Skutek kliniczny

Nie należy się spodziewać zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Lidokaina w postaci pastylek działa miejscowo w jamie ustnej i gardle, a jej znane interakcje nie mają w tej postaci znaczenia klinicznego.^[2]

Mechanizm

Lidokainy i sekukinumabu można używać razem bez zmiany postępowania, bo ich mechanizmy nie wskazują na interakcję. Lidokaina jest metabolizowana w wątrobie przez enzymy mikrosomalne, a jej stężenie zmieniają głównie leki hamujące lub indukujące te enzymy oraz leki zmniejszające przepływ krwi przez wątrobę.^[2] Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym wiążącym interleukinę 17A, które nie jest metabolizowane przez cytochrom P450 i nie zmieniało farmakokinetyki midazolamu, substratu CYP3A4.^[1] Działania farmakodynamiczne obu leków nie nakładają się.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany skuteczności antykoncepcji awaryjnej ani zmiany skuteczności lub bezpieczeństwa sekukinumabu.

Mechanizm

Mechanizm nie wskazuje na interakcję. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym IgG1 przeciwko interleukinie 17A, które jest eliminowane przez katabolizm białek, a nie przez enzymy cytochromu P450 ani transportery błonowe. Lewonorgestrel jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, a jego skuteczność obniżają induktory tego enzymu, do których sekukinumab nie należy. Teoretyczny wpływ zmniejszenia stanu zapalnego na aktywność enzymów wątrobowych przy blokadzie IL-17A nie jest uznawany za klinicznie istotny. Leki nie mają też wspólnych działań niepożądanych, które mogłyby się sumować.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej dezogestrelu ani nasilenia działań niepożądanych sekukinumabu. Brak doniesień o klinicznie istotnych skutkach tego połączenia.

Mechanizm

Klinicznie istotna interakcja między tymi lekami nie jest spodziewana. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, które jest rozkładane jak białka ustrojowe i nie jest metabolizowane przez enzymy cytochromu P450. Zmniejszeniu skuteczności dezogestrelu sprzyjają leki indukujące enzymy mikrosomalne, które zwiększają klirens hormonów płciowych^[1]. Sekukinumab nie jest induktorem enzymów. Teoretycznie wygaszenie przewlekłego stanu zapalnego może przywracać aktywność enzymów CYP obniżoną przez cytokiny, jednak dla leków blokujących interleukinę 17A efekt ten jest uważany za znikomy. Leki nie mają też wspólnych działań niepożądanych, które mogłyby się sumować.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków przy jednoczesnym stosowaniu.

Mechanizm

Noretysteron i sekukinumab można stosować razem bez zmiany dawek, bo mechanizm nie wskazuje na interakcję. Na stężenie noretysteronu wpływają głównie leki indukujące enzymy mikrosomalne oraz silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4^[1]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym, które nie jest metabolizowane przez enzymy cytochromu P450 i nie zmienia ich aktywności. U dorosłych z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, który jest substratem CYP3A4^[2]. Działania obu leków nie nakładają się farmakodynamicznie.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany skuteczności antykoncepcyjnej ani terapeutycznej medroksyprogesteronu ani zmiany skuteczności sekukinumabu. Leki nie nakładają się też pod względem działań niepożądanych.

Mechanizm

Klinicznie istotnej interakcji nie należy się spodziewać, bo leki nie wpływają na swoje losy w organizmie ani nie sumują działań. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, rozkładanym jak inne białka, a nie przez enzymy wątrobowe. Medroksyprogesteron jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. U dorosłych z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, substratu CYP3A4^[1]. Nie ma więc podstaw, by oczekiwać zmiany stężenia medroksyprogesteronu.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Dienogest nadal skutecznie kontroluje objawy endometriozy, a sekukinumab zachowuje działanie przeciwzapalne.

