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki do jednoczesnego stosowania dobiera się ostrożnie, zwłaszcza te, które wydłużają QTc lub mogą wywołać torsades de pointes^[2]. Atomoksetyna stosowana z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, z lekami zaburzającymi gospodarkę elektrolitową lub z inhibitorami CYP2D6 może zwiększać ryzyko wydłużenia QT^[1]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje CYP2D6 ani innych głównych izoenzymów^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i po zwiększeniu dawki atomoksetyny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca i ciśnienie tętnicze
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc z niewielkim ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy wyższych dawkach buprenorfiny, w podeszłym wieku, w chorobie serca, przy hipokaliemii lub hipomagnezemii oraz przy stosowaniu kolejnych leków wydłużających QTc.

Mechanizm

Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc trzeba z nim dobierać ostrożnie^[1]. Buprenorfina należy do opioidów, które w zależności od dawki mogą wydłużać odstęp QTc, więc oba działania mogą się sumować. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje CYP3A4, który metabolizuje buprenorfinę^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i okresowo w jego trakcie u pacjentów z czynnikami ryzyka
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

morfinaoksykodon

Skutek kliniczny

Możliwe nasilone wydłużenie odstępu QTc i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes^[1]. Nie należy oczekiwać zmiany stężenia ani skuteczności klozapiny.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc i ich działania się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki przeciwpsychotyczne i inne leki wydłużające QTc dobiera się do degareliksu ostrożnie^[1]. Klozapinę, jak inne leki przeciwpsychotyczne, ostrożnie łączy się z lekami wydłużającymi odstęp QTc lub powodującymi zaburzenia elektrolitowe^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6 ani CYP3A4^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem drugiego leku i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenia)
• przegląd pozostałych leków pod kątem wydłużania QTc

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Ryzyko rośnie przy bradykardii, hipokaliemii, hipomagnezemii, chorobach serca i stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację serca może się sumować. U pacjentów stosujących donepezyl zgłaszano wydłużenie odstępu QTc i częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP2D6 ani CYP3A4/5, które metabolizują donepezyl^[2].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca (bradykardia)
• omdlenia, zasłabnięcia, kołatanie serca

Skutek kliniczny

Możliwe dodatkowe wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy zaburzeniach elektrolitowych, bradykardii, chorobie serca lub przyjmowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację komór może się sumować. Fluoksetynę łączy się ostrożnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT, ponieważ nie można wykluczyć addycji tego efektu^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki towarzyszące wydłużające QTc dobiera się ostrożnie^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem układu CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP2D6 ani innych głównych izoenzymów^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i okresowo w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• stężenie sodu w surowicy (ryzyko hiponatremii przy fluoksetynie)
• objawy kołatania serca, zasłabnięcia, omdlenia

Skutek kliniczny

Możliwe zwiększenie ryzyka zaburzeń rytmu serca, w tym wydłużenia QTc, oraz nasilenie kardiotoksyczności u pacjenta z już obciążonym układem krążenia. Ryzyko jest przede wszystkim teoretyczne i wynika z sumowania znanych działań obu leków.

Mechanizm

Sumowanie działania na serce. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego przy degareliksie ostrożnie dobiera się leki działające niekorzystnie na przewodnictwo w sercu^[1]. Doksorubicyna jest lekiem kardiotoksycznym, który może powodować zaburzenia rytmu, zmiany w EKG i niewydolność serca. Degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
• frakcja wyrzutowa lewej komory (echokardiografia)
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy
• objawy niewydolności serca i zaburzeń rytmu

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko istotnego wydłużenia QTc i częstoskurczu typu torsades de pointes, który może przejść w migotanie komór i nagły zgon sercowy. Przy degareliksie zaleca się ostrożny dobór leków wydłużających QTc, w tym metadonu^[1][2].

Mechanizm

Oba leki wydłużają odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Wydłużenie QTc podczas degareliksu wynika z blokady androgenowej^[1][2]. Metadon sam wydłuża QT, dlatego nie stosuje się go u osób z wydłużonym odstępem QT, w tym z wrodzonym zespołem wydłużonego QT^[3]. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje CYP3A4^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem degareliksu i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy

Bezpieczniejsze alternatywy

buprenorfinamorfina

Skutek kliniczny

Zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, szczególnie u osób z chorobą serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację komór się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc dobiera się do niego ostrożnie^[1]. Mirtazapina łączona z innymi lekami wydłużającymi QTc może zwiększać ryzyko wydłużenia QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes^[2]. Degareliks nie jest substratem ani inhibitorem czy induktorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna z mirtazapiną jest mało prawdopodobna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu (kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy)
• przegląd innych leków wydłużających QT

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko jest największe u osób z chorobą serca, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przyjmujących inne leki wydłużające odstęp QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT i ich działanie w tym zakresie się sumuje. Paliperydon wymaga ostrożności przy łączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki przeciwpsychotyczne dobiera się do niego ostrożnie^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem ani induktorem czy inhibitorem izoenzymów CYP450^[2], a paliperydon nie wchodzi w istotne interakcje z lekami metabolizowanymi przez te izoenzymy^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie serca, omdlenia, zawroty głowy)

Bezpieczniejsze alternatywy

arypiprazolkariprazyna

Skutek kliniczny

Zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, zwłaszcza przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca lub stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT. Możliwe nasilenie przyrostu masy ciała, hiperglikemii i dyslipidemii.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc i ich działanie w tym zakresie się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki przeciwpsychotyczne należy z nim łączyć ostrożnie.^[1] Olanzapinę należy ostrożnie łączyć z lekami wydłużającymi odstęp QTc.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie wpływa na aktywność CYP1A2, przez który metabolizowana jest olanzapina.^[1] Oba leki mogą też niekorzystnie wpływać na masę ciała, gospodarkę węglowodanową i lipidową, co sumuje ryzyko metaboliczne.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i okresowo w trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• glikemia lub HbA1c
• lipidogram
• masa ciała i obwód talii

Bezpieczniejsze alternatywy

arypiprazol

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko jest największe u osób z hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią, niewydolnością serca lub wrodzonym zespołem długiego QT.

Mechanizm

Degareliks w wyniku blokady androgenowej może wydłużać odstęp QTc^[1]. Pasyreotyd również wydłuża odstęp QT i wymaga ostrożności przy łączeniu z innymi lekami o takim działaniu^[2]. Działania obu leków na repolaryzację serca sumują się. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i na jego początku
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca
• objawy kołatania serca, zasłabnięć i omdleń

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes, zwłaszcza przy zaburzeniach elektrolitowych, bradykardii lub chorobie serca.

Mechanizm

Obu leków jednocześnie nie łączy wspólny szlak metaboliczny, ale oba mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywoływać torsades de pointes dobiera się przy nim ostrożnie^[1]. Pazopanib sam może wydłużać odstęp QT i wywoływać bradykardię, a wywoływana przez niego biegunka może prowadzić do hipokaliemii i hipomagnezemii, które dodatkowo zwiększają ryzyko arytmii. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP3A4^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i okresowo w trakcie
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy
• częstość rytmu serca (bradykardia)
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes^[1]. Ryzyko jest większe u pacjentów z chorobą serca, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przy stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Degareliks wydłuża QTc pośrednio, przez blokadę androgenową, a leki przeciwpsychotyczne należą do grupy, którą przy degareliksie dobiera się ostrożnie^[1]. Neuroleptyki podawane z lekami wydłużającymi QT zwiększają ryzyko arytmii^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje jego izoenzymów^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed rozpoczęciem połączenia i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• kołatania serca, zasłabnięcia, omdlenia
• ciśnienie tętnicze (niedociśnienie ortostatyczne po promazynie)

Skutek kliniczny

Połączenie zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT. Oba leki mogą też niekorzystnie wpływać na masę ciała, glikemię i lipidy, co sumuje ryzyko metaboliczne.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki przeciwpsychotyczne dobiera się do niej ostrożnie^[1]. Kwetiapinę stosuje się ostrożnie z lekami wydłużającymi odstęp QT lub mogącymi wywołać zaburzenia elektrolitowe^[2]. Degareliks nie jest substratem ani induktorem czy inhibitorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• glikemia i lipidogram
• masa ciała
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, omdlenia)

Bezpieczniejsze alternatywy

arypiprazollurazydon

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes^[1]. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca w wywiadzie i jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT^[2].