Mechanizm

Nie oczekuje się interakcji farmakokinetycznej ani farmakodynamicznej między dienogestem a sekukinumabem. Dienogest jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 w wątrobie i jelicie, a jego stężenie zmieniają induktory i inhibitory tego enzymu^[2]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym wiążącym interleukinę 17A i nie jest metabolizowany przez cytochrom P450. U dorosłych z łuszczycą plackowatą nie obserwowano interakcji między sekukinumabem a midazolamem, który jest substratem CYP3A4^[1]. Leki nie mają wspólnych istotnych działań niepożądanych, które mogłyby się sumować.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków.

Mechanizm

Klinicznie istotnej interakcji nie należy się spodziewać, ponieważ oba leki nie mają wspólnej drogi eliminacji ani nakładających się działań. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym rozkładanym w procesach katabolizmu białek, a nie przez enzymy cytochromu P450 ani glikoproteinę P, które hamuje amiodaron. U dorosłych z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie wchodził w interakcję z midazolamem, substratem CYP3A4^[1]. Sekukinumab nie wydłuża odstępu QT, nie zwalnia rytmu serca i nie wywołuje hipokaliemii, więc nie nasila działań niepożądanych amiodaronu na serce.

Skutek kliniczny

Nie należy się spodziewać klinicznie istotnej zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków.

Mechanizm

Amlodypinę i sekukinumab można łączyć bez zmian w leczeniu, ponieważ nie mają wspólnego mechanizmu interakcji. Na stężenie amlodypiny wpływają głównie leki hamujące lub pobudzające CYP3A4, a jej działanie hipotensyjne sumuje się z innymi lekami obniżającymi ciśnienie.^[1] Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, które rozkłada się w procesie katabolizmu białek, a nie przez enzymy cytochromu P450. Sekukinumab nie obniża ciśnienia tętniczego i nie nasila działań niepożądanych amlodypiny. Teoretycznie ograniczenie przewlekłego stanu zapalnego może przywracać aktywność CYP3A4, ale dla inhibitorów interleukiny 17 nie ma to potwierdzonego znaczenia klinicznego.

Skutek kliniczny

Nie należy się spodziewać zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa atorwastatyny i sekukinumabu stosowanych razem. Ewentualna niewielka zmiana stężenia atorwastatyny w osoczu po opanowaniu stanu zapalnego ma charakter teoretyczny i nie przekłada się na potrzebę zmiany dawki.

Mechanizm

Nie oczekuje się istotnej interakcji. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A i jest usuwany drogą katabolizmu białek, a nie przez enzymy cytochromu P450 ani transportery błonowe, którymi eliminowana jest atorwastatyna. Teoretycznie zmniejszenie przewlekłego stanu zapalnego może przywracać aktywność CYP3A4 obniżoną przez cytokiny i nieznacznie zmniejszać ekspozycję na substraty tego enzymu, ale dla sekukinumabu nie potwierdzono klinicznie istotnego wpływu na metabolizm leków.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków.

Mechanizm

Mechanizm nie wskazuje na interakcję. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym podawanym podskórnie, które jest rozkładane jak białka endogenne i nie podlega metabolizmowi przez enzymy wątrobowe ani transportowi błonowemu, na które mógłby wpływać cynk. Cynk przyjmowany doustnie wchodzi w interakcje głównie na poziomie wchłaniania w przewodzie pokarmowym, co nie dotyczy leku podawanego we wstrzyknięciu. Oba leki nie mają też wspólnych działań niepożądanych, które mogłyby się sumować.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać zmiany stężenia ani działania nimodypiny lub sekukinumabu.

Mechanizm

Brak mechanizmu wskazującego na interakcję. Nimodypina jest metabolizowana przez CYP3A4 w wątrobie i błonie śluzowej jelita, dlatego istotne są dla niej leki hamujące lub indukujące ten enzym^[1]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym eliminowanym jak białka endogenne i nie jest substratem, inhibitorem ani induktorem CYP3A4. Teoretycznie leki biologiczne zmniejszające stan zapalny mogą przywracać aktywność enzymów CYP hamowaną przez cytokiny, jednak sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, który jest substratem CYP3A4^[2]. Sekukinumab nie działa hipotensyjnie, więc nie nasila spadku ciśnienia wywołanego przez nimodypinę.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnych skutków połączenia. Możliwe jest jedynie teoretyczne, niewielkie osłabienie odpowiedzi immunologicznej na szczepienie, które nie uzasadnia odraczania szczepienia ani przerywania leczenia.

Mechanizm

Inaktywowaną szczepionkę przeciw grypie można podawać pacjentom leczonym sekukinumabem bez zmiany schematu. Sekukinumab hamuje interleukinę 17A, która odpowiada głównie za odpowiedź zapalną w skórze i stawach, a nie za wytwarzanie przeciwciał po szczepieniu. Teoretycznie każde leczenie immunomodulujące może nieco osłabić odpowiedź poszczepienną, ale mechanizm działania sekukinumabu nie wskazuje na istotne jej upośledzenie. Szczepionka inaktywowana nie zawiera żywego wirusa, więc nie stwarza ryzyka zakażenia szczepem szczepionkowym. Ograniczenie dotyczy wyłącznie żywych szczepionek, których nie podaje się jednocześnie z sekukinumabem^[1].

Skutek kliniczny

Nie opisano klinicznie istotnych skutków jednoczesnego stosowania. Możliwe jest teoretycznie nieznaczne zwiększenie ryzyka zakażeń, głównie skóry i błon śluzowych.

Mechanizm

Denosumab i sekukinumab można stosować razem bez zmiany dawkowania. Oba leki są przeciwciałami monoklonalnymi eliminowanymi drogą katabolizmu białek, dlatego nie wpływają wzajemnie na swoje stężenia. Teoretycznie możliwe jest niewielkie sumowanie ryzyka zakażeń, ponieważ sekukinumab hamuje interleukinę 17A, a zahamowanie RANKL przez denosumab wiąże się z częstszymi zakażeniami skóry. Nie potwierdzono tego w badaniach klinicznych.

Monitorować

• objawy zakażeń, zwłaszcza skóry (zaczerwienienie, obrzęk, ból) i jamy ustnej (kandydoza)

Skutek kliniczny

Nie należy spodziewać się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Ryzyko miopatii związane z lowastatyną pozostaje takie samo jak w monoterapii.

Mechanizm

Nie oczekuje się istotnej interakcji, ponieważ oba leki są usuwane z organizmu zupełnie innymi drogami. Lowastatyna jest metabolizowana przez CYP3A4, a jej stężenie zwiększają silne inhibitory tego enzymu, cyklosporyna, a także bardzo duże ilości soku grejpfrutowego^[1]. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym wiążącym interleukinę 17A, które jest rozkładane na drodze katabolizmu białek i nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450. Teoretycznie zmniejszenie stanu zapalnego przez leki anticytokinowe może normalizować aktywność CYP3A4 obniżoną przez cytokiny prozapalne, jednak dla blokady interleukiny 17A efekt ten nie ma potwierdzonego znaczenia klinicznego. Leki nie sumują też swoich działań niepożądanych w sposób istotny klinicznie.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków.

Mechanizm

Klinicznie istotna interakcja nie jest oczekiwana. Propafenon jest metabolizowany przez CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, a stężenie propafenonu zwiększają leki hamujące te izoenzymy^[1]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym rozkładanym na drodze katabolizmu białek i nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450. U chorych z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, substratu CYP3A4^[2]. Teoretycznie wygaszenie przewlekłego stanu zapalnego może przywracać aktywność enzymów CYP obniżoną przez cytokiny, ale dla sekukinumabu nie potwierdzono takiego efektu. Oba leki nie sumują też działań na układ przewodzący serca.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany stężenia ani działania flekainidu i sekukinumabu przy ich jednoczesnym stosowaniu.

Mechanizm

Mechanizm nie wskazuje na interakcję. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, które jest rozkładane jak inne białka i nie hamuje ani nie indukuje enzymów cytochromu P450. Nie wpływa też na stężenie midazolamu, substratu CYP3A4^[1]. Flekainid jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a jego stężenie zwiększają inhibitory, a zmniejszają induktory tego izoenzymu^[2]. Sekukinumab nie należy do żadnej z tych grup. Nie działa też przeciwarytmicznie, nie wydłuża QT i nie zaburza gospodarki elektrolitowej, więc nie sumuje działań niepożądanych z flekainidem.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany stężenia ani skuteczności symwastatyny ani zwiększenia ryzyka miopatii lub uszkodzenia wątroby. Skuteczność sekukinumabu nie zależy od jednoczesnego stosowania statyny.

Mechanizm

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnej interakcji. Symwastatyna jest substratem CYP3A4, a jej stężenie zwiększają inhibitory tego enzymu i transporterów OATP1B^[1]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw IL-17A, które jest rozkładane jak inne białka i nie jest metabolizowane przez cytochrom P450. W badaniu u dorosłych z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie wpływał na farmakokinetykę midazolamu, który jest substratem CYP3A4^[2]. Teoretycznie wygaszenie przewlekłego stanu zapalnego może przywracać aktywność enzymów CYP obniżoną przez cytokiny, ale przy sekukinumabie tego efektu nie potwierdzono. Leki nie sumują też działań niepożądanych – sekukinumab nie uszkadza mięśni ani wątroby w sposób, który nasilałby ryzyko miopatii po statynie.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnych skutków. Szczepionka nie zwiększa ryzyka działań niepożądanych sekukinumabu, a sekukinumab nie zwiększa ryzyka powikłań poszczepiennych.

Mechanizm

Szczepionka przeciw WZW B jest szczepionką rekombinowaną, niezawierającą żywego drobnoustroju, więc w trakcie leczenia sekukinumabem nie niesie ryzyka zakażenia szczepem szczepionkowym. Ograniczenie dotyczy wyłącznie szczepionek żywych, których nie podaje się jednocześnie z sekukinumabem^[1]. Teoretycznie leczenie immunomodulujące może osłabiać odpowiedź na szczepienie, ale mechanizm działania leku nie wskazuje na klinicznie istotne zaburzenie odpowiedzi na szczepionki inaktywowane.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnego osłabienia odpowiedzi na szczepienie ani nasilenia działań niepożądanych któregokolwiek z leków. U zdrowych ochotników otrzymujących sekukinumab odpowiedź przeciwciał na inaktywowaną szczepionkę przeciw grypie była porównywalna z odpowiedzią osób nieleczonych.

Mechanizm

Szczepionkę przeciw grypie H5N1 można podawać osobom leczonym sekukinumabem bez zmiany schematu. Sekukinumab hamuje interleukinę 17A, więc teoretycznie mógłby osłabiać odpowiedź immunologiczną na szczepionkę. Szczepionka przeciw grypie H5N1 jest inaktywowana i nie zawiera żywych drobnoustrojów, dlatego nie niesie ryzyka zakażenia szczepem szczepionkowym. Blokada interleukiny 17A nie upośledza w istotny sposób wytwarzania przeciwciał zależnego od limfocytów B i limfocytów T pomocniczych, które odpowiada za skuteczność szczepionek inaktywowanych.

Skutek kliniczny

Nie należy spodziewać się działań niepożądanych wynikających z połączenia. Możliwe jest teoretycznie nieco słabsze wytworzenie przeciwciał przeciw HPV, bez potwierdzenia utraty ochrony.

Mechanizm

Szczepionka przeciw HPV nie jest szczepionką żywą – zawiera rekombinowane białka wirusa i nie może wywołać zakażenia^[1]. Sekukinumab hamuje interleukinę 17A i wybiórczo osłabia część odpowiedzi immunologicznej, dlatego teoretycznie może nieco obniżyć odpowiedź poszczepienną. Ograniczenie dotyczy jedynie szczepionek żywych, których nie podaje się jednocześnie z sekukinumabem^[2].

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnego osłabienia odpowiedzi poszczepiennej ani nasilenia działań niepożądanych. Po szczepieniu mogą wystąpić typowe, zwykle łagodne reakcje, takie jak tkliwość i ból w miejscu wstrzyknięcia, zmęczenie, ból głowy i mięśni, ustępujące zwykle w ciągu 2 dni^[2].