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Rysperydon, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wymaga ostrożności przy łączeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT oraz z lekami powodującymi zaburzenia elektrolitowe lub bradykardię^[2]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, a leki przeciwpsychotyczne należą do grupy, którą przy degareliksie dobiera się ostrożnie^[1]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP2D6 ani CYP3A4, które metabolizują rysperydon^[1][2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem drugiego leku i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość rytmu serca
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Bezpieczniejsze alternatywy

arypiprazollurazydon

Skutek kliniczny

Możliwe nasilenie ryzyka zaburzeń rytmu serca – bradykardii, wydłużenia odstępu QTc i w skrajnym przypadku częstoskurczu typu torsade de pointes, a także omdleń. Ryzyko jest większe u osób starszych, z chorobą serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub przyjmujących inne leki zwalniające rytm albo wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą się sumować w działaniu na serce. Rywastygmina jako inhibitor cholinoesterazy może zwalniać czynność serca, a bradykardia jest czynnikiem ryzyka częstoskurczu typu torsade de pointes^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[2]. Interakcji farmakokinetycznych nie należy się spodziewać, bo degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450^[2], a rywastygmina nie wchodzi w istotne interakcje metaboliczne^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc
• częstość akcji serca
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• omdlenia i zawroty głowy

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc z ryzykiem arytmii komorowej, w tym torsades de pointes, zwłaszcza u chorych z dodatkowymi czynnikami ryzyka (choroba serca, hipokaliemia, hipomagnezemia, bradykardia, inne leki wydłużające QT).

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację komór może się sumować. Sertralina przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających odstęp QTc zwiększa ryzyko wydłużenia QTc i arytmii komorowej, w tym torsades de pointes^[2]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki o takim działaniu dobiera się ostrożnie^[1]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje głównych izoenzymów CYP^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia skojarzonego
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy arytmii: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii lub hipomagnezemii, które mogą wynikać z biegunki i wymiotów wywoływanych przez sunitynib, a także przy chorobie serca i stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[1] Sunitynib również wydłuża odstęp QT w sposób zależny od stężenia. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje CYP3A4, który odpowiada za metabolizm sunitynibu^[1]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i okresowo w jego trakcie
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy
• biegunka i wymioty jako przyczyna zaburzeń elektrolitowych
• objawy zaburzeń rytmu serca, takie jak kołatanie serca, zawroty głowy i omdlenia
• inne jednocześnie stosowane leki wydłużające QT

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, co może objawiać się kołataniem serca, zawrotami głowy lub omdleniem. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca i przy dołączaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację komór się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub wywołujące torsades de pointes należy dobierać ostrożnie^[1]. Trazodon łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT może zwiększać ryzyko niemiarowości komorowych, w tym torsade de pointes^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje izoenzymów CYP, w tym CYP3A4 i CYP2D6^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

sertralinaagomelatyna

Skutek kliniczny

Możliwe addytywne wydłużenie odstępu QTc i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie u pacjentów z hipokaliemią, hipomagnezemią, chorobą serca lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może prowadzić do wydłużenia odstępu QTc, dlatego podczas leczenia degareliksem trzeba ostrożnie dobierać leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes^[1]. Worykonazol należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QTc^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP3A4^[1]. Silne hamowanie CYP3A4 przez worykonazol nie zmienia więc stężenia degareliksu.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca

Bezpieczniejsze alternatywy

izawukonazol

Skutek kliniczny

Możliwe dalsze wydłużenie odstępu QT z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Ryzyko rośnie u osób starszych, z chorobą serca, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przy przyjmowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT i ich działania na repolaryzację komór się sumują. Cyprofloksacyna, podobnie jak inne fluorochinolony, wydłuża odstęp QT i wymaga ostrożności u pacjentów przyjmujących leki o takim działaniu^[1]. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QT lub mogące wywołać torsade de pointes, w tym fluorochinolony, dobiera się podczas leczenia degareliksem ostrożnie^[2]. Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP1A2, więc interakcja farmakokinetyczna z cyprofloksacyną jest mało prawdopodobna^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc u pacjentów z czynnikami ryzyka
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QTc, komorowych zaburzeń rytmu typu torsades de pointes, omdleń, a rzadko nagłego zgonu sercowego.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację serca się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc^[2]. Klomipramina jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny wydłuża QTc, a hipokaliemia zwiększa ryzyko torsades de pointes^[1]. Interakcji farmakokinetycznej nie należy się spodziewać, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza głównych izoenzymów, w tym CYP2D6, CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia
• jednoczesne stosowanie innych leków wydłużających QT lub leków moczopędnych

Bezpieczniejsze alternatywy

sertralinafluwoksamina

Skutek kliniczny

Można się spodziewać sumowania działania na serce: zaburzeń rytmu na tle wydłużenia QTc oraz pogorszenia czynności mięśnia sercowego. Najwyższe ryzyko dotyczy pacjentów z chorobą serca, zaburzeniami elektrolitowymi, wcześniejszą radioterapią śródpiersia lub dużą skumulowaną dawką antracyklin. Brak badań klinicznych tego konkretnego połączenia.

Mechanizm

Oba leki działają niekorzystnie na serce, każdy w inny sposób. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki stosowane razem z degareliksem trzeba dobierać ostrożnie, zwłaszcza te wpływające na repolaryzację serca.^[2] Epirubicyna jest kardiotoksyczna, a jej skojarzenie z innymi lekami potencjalnie kardiotoksycznymi lub działającymi na serce wymaga monitorowania czynności serca przez cały okres leczenia.^[1] Degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza jego izoenzymów, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia
• czynność skurczowa lewej komory (echokardiografia) w trakcie leczenia epirubicyną
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu i niewydolności serca (kołatanie, omdlenia, duszność, obrzęki)
• inne leki wydłużające QTc lub kardiotoksyczne przyjmowane jednocześnie

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc ze zwiększonym ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, zwłaszcza przy zaburzeniach elektrolitowych, chorobie serca lub dodatkowych lekach wydłużających QT. Możliwe zsumowanie ryzyka zakrzepicy żylnej i zatorowości.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, a ich działanie w tym zakresie może się sumować. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki o takim działaniu dobiera się do niego ostrożnie^[1]. Tamoksyfen również może wydłużać odstęp QTc. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP2D6 ani CYP3A4/5, czyli enzymów odpowiedzialnych za przemiany tamoksyfenu^[1][2]. Dodatkowo oba leczenia mogą zwiększać ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, zawroty głowy, omdlenia)
• objawy zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej

Skutek kliniczny

Zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes, z kołataniem serca, omdleniem, a rzadko nagłym zgonem sercowym. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, wrodzonym zespole długiego QT, w starszym wieku i przy innych lekach wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, a ich działania się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki do jednoczesnego stosowania, w tym wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes, dobiera się ostrożnie^[1]. Doksepina jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny spowalnia przewodzenie w sercu i wydłuża odstęp QTc, zwłaszcza w większych dawkach. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza CYP2D6, przez który metabolizowana jest doksepina^[1][2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w trakcie, zwłaszcza po zwiększeniu dawki doksepiny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość akcji serca (bradykardia zwiększa ryzyko)
• objawy: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia
• inne leki pacjenta wydłużające QT

Bezpieczniejsze alternatywy

sertralinawortioksetyna

Skutek kliniczny

Głównym ryzykiem jest addycyjne wydłużenie odstępu QTc z możliwością wystąpienia częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie u osób starszych, z chorobą serca, bradykardią, hipokaliemią lub hipomagnezemią oraz przy przyjmowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Połączenie wymaga kontroli EKG, bo oba leki mogą wydłużać odstęp QTc i ich działania się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki przeciwpsychotyczne dobiera się do niego ostrożnie^[1]. Asenapina jako lek przeciwpsychotyczny również może wydłużać odstęp QTc. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie pobudza ani nie hamuje głównych izoenzymów tego układu^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i okresowo w trakcie
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• objawy kołatania serca, zasłabnięcia i omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

arypiprazollurazydon

Skutek kliniczny

Sumowanie działania na repolaryzację serca może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, szczególnie przy hipokaliemii, chorobie serca lub przyjmowaniu innych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Degareliks przez blokadę androgenową może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki o podobnym działaniu dobiera się przy nim ostrożnie^[1]. Olodaterol jako długo działający agonista receptorów beta2 może przyspieszać czynność serca, wydłużać odstęp QTc i obniżać stężenie potasu we krwi, co dodatkowo sprzyja zaburzeniom rytmu. Degareliks nie jest substratem ani inhibitorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna^[1].

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i okresowo w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• częstość i rytm serca
• objawy kołatania serca, zawrotów głowy i omdleń

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, który może prowadzić do omdlenia lub nagłego zatrzymania krążenia.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Chlorochinę stosuje się ostrożnie z lekami wydłużającymi odstęp QT ze względu na zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.^[1] Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes dobiera się do niego ostrożnie.^[2] Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed leczeniem i w trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia)

Skutek kliniczny

Sumowanie wpływu na odstęp QTc zwiększa ryzyko komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca, przyjmowaniu innych leków wydłużających QT oraz przy toksycznym stężeniu litu. U pacjentów poddanych blokadzie androgenowej opisywano także choroby sercowo-naczyniowe, takie jak udar niedokrwienny i zawał serca^[1][2].

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację komór się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc i dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes dobiera się do niej ostrożnie^[1][2]. Lit wydłuża odstęp QTc i może zaburzać czynność węzła zatokowego, zwłaszcza przy dużym stężeniu w surowicy. Interakcji farmakokinetycznych się nie spodziewa się, bo degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza jego izoenzymów^[1], a lit nie jest metabolizowany i wydala się przez nerki.

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem degareliksu i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• stężenie litu w surowicy
• czynność nerek
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie, omdlenia)

Bezpieczniejsze alternatywy

kwas walproinowy

Skutek kliniczny

Możliwe addycyjne wydłużenie odstępu QTc i, zwłaszcza u osób z dodatkowymi czynnikami ryzyka, zwiększone ryzyko arytmii komorowych, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes^[1]. U większości chorych bez czynników ryzyka bezwzględne ryzyko jest małe.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki o takim działaniu dobiera się do niej ostrożnie^[1]. Granisetron, podobnie jak inni antagoniści receptora 5-HT3, wydłuża odstęp QTc zależnie od stężenia. Interakcji farmakokinetycznej się nie spodziewa się, bo degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450^[1], a granisetron nie pobudza ani nie hamuje tych enzymów^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia u chorych z czynnikami ryzyka
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• inne jednocześnie stosowane leki wydłużające QTc
• kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Bezpieczniejsze alternatywy

palonosetron

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, a ich działania się sumują. Prochloroperazyna jako neuroleptyk fenotiazynowy zwiększa ryzyko arytmii przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp QT^[1]. Degareliks wydłuża odstęp QT pośrednio – przez obniżenie stężenia testosteronu w ramach terapii deprywacji androgenowej.