Mechanizm

Sekukinumabu nie należy łączyć z żywymi szczepionkami, a szczepionki przeciw COVID-19 nie są szczepionkami żywymi, więc to ograniczenie ich nie dotyczy^[1]. Sekukinumab hamuje interleukinę 17A, która odgrywa niewielką rolę w wytwarzaniu przeciwciał po szczepieniu, dlatego osłabienie odpowiedzi na szczepionkę jest jedynie teoretyczne. Leki nie wpływają na swoją farmakokinetykę.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnych skutków jednoczesnego stosowania. Skuteczność i bezpieczeństwo obu leków pozostają bez zmian.

Mechanizm

Żaden znany mechanizm nie wskazuje na interakcję tokoferolu z sekukinumabem. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym usuwanym z organizmu tak jak inne białka, a nie przez enzymy wątrobowe czy transportery leków, więc tokoferol nie wpływa na jego stężenie. Sekukinumab nie zmienia też metabolizmu substratu CYP3A4 midazolamu^[1], co nie wskazuje na wpływ na leki przekształcane w wątrobie. Leki nie mają wspólnych działań niepożądanych, które mogłyby się sumować.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnej zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków.

Mechanizm

Apiksaban i sekukinumab można stosować razem bez zmiany dawkowania, bo ich drogi przemian w organizmie się nie krzyżują. Na stężenie apiksabanu wpływają silne inhibitory i induktory CYP3A4 oraz P-gp^[1]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym i nie hamuje ani nie pobudza tych szlaków. U pacjentów z łuszczycą plackowatą nie obserwowano jego interakcji z midazolamem, który jest substratem CYP3A4^[2]. Sekukinumab nie wpływa na krzepnięcie ani na czynność płytek krwi, więc nie dochodzi też do sumowania działania przeciwkrzepliwego.

Skutek kliniczny

Nie należy się spodziewać zmiany stężenia rywaroksabanu ani zwiększenia ryzyka krwawienia z powodu tego połączenia. Skuteczność sekukinumabu nie powinna się zmieniać.

Mechanizm

Nie ma mechanizmu, który wskazywałby na interakcję. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym, które rozkłada się jak białka w procesie katabolizmu, a nie przez CYP3A4 ani glikoproteinę P, czyli główne szlaki eliminacji rywaroksabanu. U chorych na łuszczycę plackowatą sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, który jest substratem CYP3A4^[1]. Sekukinumab nie wpływa na krzepnięcie ani na czynność płytek krwi, dlatego nie nasila działania przeciwzakrzepowego rywaroksabanu.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się zmiany skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Teoretyczna możliwość zmiany aktywności CYP3A4 po wygaszeniu stanu zapalnego nie potwierdziła się w badaniu z substratem tego enzymu^[1].

Mechanizm

Klinicznie istotnej interakcji nie należy się spodziewać. Fentanyl jest metabolizowany w wątrobie i błonie śluzowej jelita przez CYP3A4^[2]. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, które nie jest metabolizowane przez enzymy cytochromu P450. U dorosłych z łuszczycą plackowatą nie obserwowano interakcji sekukinumabu z midazolamem, substratem CYP3A4^[1]. Sekukinumab nie działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy ani na oddychanie, więc nie dochodzi też do sumowania działań niepożądanych.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnej zmiany działania alprazolamu ani sekukinumabu przy jednoczesnym stosowaniu.

Mechanizm

Alprazolam i sekukinumab można łączyć bez zmiany dawkowania, ponieważ nie ma wspólnego mechanizmu, przez który mogłyby na siebie wpływać. Alprazolam jest metabolizowany przez CYP3A4, a jego stężenie zmieniają głównie inhibitory i induktory tego enzymu^[1]. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, które nie jest metabolizowane przez cytochrom P450 i nie działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. U dorosłych z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, który jest substratem CYP3A4 jak alprazolam^[2]. Nie dochodzi też do sumowania działań niepożądanych, bo profil działań niepożądanych obu leków się nie pokrywa.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnych skutków jednoczesnego stosowania. Nie dochodzi do nasilenia sedacji, depresji oddechowej ani zmiany skuteczności przeciwbólowej buprenorfiny.

Mechanizm

Buprenorfinę i sekukinumab można łączyć bez zmiany dawkowania, bo mechanizm działania obu leków nie wskazuje na interakcję. Buprenorfina jest metabolizowana przez CYP3A4 i wchodzi w interakcje głównie z lekami hamującymi lub indukującymi ten izoenzym oraz z lekami działającymi depresyjnie na OUN^[1]. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw IL-17A, które nie działa na OUN i nie zmienia farmakokinetyki midazolamu, substratu CYP3A4, u dorosłych z łuszczycą plackowatą^[2]. Nie ma więc podstaw, by oczekiwać zmiany stężenia buprenorfiny ani sumowania działań niepożądanych.

Skutek kliniczny

Nie należy oczekiwać klinicznie istotnych zmian skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków. Działania niepożądane obu leków dotyczą różnych układów i się nie sumują.

Mechanizm

Nie ma mechanizmu, który wskazywałby na interakcję. Sekukinumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A. Jest rozkładany jak białka ustrojowe, a nie przez enzymy cytochromu P450. Klobazam jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2C19, a jego stężenie zwiększają inhibitory tych izoenzymów^[1]. U pacjentów z łuszczycą plackowatą sekukinumab nie zmieniał farmakokinetyki midazolamu, który jest substratem CYP3A4^[2]. Sekukinumab nie działa na ośrodkowy układ nerwowy, więc nie nasila sedacji wywoływanej przez klobazam.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnej zmiany stężenia ani działania klonazepamu lub sekukinumabu.

Mechanizm

Mechanizm nie wskazuje na istotną interakcję. Klonazepam jest pochodną 1,4-benzodiazepiny metabolizowaną w wątrobie przez izoenzymy cytochromu P-450, a jego działanie nasilają inhibitory i osłabiają induktory tych enzymów^[1]. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym przeciw interleukinie 17A, które nie jest metabolizowane przez cytochrom P-450 i nie działa na ośrodkowy układ nerwowy. Teoretycznie zmniejszenie stanu zapalnego mogłoby przywracać aktywność CYP3A4 obniżoną przez cytokiny, jednak u dorosłych z łuszczycą plackowatą nie obserwowano interakcji sekukinumabu z midazolamem, który jest wrażliwym substratem CYP3A4^[2]. Leki nie sumują też działań niepożądanych.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnych zmian w działaniu żadnego z leków. Działanie uspokajające i nasenne midazolamu pozostaje takie samo jak bez sekukinumabu^[1].

Mechanizm

Sekukinumab nie zmienia stężenia ani działania midazolamu. Jest przeciwciałem monoklonalnym i rozkłada się jak białka, a nie przez enzymy cytochromu P450. Midazolam jest metabolizowany przez CYP3A4 i CYP3A5, a jego stężenie zmieniają tylko leki modulujące aktywność CYP3A^[2]. Teoretycznie wygaszenie przewlekłego stanu zapalnego mogłoby przywracać aktywność CYP3A, ale u dorosłych z łuszczycą plackowatą nie stwierdzono interakcji między sekukinumabem a midazolamem jako substratem CYP3A4^[1]. Sekukinumab nie działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy, więc nie nasila sedacji po midazolamie.

Skutek kliniczny

Nie oczekuje się klinicznie istotnych zmian skuteczności ani bezpieczeństwa żadnego z leków.

Mechanizm

Mechanizm nie wskazuje na interakcję. Fenobarbital indukuje mikrosomalne enzymy wątroby i przyspiesza metabolizm leków przemienianych w wątrobie^[1]. Sekukinumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym, które ulega rozkładowi do peptydów i aminokwasów w procesie katabolizmu białek, a nie metabolizmowi z udziałem cytochromu P450, więc indukcja enzymów nie zmienia jego stężenia. W drugą stronę sekukinumab nie zmieniał ekspozycji na midazolam, substrat CYP3A4^[2], dlatego nie należy oczekiwać zmiany stężenia fenobarbitalu. Fenobarbital nie działa immunosupresyjnie, więc nie sumuje się z działaniem sekukinumabu na odporność.