Monitorować

• EKG z oceną odstępu QTc przed włączeniem i w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca – kołatanie serca, zasłabnięcia, zawroty głowy

Skutek kliniczny

Rośnie ryzyko wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsade de pointes, które mogą objawiać się kołataniem serca, omdleniem, a rzadko nagłym zgonem sercowym.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację komór się sumuje. Chloropromazyna blokuje kanały potasowe w mięśniu sercowym. Degareliks obniża stężenie testosteronu, a niedobór androgenów sam wydłuża odstęp QT. Neuroleptyki stosowane z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT zwiększają ryzyko arytmii.^[1]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem i w jego trakcie
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia)

Bezpieczniejsze alternatywy

arypiprazollurazydon

Skutek kliniczny

Większe ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z chorobą serca, hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią lub przyjmujących inne leki wydłużające QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację serca się sumują. Terapia deprywacji androgenowej, w tym degareliks, wydłuża QTc przez obniżenie stężenia testosteronu. Tetrabenazynę stosuje się ostrożnie z lekami wydłużającymi odstęp QTc^[1]. Inhibitory CYP2D6 zwiększają stężenie aktywnych metabolitów tetrabenazyny (α-HTBZ i β-HTBZ), co może dodatkowo nasilać to ryzyko^[1].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i po zmianach dawki tetrabenazyny
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu: kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QTc, komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes, omdleń i nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, wrodzonym zespole długiego QT, chorobie serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT lub silnych inhibitorów CYP3A zwiększających stężenie selperkatynibu.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QTc, więc ich działanie na repolaryzację komór się sumuje. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsades de pointes dobiera się do niego ostrożnie.^[1] Selperkatynib sam w sobie wydłuża odstęp QTc w sposób zależny od ekspozycji. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza izoenzymów CYP, w tym CYP3A4 i CYP2C8.^[1]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed leczeniem skojarzonym i okresowo w jego trakcie
• stężenie potasu, magnezu i wapnia w surowicy
• objawy kardiologiczne – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia
• przegląd pozostałych leków pod kątem wydłużania QT i hamowania CYP3A

Skutek kliniczny

Większe ryzyko znacznego wydłużenia odstępu QTc, częstoskurczu typu torsade de pointes, zaburzeń przewodzenia aż do całkowitego bloku serca i nagłego zgonu sercowego. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii i hipomagnezemii, np. po diuretykach lub amfoterycynie B.^[1]

Mechanizm

Oba leki wydłużają odstęp QTc, więc ich działania na repolaryzację komór się sumują. Blokada androgenowa wywołana degareliksem może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc lub mogące wywołać torsade de pointes dobiera się przy nim ostrożnie.^[2] Trójtlenek arsenu wydłuża odstęp QT/QTc, a podczas leczenia opisywano torsade de pointes i całkowity blok serca.^[1] Degareliks nie jest substratem ani modulatorem izoenzymów CYP450, więc interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna.^[2]

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed rozpoczęciem i regularnie w trakcie podawania trójtlenku arsenu
• stężenie potasu w surowicy
• stężenie magnezu w surowicy
• stężenie wapnia w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu – kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia

Skutek kliniczny

Zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QTc i komorowych zaburzeń rytmu, w tym częstoskurczu typu torsades de pointes. Ryzyko rośnie przy hipokaliemii, hipomagnezemii, bradykardii, chorobie serca i przy jednoczesnym stosowaniu kolejnych leków wydłużających QT.

Mechanizm

Oba leki mogą wydłużać odstęp QT, więc ich działanie na repolaryzację komór może się sumować. Blokada androgenowa wywołana przez degareliks może wydłużać odstęp QTc, dlatego leki wydłużające QTc dobiera się do niego ostrożnie^[1]. Bosutynib należy stosować ostrożnie u osób z wydłużeniem odstępu QT lub zagrożonych jego wystąpieniem, w tym przyjmujących inne substancje wydłużające QT^[2]. Interakcja farmakokinetyczna jest mało prawdopodobna, ponieważ degareliks nie jest substratem CYP450 i nie hamuje ani nie pobudza głównych izoenzymów CYP^[1], a bosutynib w dawkach terapeutycznych nie hamuje ani nie indukuje istotnie metabolizmu substratów CYP^[2].

Monitorować

• EKG z oceną QTc przed włączeniem i okresowo w trakcie leczenia
• stężenie potasu i magnezu w surowicy
• objawy zaburzeń rytmu serca (kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia)